Shootboxing
シュートボクシングJapoński system walki w stójce, dodający do kick-boxingu rzuty i dźwignie na stojąco. Założył go Caesar Takeshi w 1985 roku; głównym turniejem jest S-Cup.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Shootboxing
Shootboxing to japoński system rywalizacji w stójce, który do kopnięć, ciosów, kolan i łokci dodaje dokładnie to, czego zabrania kick-boxing: rzuty i dźwignie na stojąco. Zawodnik może rzucić przeciwnika z klinczu i może na stojąco dokończyć duszenie, dźwignię na łokieć albo na nadgarstek. Czego nie wolno, to sprowadzić walkę do parteru — gdy tam upadnie, sędzia stawia obu z powrotem na nogi. Dyscyplinę stworzył w sierpniu 1985 roku japoński zawodnik Caesar Takeshi, a pierwsza gala odbyła się 1 września tego samego roku. Powstała jako firma promotorska z siedzibą w Tokio, nie jako szkoła z pasami, a jej przepisy od początku pisano tak, by walka w stójce pozostała atrakcyjna bez fazy parterowej. Punktacja opiera się na czterech kategoriach — nokdauny, zadane uszkodzenia, czyste trafienia i aktywność — ocenianych przez sędziów w skali od jednego do dziesięciu, przy czym różnica między zawodnikami w rundzie nie może przekroczyć czterech punktów. Zakończona dźwignia w stójce jest ogłaszana jako „catch" i waży tyle co mocne trafienie. Turniejem flagowym jest S-Cup, ośmioosobowa rywalizacja pucharowa rozgrywana mniej więcej co dwa lata od 1995 roku; od 2009 roku corocznie odbywa się także Girls S-Cup. Wobec kick-boxingu przybywają rzuty i dźwignie, wobec shoot wrestlingu brakuje walki w parterze. To dyscyplina stójkowa z elementami zapasów, nie odchudzone MMA.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.