Jikishinkage-ryū Naginatajutsu

Podstawowe informacje

Kraj pochodzeniaJaponia

RegionAzja

Główny naciskBroń

Charakter i pochodzenie

Trening

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

O sztuce walki Jikishinkage-ryū Naginatajutsu

Jikishinkage-ryu naginatajutsu to stara japońska szkoła naginaty. Encyklopedia Heibonsha podaje ją razem z Tendo-ryu jako jedną z dwóch głównych szkół naginaty, które są uprawiane do dziś. Nihon Kobudo Kyokai prowadzi ją jako członka numer 059. O pochodzeniu źródła się rozchodzą. Nihon Kobudo Kyokai wywodzi szkołę od Matsumoto Bizen-no-kami z końca okresu Muromachi i za założyciela uważa siódmego następcę, Yamada Heizaemon Mitsunori, który przemianował szkołę na Jikishinkage-ryu. W rodowodzie po nim podaje małżeństwo Satake. Ellis Amdur pisze na koryu.com, że nową szkołę naginaty rozwinął Satake Yoshinori i że nie ma ona rozpoznawalnego związku z kenjutsu Jikishinkage-ryu. W 1895 roku, według Nihon Kobudo Kyokai, 15. następczynią została Sonobe Hideo, która zaangażowała się w nauczanie naginaty dla kobiet i kształcenie nauczycieli. Encyklopedia Nipponica podaje ją jako przedstawicielkę Jikishinkage-ryu. Po wojnie szkoła jest, według stowarzyszenia, ściśle związana z Zen Nihon Naginata Renmei. Dziś szkołą kieruje według Nihon Kobudo Kyokai i Nihon Kobudo Shinkokai 20. następca, a stowarzyszenie Shutokukai ma według związku 21 oddziałów w Japonii oraz oddziały na Hawajach, w Finlandii i w Belgii.

Historia

Nihon Kobudo Kyokai podaje, że szkoła wywodzi się z Kashimy Shinden Shinkage-ryu, którą pod koniec okresu Muromachi założył Matsumoto Bizen-no-kami, oraz że siódmy następca, Yamada Heizaemon Mitsunori, zmienił nazwę na Jikishinkage-ryu i od tamtej pory jest uważany za założyciela. W rodowodzie po nim stowarzyszenie wymienia małżeństwo Satake, Sonobe Hideo i dalszych następców aż do obecnego 20. następcy. Ellis Amdur pisze na koryu.com, że szkoła odwołuje się do korzeni w technice miecza Jikishinkage-ryu, ale nową szkołę naginaty rozwinął Satake Yoshinori, uczeń Jikishin-ryu i Yanagi Kage-ryu. Według Amdura jego dzieło jest nowatorskie i nie ma rozpoznawalnego związku z kenjutsu Jikishinkage-ryu. Angielska Wikipedia umieszcza powstanie w latach sześćdziesiątych XIX wieku. W 1895 roku, według Nihon Kobudo Kyokai, 15. następczynią została Sonobe Hideo, która zaangażowała się w nauczanie naginaty dla kobiet. Encyklopedia Nipponica podaje ją jako przedstawicielkę Jikishinkage-ryu.

Czym się różni

Encyklopedia Heibonsha podaje Jikishinkage-ryu i Tendo-ryu jako dwie główne zachowane szkoły naginaty. Angielska Wikipedia pisze, że z obu wywodzi się nowoczesna atarashii naginata. Ellis Amdur podaje, że w ostatnich stu latach szkoła odniosła większy sukces niż jakikolwiek inny system walki w dotarciu do japońskich kobiet i że ma najwięcej uczniów ze wszystkich tradycyjnych szkół naginaty. Japońska Wikipedia w artykule o szkole naginaty podaje, że dzieli rodowód ze szkołą miecza Kashima Shinden Jikishinkage-ryu. Japońska Wikipedia w artykule o szkole miecza podaje natomiast, że nie ma ona bezpośredniego związku ze szkołą naginaty, a Amdur nie widzi żadnego rozpoznawalnego związku.

Technika

Angielska Wikipedia podaje, że szkoła ma 25 kata z naginatą, 10 kata ze sztyletem tanto, pięć tajnych technik gokui i cztery kata reiken-shiho-kiri oraz że razem z nimi uczy się dziesięciu kata z kusarigamą. Według niej szkoła jest znana z ataków na dolną część nóg, a chwyt naginaty przypomina chwyt miecza. Japońska Wikipedia pisze, że szkoła używa mniejszej i lżejszej naginaty bez tsuba i że użytkownik naginaty zawsze nosi sztylet tanto, na który przechodzi, gdy naginata zostanie mu wybita. Częścią systemu jest według niej także uderzenie pięścią i rozbrajanie.

Trening

Według Nihon Kobudo Kyokai ćwiczy się dwa do trzech razy w tygodniu po dwie do trzech godzin. Co roku odbywają się ćwiczenia powtórkowe, obóz szkoleniowy i seminarium dla instruktorów, a pod koniec września dzień pamięci zmarłych mistrzów. Ellis Amdur pisze, że nacisk wydaje się położony raczej na poprawne wykonanie niż na rozwój umiejętności bojowych oraz że prawie wszystkie formy skupiają się na naginacie, podczas gdy miecz tylko przyjmuje ataki. Japońska Wikipedia podaje różnice względem Tendo-ryu: hakama wiąże się zwykłym węzłem, rękawów się nie ściąga, a przy klęku podłogi dotyka prawe kolano.

Zawody

Ellis Amdur podaje, że Jikishinkage-ryu po raz pierwszy zyskała nazwę w walkach z kendystami i że Satake Shigeo oraz Sonobe Hideo zasłynęły z wielu zwycięstw. Encyklopedia Heibonsha podaje, że po założeniu Zen Nihon Naginata Renmei w 1954 roku naginata znów się rozwijała, od 1983 roku jest oficjalnym sportem igrzysk narodowych, a w 1995 roku w Tokio odbyły się pierwsze mistrzostwa świata. Nipponica umieszcza założenie federacji w roku 1955.

Dziś

Nihon Kobudo Kyokai i Nihon Kobudo Shinkokai podają jako przedstawiciela 20. następcę. Stowarzyszenie Shutokukai ma według związku sekretariat w Chofu w Tokio, 21 oddziałów w Japonii oraz oddziały na Hawajach, w Finlandii i w Belgii. Umieszczenia wśród zabytków kultury nie udało nam się znaleźć w źródłach.

Ciekawostki

Według Ellisa Amdura Satake Shigeo uczyła się sztuk walki od szóstego roku życia i była znana z siły z naginatą. Angielska Wikipedia podaje, że w kompilacji Bugei ryuha daijiten nazwę szkoły zapisuje się także innymi znakami.

Często zadawane pytania

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.