Koryū bujutsu (kobudō)

Szkoła Miyamoto Musashiego z XVII wieku, ucząca walki dwoma mieczami naraz — długim w jednej ręce i krótkim w drugiej.

Najstarsza zachowana japońska szkoła walki o nieprzerwanej linii, ułożona około 1447 roku. Nie zna rywalizacji ani sparingu — ćwiczy się wyłącznie kata w parach.

Szkoła jujutsu z 1830 roku, w której kształcił się Jigoro Kano. Judo przejęło z niej pracę z bliska, duszenia i dźwignie oraz samo pojęcie randori.

Jedna z głównych szkół iaido, licząca ponad czterdzieści form. Nosi imię Hasegawy Eishina, który około 1700 roku dostosował ją do noszenia miecza za pasem.

Szkoła szermiercza z końca XVIII wieku, rozsławiona przez trzech członków Shinsengumi. Ćwiczy się niezwykle ciężkim bokuto i stawia na siłę, nie finezję.

Główna linia itto-ryu i jedna z dwóch oficjalnych szkół miecza szogunatu Tokugawa. Rdzeniem jest kiriotoshi — własne cięcie tą samą linią co cięcie przeciwnika.

Japońska całościowa stara szkoła z przełomu XVI i XVII wieku. Najlepiej zachowała się część bez broni; nazwę nosi dziś kilka osobnych linii.

Japońska szkoła walki włócznią z Nary. Jej włócznia ma krzyżowy grot z dwoma bocznymi ostrzami, więc nie tylko kłuje, ale też zaczepia i tnie.

Japońska stara szkoła miecza od świątyni w Kashimie. Uczy nie zbioru technik, lecz zasad ruchu, z których techniki się wywodzą.

Gałąź japońskiego jujutsu rozwijana w Stanach Zjednoczonych. Założyciel świadomie trzymał ją jako małą zamkniętą grupę bez sieci dojo.

Japońska szkoła miecza wiązana z Tsukaharą Bokudenem. Jego najsłynniejsze zwycięstwo przyszło bez broni — zostawił rywala na wysepce i odpłynął.

Japońska stara szkoła nastawiona na zatrzymanie i walkę w lekkiej zbroi. Nie chodzi o piękno ruchu, lecz o obezwładnienie i odprowadzenie.

Japońska stara szkoła jujutsu z XVII wieku, zachowana bez przerwy. Ćwiczy też z klęku i z siadu — z pozycji zwykłych w japońskim domu.

Jedna z najstarszych szkół jujutsu epoki Edo; założycielowi przypisuje się wprowadzenie systematycznej nauki padów ukemi.

Japońska szkoła z 1591 roku utrzymywana przez jedną wieś od pokoleń; ćwiczyła w ochraniaczach na długo przed kendo.

Japońska szkoła miecza z XVI wieku z linii shinkage-ryu; nauczać może tylko zwierzchnik, więc katy się nie zmieniają.

Japońska klasyczna szkoła naginaty z hakiem kagitsuki; dziś prowadzi ją Duńczyk, a wśród nauczycieli jest Amerykanin.

Klasyczna szkoła naginaty z lenna Higo; drzewce i głownia mierzą po około cztery stopy, proporcja już w XVI wieku archaiczna.

Tradycyjna samurajska szkoła koryū bujutsu wyspecjalizowana w walce ciężkim drewnianym kijem.

Konna sztuka wojenna samurajów: walka z siodła, pielęgnacja zwierzęcia i sprzętu, po 1600 roku coraz bardziej ceremonialna.

Tradycyjna samurajska szkoła koryū bujutsu, która zasłynęła długim bambusowym mieczem shinai.

Tradycyjna samurajska szkoła koryū bujutsu ucząca zapasów, duszeń i dźwigni na bark.

Tradycyjna samurajska szkoła koryū bujutsu wyspecjalizowana w walce sieczną naginatą.

Szkoła szermierki z Satsumy oparta na jednej myśli: pierwsze cięcie musi wystarczyć. Drugiego, wedle jej nauki, nawet się nie rozważa.

Druga z dwóch klasycznych szkół naginaty. Stworzyli ją w latach 60. XIX wieku małżonkowie Satake; z niej i z Tendō-ryū wywodzi się nowoczesna naginata.

Japońska sztuka walki krótkim żelaznym prętem jitte, którym strażnicy okresu Edo chwytali klingę miecza i obezwładniali uzbrojonego człowieka, nie zabijając go.

Tradycyjna samurajska szkoła koryū bujutsu skupiona na bezkompromisowej szermierce i mocnej postawie.

Tradycyjna samurajska szkoła koryū bujutsu znana z płynnej szermierki i zwodniczych wypadów.

Japońska sztuka krępowania więźnia sznurem, część szkolenia urzędników i policji w okresie Edo. Nie ma zawodów ani walki sparingowej.

Szkoła szermierki, która skróciła stopnie z ośmiu do trzech i otworzyła naukę uboższym. W latach 1853–1867 należała do trzech największych w Japonii.

