Muso Jikiden Eishin-ryu
無双直伝英信流Szkoła dobywania miecza z Tosy, według Greena jedna z dwóch najpopularniejszych szkół iai. Nosi imię siódmego dzierżyciela Hasegawy Eishina, a założyciela źródła podają różnie.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Muso Jikiden Eishin-ryu
O sztuce walki Muso Jikiden Eishin-ryu
Muso Jikiden Eishin-ryu to szkoła dobywania miecza, którą encyklopedia Martial Arts of the World wymienia razem z Muso Shinden-ryu wśród dwóch najpopularniejszych współczesnych szkół iai. Źródła podają różnych założycieli. Nihon Kobudo Kyokai wymienia jako założyciela Hayashizakiego Jinsuke Shigenobu, a Hasegawę Eishina jako siódmego dzierżyciela, którego imię szkoła nosi. Przewodnik koryu.com również podaje jako założyciela Hayashizakiego. Badanie z Uniwersytetu Sendai z 2020 roku i japońska Wikipedia uznają za założyciela Hasegawę Eishina.
Czytaj dalej
Według Nihon Kobudo Kyokai Hasegawa dodał do dawnych technik własne odkrycia, dlatego szkoła zaczęła się nazywać Hasegawa Eishin-ryu, a także Muso Jikiden Eishin-ryu. Encyklopedia Nipponica umieszcza jego działalność w latach Kyoho (1716–1736), natomiast Nihon Kobudo Kyokai podaje, że 9. dzierżyciel wstąpił na służbę księstwa Tosa już w 1674 roku. Według tego samego źródła księstwo następnie chroniło szkołę i nie pozwalało jej nauczać poza swoim terytorium. Badanie z 2017 roku w japońskim czasopiśmie naukowym o antropologii sportu podaje, że Muso Jikiden Eishin-ryu i Muso Shinden-ryu były do końca szogunatu jedną szkołą z Tosy. Dzisiejsza Eishin-ryu nawiązuje do gałęzi Tanimura-ha, Muso Shinden-ryu do gałęzi Shimomura-ha, a systemy techniczne według badania prawie się nie różnią. Nihon Kobudo Kyokai podaje 21 pokoleń i centralne dojo w Tokio. Przewodnik koryu.com zwraca uwagę, że szkołę przekazuje kilka linii, których przedstawiciele zgłaszają się do jej kierowania, i że trudno ustalić, które roszczenie jest ważne.
Historia
Nihon Kobudo Kyokai umieszcza Hayashizakiego Jinsuke Shigenobu w latach Eiroku i podaje przekaz, według którego modlił się w świątyni, aby móc pomścić zabitego ojca, pojął istotę iai i dokonał zemsty. Badanie z Uniwersytetu Sendai z 2020 roku określa go raczej jako odnowiciela niż założyciela dobywania miecza. Według tego samego badania rodowód Eishin-ryu jest do trzeciego dzierżyciela identyczny z rodowodem Shin Muso Hayashizaki-ryu, w czwartym pokoleniu się rozdziela, a za siódmego dzierżyciela Hasegawy Eishina szkoła bardzo rozkwitła.
Czytaj dalej
Badanie w japońskim czasopiśmie naukowym o antropologii sportu z 2017 roku podaje, że Hayashi Morimasa, który przyniósł szkołę do Tosy, uczył się u Omoriego, szermierza ze Shinkage-ryu, i włączył do iai z Tosy jego Omori-ryu z jedenastoma formami. Według Nihon Kobudo Kyokai 9. dzierżyciel wstąpił na służbę księstwa Tosa w 1674 roku. Po 12. dzierżycielu szkoła według badania z Sendai rozdzieliła się na dwie linie, dla których według badania z 2017 roku pod koniec szogunatu przyjęły się nazwy Tanimura-ha i Shimomura-ha. Siedemnasty dzierżyciel uporządkował według badania z Sendai iai z Tosy, nazwał Omori-ryu seiza no bu, a Hasegawa Eishin-ryu tatehiza no bu, i połączył je w dzisiejszą Eishin-ryu. Według Nihon Kobudo Kyokai następnie rozszerzył szkołę na całą Japonię. Encyklopedia Nipponica podaje, że do uznania iai w czasie wojny rosyjsko-japońskiej przyczynił się także on. Japońska Wikipedia podaje, że Nakayama Hakudo, który uczył się w obu gałęziach, stworzył Muso Shinden-ryu.
Czym się różni
Muso Jikiden Eishin-ryu i Muso Shinden-ryu były według badania z 2017 roku do końca szogunatu jedną szkołą. Encyklopedia Nipponica podaje, że Nakayama Hakudo w 1933 roku ułożył Muso Shinden-ryu z zestawów Omori-ryu, Hasegawa Eishin-ryu i oku-iai, łącznie z 42 form. Badanie z 2017 roku wykazało, że sześć z dziesięciu technik tatehiza no bu ma odpowiednik w Omori-ryu. Badanie z Uniwersytetu Sendai podaje, że Zen Nihon Kendo Renmei ułożyła w 1969 roku siedem wspólnych form iai, a później uzupełniła je o trzy formy w 1980 roku i dwie w 2000 roku. Komisją kierował przedstawiciel Eishin-ryu. Eishin-ryu i Muso Shinden-ryu są według badania najbardziej rozpowszechnionymi szkołami iai Zen Nihon Kendo Renmei.
