Bajutsu
馬術Konna sztuka wojenna samurajów: walka z siodła, pielęgnacja zwierzęcia i sprzętu, po 1600 roku coraz bardziej ceremonialna.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Bajutsu
Bajutsu to japońska sztuka walki konnej, odrębna gałąź wyszkolenia bojowego samurajów, różna od yabusame, dyscypliny łucznictwa konnego: yabusame to strzelanie ceremonialne, natomiast bajutsu to samo jeździectwo traktowane jako umiejętność bojowa. Źródła umieszczają jego początki w VII wieku, za panowania cesarza Tenji, choć upowszechniło się dopiero w XII wieku, gdy walka konna stała się stałym elementem wielkich bitew. Konie w Japonii były rzadkie i drogie, dlatego bajutsu przez całą swoją historię pozostawało sztuką elity, uprawianą wyłącznie przez samurajów wysokiej rangi. Szkolenie obejmowało znacznie więcej niż szermierkę z siodła: wymagało też znajomości pielęgnacji konia i wyposażenia. Japońska konstrukcja strzemienia zwana shitanaga abumi, wraz z odpowiednim siodłem, pozwalała jeźdźcowi wstać i strzelać z łuku w pozycji stojącej. Pod koniec XIV wieku nacisk przesunął się z łucznictwa na pracę włócznią, a coraz większego znaczenia nabierały konne szarże całych oddziałów. Od 1600 roku, wraz z nastaniem pokoju Tokugawa, bajutsu straciło znaczenie wojskowe i stopniowo stało się dyscypliną ceremonialną. Mimo to na początku XX wieku istniało jeszcze ponad dwadzieścia szkół bajutsu, a w 1946 roku w Tokio powstała Japońska Federacja Bajutsu, która przekształciła tę sztukę w nowoczesny sport. Za jej trzy główne historyczne szkoły uznaje się Ogasawara, Otsubo i Hachijo. Dziś bajutsu funkcjonuje więc głównie jako uporządkowana forma sportowa dawnej sztuki jeździeckiej samurajów.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.