Sin Moo Hapkido
신무 합기도Gałąź hapkido założona w 1983 roku przez Ji Han-jae. Wobec głównego nurtu dodaje medytację, pracę z ki i własny układ kopnięć obronnych.
Podstawowe informacje
Korea PołudniowaCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Sin Moo Hapkido
Sin Moo Hapkido to gałąź hapkido założona w Seulu w 1983 roku przez Ji Han-jae (ur. 1936). Pierwsza oficjalna szkoła otwarła się rok później, i to nie w Korei, lecz w kalifornijskim Daly City — co sporo mówi o kierunku systemu. Ji Han-jae nie jest postacią marginalną. Był wczesnym uczniem Choi Yong-soola, założyciela hapkiyusool, z którego wyrosło hapkido, i nosi czternaste wydane świadectwo dan. Należy więc wprost do pokolenia założycielskiego całej sztuki; Sin Moo nie jest odnogą z zewnątrz, lecz odczytaniem kogoś, kto przy tym był. Różnica wobec głównego nurtu tkwi w tym, co uchodzi za rdzeń. Hapkido naucza się zwykle jako zasobu dźwigni, rzutów i kopnięć; Sin Moo stawia obok tego na pierwszym planie medytację i pracę z ki. Samą nazwę Ji odczytywał jako drogę harmonizowania umysłu i ciała przez ki. Zajęcia zaczynają się zwykle od oddechu danjeon, a kończą medytacją, w której mieszają się ćwiczenia buddyjskie, konfucjańskie i taoistyczne. Technicznie najbardziej wyrazisty jest układ kopnięć: dwadzieścia pięć kopnięć obronnych pomyślanych na sytuacje uliczne, siedem kopnięć z obrotu oraz techniki na ciasną przestrzeń. Strój mistrzowski od szóstego dan jest biały ze złotą lamówką — ten sam, który Bruce Lee nosi w Grze śmierci.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.