Znacząca samurajska gałąź szkoły Hozoin-ryu wyspecjalizowana w walce włócznią z półksiężycowym ostrzem.

Tradycyjna samurajska szkoła koryū bujutsu wyspecjalizowana w walce sierpem na łańcuchu kusarigama.

Tradycyjna samurajska szkoła koryū bujutsu słynąca z ciężkiego drewnianego miecza suburitō i kontroli oddechu.

Tradycyjna samurajska szkoła koryū bujutsu, która historycznie pierwsza użyła pojęcia judo.

Tradycyjna samurajska szkoła koryū bujutsu słynąca ze zwodniczej „mglistej” szermierki i zasłon mieczem.

Zbiorcza nazwa przednowoczesnego japońskiego łucznictwa bojowego. Od kyudo różni je cel: trafienie w walce, a nie forma i wewnętrzna dyscyplina.

Tradycyjna samurajska szkoła szermierki koryū bujutsu z góry Kurama.

Tradycyjna samurajska szkoła koryū bujutsu wyspecjalizowana w walce długą włócznią yari.

Jūjutsu z połowy szesnastego wieku, znane z uderzeń w wrażliwe miejsca i technik cucenia. Odcisnęło ślad zarówno w judo, jak i w bartitsu.

Ostatnia zachowana japońska szkoła, dla której rzucanie ostrzami jest głównym przedmiotem. Gwoździopodobny bō-shuriken rzuca się lotem prostym bez rotacji.

Tradycyjna samurajska szkoła koryū bujutsu ucząca szermierki i zapasów w pełnej zbroi katchū.

Wyspecjalizowana samurajska gałąź koryū bujutsu skupiona na błyskawicznym dobywaniu długiego miecza.

Tradycyjna samurajska szkoła koryū bujutsu skupiona na dźwigniach i rzutach bez broni w obcisłym stroju.

Założycielska samurajska szkoła sztuki dobywania miecza (iaijutsu) z XVI wieku.

Japońska szkoła kija jō i główny korzeń jōdō. Powstała na początku Edo; pojedynek z Musashim jest legendą, nie faktem poświadczonym.

Znacząca samurajska szkoła koryū bujutsu, która bezpośrednio wpłynęła na powstanie karate wado-ryu.

Tradycyjna samurajska szkoła koryū bujutsu skupiona na uderzeniach w czułe miejsca i dźwigniach.

Tradycyjna samurajska szkoła koryū bujutsu wyspecjalizowana w szermierce i dobywaniu miecza.

Japońska szkoła jujutsu z połowy XVII wieku, trzymająca razem walkę bez broni i mieczem. Pierwotnie nazywała się Futagami-ryū.

Bojowe pływanie samurajów: pływanie w zbroi oraz strzelanie z łuku lub broni lontowej podczas stabilnego deptania wody.

Szkoła dobywania miecza z końca okresu Sengoku. Do swoich sześćdziesięciu czterech technik dodaje kij, naginatę oraz sierp na łańcuchu.

Tradycyjna samurajska szkoła koryū bujutsu skupiona na zapasach bez broni w ciasnych wnętrzach.

Japońskie próbne cięcie mieczem: pierwotnie test jakości klingi, dziś miara techniki, na macie tatami omote.

Szkoła samurajska z początku szesnastego wieku, w której miecz, włócznia i laska mieszczą się w jednym programie, a w formach parowych miecz zawsze zwycięża.

Klasyczna japońska szkoła naginaty z 1582 roku. Wedle tradycji założyciel powołał ją po stu dniach modlitwy; wywodzi się z niej atarashii naginata.

Jedna z dwóch szkół jujutsu, z których Jigoro Kano złożył judo. Jej znakiem jest atemi — uderzenie, które ma nie zranić, lecz złamać równowagę.

Tradycyjna samurajska szkoła koryū bujutsu skupiona na dźwigniach, obaleniach i unieruchomieniach bez broni.

Tradycyjna samurajska szkoła wyspecjalizowana w walce mieczem w ciasnym tłumie i z siadu.

Japońska walka żelaznym wachlarzem tessen — bronią, którą samuraj mógł zatrzymać tam, gdzie nie wolno mu było nosić miecza.

Starodawna samurajska szkoła koryū bujutsu słynąca z mistrzowskiej walki krótkim mieczem kodachi.

Tradycyjna samurajska szkoła koryū bujutsu ucząca rzutów, obaleń i dźwigni na łokieć.

Tradycyjna samurajska szkoła koryū bujutsu wyspecjalizowana w błyskawicznym dobywaniu miecza z siadu i ze stójki.

Odłam z Sendai szkoły samurajskiej z czasów około 1600 roku. Walka w zbroi mieczem i kijem oraz twarde uderzenia barkiem zamiast pięścią.

Najsłynniejsza japońska szkoła szermierki mieczem. Powstała przez dodanie nazwiska rodowego do Shinkage-ryū, a jej odłam z Edo służył szogunatowi Tokugawa.