Kabaddi

Podstawowe informacje

Kraj pochodzeniaIndie

RegionAzja

Główny naciskChwyty

System stopniBez stopni

Charakter i pochodzenie

Trening

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

O sztuce walki Kabaddi

Kabaddi to południowoazjatycki sport zespołowy, który Amateur Kabaddi Federation of India określa jako w zasadzie sport walki i pojedynek jednego przeciwko siedmiu. Britannica przytacza wersję, według której gra wywodzi się z prehistorii, kiedy refleks był ważny dla samoobrony i polowania. Moduł dydaktyczny indyjskiej University Grants Commission pisze, że na początku grano, by rozwijać samoobronę i szybką reakcję na atak. Nie udało nam się znaleźć założyciela ani roku powstania, a pierwszy znany zbiór zasad powstał według federacji w 1921 roku w Maharasztrze.

Historia

Britannica przytacza przekaz, według którego kabaddi pochodzi z prehistorii, kiedy ludzkie odruchy były ważne dla samoobrony i polowań, i porównuje grę do najazdu Abhimanyu, syna Arjuny, na wrogi obóz w Mahabharacie. Moduł edukacyjny indyjskiej University Grants Commission przytacza przekaz, że Arjuna miał wyjątkowy talent do kabaddi i że według literatury buddyjskiej Gautama Budda grał w kabaddi dla zabawy. Pierwsze znane ramy zasad kabaddi jako pierwotnie indyjskiej gry powstały według Amateur Kabaddi Federation of India w 1921 roku w Maharashtrze, przez połączenie form Sanjeevani i Gemini. W 1923 roku komitet je zmienił i użył na ogólnoindyjskim turnieju. Britannica pisze, że podstawowe zasady ukazały się w 1923 roku. Na igrzyskach olimpijskich w Berlinie w 1936 roku kabaddi według Britannica zaprezentowała organizacja sportowa z Amravati. Olympics.com precyzuje, że była to trzydziestopięcioosobowa delegacja stowarzyszenia Hanuman Vyayam Prasarak Mandal i pokaz tuż przed igrzyskami. W 1938 roku kabaddi dotarło według modułu University Grants Commission na Indyjskie Igrzyska Olimpijskie w Kalkucie. Ogólnoindyjska federacja powstała według federacji w 1950 roku, a krajowe mistrzostwa seniorów rozgrywa się od 1952 roku. Azjatycka federacja powstała według Britannica w 1978 roku, według Banglapedia na konferencji delegatów Bangladeszu, Indii, Nepalu i Pakistanu.

Czym się różni

Britannica pisze, że zawody międzynarodowe rozgrywa się po siedmiu zawodników w drużynie na prostokątnym boisku, a style takie jak kabaddi kołowe pozostają popularne w Indiach i gdzie indziej. Styl kołowy moduł indyjskiej University Grants Commission nazywa wiejską grą Pendżabu. To samo źródło podaje formy: Sanjeevani, najbliższą według niego dzisiejszej grze, Gemini z dziewięcioma zawodnikami po każdej stronie oraz Amar. Według Banglapedia bangladeską odmianę gra się w dwunastu, z czego siedmiu jest na boisku, na powierzchni 12,50 na 10 metrów. Cant nazywa się tam także dak, a za wyeliminowanie wszystkich zawodników przeciwnika przyznaje się dwa punkty bonusowe. Britannica podaje też inne nazwy gry: hu-tu-tu w zachodnich Indiach, ha-do-do we wschodnich Indiach i w Bangladeszu, chedu-gudu w południowych Indiach i gudu na Sri Lance.

Technika

Moduł dydaktyczny indyjskiej University Grants Commission zalicza do kluczowych umiejętności wypady, uniki, formacje, bezpieczne wypady, dotyk rękami i wstrzymywanie oddechu. Według niego gra wymaga umiejętności, wytrzymałości, przytomności umysłu i odwagi zarówno przy łapaniu rywala, jak i przy wyrywaniu się z jego uchwytu. Ten sam moduł pisze, że kabaddi łączy cechy rugby i zapasów. Według Olympic Council of Asia obrońcy tworzą łańcuch ze splecionymi ramionami. Gdy łańcuch się rozpada, obrońca odpada, a napastnik musi wrócić na tym samym oddechu.

Zawody

Według zasad International Kabaddi Federation drużyna liczy od dziesięciu do dwunastu zawodników, a na boisku jest ich jednocześnie siedmiu. Boisko mierzy u mężczyzn i juniorów 13 na 10 metrów, u kobiet i juniorek 12 na 8 metrów. Mężczyźni i juniorzy grają czterdzieści minut w dwóch połowach po dwadzieścia minut z pięciominutową przerwą, kobiety, juniorki i młodsze kategorie dwa razy po piętnaście minut. Powtarzane i wyraźne wymawianie zatwierdzonego słowa kabaddi podczas najazdu nazywa się według zasad cant. Najazd kończy się, gdy napastnik wróci z cantem do własnej połowy, w ciągu trzydziestu sekund. Linia bonusowa obowiązuje, gdy w połowie jest co najmniej sześciu obrońców, a napastnik za jej przekroczenie zdobywa jeden punkt. Nikt nie może celowo trzymać napastnika ani obrońcy powyżej ramion, a trzymanie napastnika za ubranie lub włosy jest przewinieniem. Według Amateur Kabaddi Federation of India obrońcy, których to dotyczy, są wyeliminowani.

Dziś

Amateur Kabaddi Federation of India jest według własnej witryny członkiem International Kabaddi Federation, Asian Kabaddi Federation i Indian Olympic Association, a uznaje ją indyjskie ministerstwo młodzieży i sportu. Kabaddi było według Olimpijskiej Rady Azji sportem pokazowym na Igrzyskach Azjatyckich 1982 w Nowym Delhi, a od Pekinu 1990 jest w ich programie. Konkurencja kobiet doszła według Olympics.com w 2010 roku. Pierwsze mistrzostwa świata rozegrano według Britannici w 2004 roku w Mumbaju z drużynami z Azji, Europy i Ameryki Północnej. Według indyjskiej federacji pierwsze mistrzostwa Azji kobiet odbyły się w 2005 roku w Hyderabadzie, a na Azjatyckich Igrzyskach Plażowych 2008 na Bali grali mężczyźni i kobiety. Wprowadzenie mat, butów, nowych technik i zmian przepisów zmieniło według federacji grę tak, że nie jest już tylko grą siły. Profesjonalna Pro Kabaddi League jest rozgrywana według własnej witryny od 2014 roku.

Ciekawostki

W Bangladeszu w 1972 roku ha-du-du przemianowano według Banglapedii i Britannici na kabadi, a gra otrzymała status gry narodowej. Na Igrzyskach Azjatyckich w Doha w 2006 roku zbudowano według indyjskiej federacji po raz pierwszy osobną halę dla kabaddi z polami gry ze składanych mat. Britannica podaje, że w Tajlandii gra nazywa się theechub.

Często zadawane pytania

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.