Irlandzki boks na gołe pięści
Irlandzka tradycja walki gołymi pięściami, udokumentowana w dziewiętnastowiecznym prize ringu i wciąż żywa jako niezorganizowany zwyczaj Travellerów.
Podstawowe informacje
IrlandiaCharakter i pochodzenie
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Irlandzki boks na gołe pięści
O sztuce walki Irlandzki boks na gołe pięści
Irlandzki boks na gołe pięści nie ma założyciela ani dającego się datować początku, a przypisywany mu niekiedy rok 1700 nie opiera się na niczym. Udokumentowany kamień milowy przychodzi dopiero z epoką prize ringu: 13 listopada 1815 roku Dan Donnelly pokonał Anglika George'a Coopera na równinie Curragh of Kildare, a miejsce to nazwano Donnelly's Hollow i oznaczono później pomnikiem. Donnelly był pierwszym irlandzkim sportowcem o ogólnokrajowej sławie, a jego walki wspomina się do dziś w balladach. Potrzebne jest tu rozróżnienie, bo trzy różne rzeczy bywają splatane w jedno. Dornálaíocht to walka na pięści; coraíocht to zapasy irlandzkie, przede wszystkim styl collar and elbow, czyli dyscyplina chwytna z podcięciami, rzutami i trzymaniami, a nie boks; bataireacht to walka kijem, związana z shillelagh i z ulicznymi starciami tak zwanych frakcji w XVIII wieku. Starsze zestawienia dodają jeszcze speachóireacht, czyli kopanie. Technicznie walka gołymi pięściami różni się od nowoczesnego boksu tym, że dłonie nie są chronione. Rękę prowadzącą trzyma się dalej od ciała, nacisk pada na osłonę przedramieniem i na pracę nóg zamiast na chowanie się za rękawicami, a ciosy kieruje się tam, gdzie kostki się nie rozbiją. Dziś irlandzki boks na gołe pięści nie ma federacji ani systemu zawodów. Najwyraźniej przetrwał jako zwyczaj irlandzkich Travellerów, gdzie tak zwany fair fight rozstrzyga spory między rodami według niepisanych reguł i przy świadkach.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.