Technika
Nihon Kobudo Kyokai podaje, że szkoła ma techniki przeciw wyobrażonemu przeciwnikowi oraz techniki z prawdziwym partnerem. Miecz nosi się ostrzem do góry, dobywa się go tak, aby nie było widać wylotu pochwy, a potem następują cięcie z dobycia, cięcie w dół i schowanie miecza. W zaawansowanych formach oku-iai przybywa szybkości. Przy posługiwaniu się mieczem ćwiczący ma według tego samego źródła postrzegać długie jako krótkie, a ciężkie jako lekkie. Przewodnik koryu.com podaje iaijutsu z odachi oraz ćwiczenie w parach wywodzące się z iai, nazywane kenjutsu. Angielska Wikipedia podaje 45 form solowych i 45 parowych. Zestawy solowe to według niej seiza no bu z jedenastoma, tatehiza no bu z dziesięcioma, okuiai iwaza no bu z ośmioma i okuiai tachiwaza no bu z trzynastoma formami oraz bangai no bu z trzema formami.
Trening
Według Nihon Kobudo Kyokai iai ćwiczy się na siedząco i na stojąco, a na siedząco w pozycjach seiza i tatehiza. Angielska Wikipedia podaje, że formy solowe ćwiczy się jednym długim mieczem, a formy w parach często uczy się tylko zaawansowanych uczniów, zwykle drewnianym mieczem, a na wyższym stopniu także ostrym. Japońska Wikipedia podaje, że w Edo szkoła za pierwszych dzierżycieli była kompleksową sztuką walki, a na dobywaniu miecza skupiła się dopiero linia z Tosy.
Stopnie i postępy
Angielska Wikipedia podaje, że szkoła stosuje nieograniczone przekazywanie, w którym każdy posiadacz pełnego przekazu może udzielić licencji dowolnej liczbie uczniów, a pełny przekaz nazywa się Kongen no Maki. Nie udało nam się znaleźć kolejności licencji szkoły w źródłach Nihon Kobudo Kyokai ani Nihon Kobudo Shinkokai. Badanie z Uniwersytetu Sendai podaje, że na pokazie w Kioto Zen Nihon Kendo Renmei prawie wszyscy posiadacze tytułu hanshi w iai należą do Eishin-ryu lub Muso Shinden-ryu.
Dziś
Nihon Kobudo Kyokai podaje 21. dzierżyciela z centralnym dojo w Tokio oraz rozprzestrzenianie się szkoły za granicą, na czele z Koreą. Nihon Kobudo Shinkokai wymienia szkołę trzykrotnie z różną pisownią nazwy i z przedstawicielami w różnych prefekturach. Przewodnik koryu.com podaje, że szkołę przekazuje kilka linii, których przedstawiciele zgłaszają się do kierowania, i że dojo są w całej Japonii, wiele z nich w regionie Kansai. Japońska Wikipedia podaje, że po śmierci 20. dzierżyciela swojej linii doszło do sporu o sukcesję i powstało wiele odłamów. Nie udało nam się znaleźć szkoły wśród zabytków kultury.
Ciekawostki
Badanie z 2017 roku podaje, że pismo szkoły z 1764 roku opisuje technikę, której szkoła dziś już nie zna. Słownik Nihon Jinmei Daijiten Plus podaje, że Hasegawa Eishin pochodził według przekazu z Tosy lub z Sanuki. Encyklopedia Martial Arts of the World określa Nakayamę Hakudo jako pioniera iaido.
Style i odmiany
Często zadawane pytania
Kto założył Muso Jikiden Eishin-ryu?
Źródła się rozchodzą. Nihon Kobudo Kyokai wymienia jako założyciela Hayashizakiego Jinsuke Shigenobu, a Hasegawę Eishina jako siódmego dzierżyciela, koryu.com również Hayashizakiego, a badanie z Uniwersytetu Sendai i japońska Wikipedia uznają za założyciela Hasegawę.
Jaka jest różnica między Muso Jikiden Eishin-ryu a Muso Shinden-ryu?
Według badania z 2017 roku były do końca szogunatu jedną szkołą z Tosy, a ich systemy techniczne prawie się nie różnią. Muso Shinden-ryu ułożył według encyklopedii Nipponica w 1933 roku Nakayama Hakudo.
Ile form ma Muso Jikiden Eishin-ryu?
Angielska Wikipedia podaje 45 form solowych i 45 parowych. Japońska Wikipedia liczy zestawy i liczby form inaczej.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.