Kyujutsu (Łucznictwo bojowe)
弓術Zbiorcza nazwa przednowoczesnego japońskiego łucznictwa bojowego. Od kyudo różni je cel: trafienie w walce, a nie forma i wewnętrzna dyscyplina.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Kyujutsu (Łucznictwo bojowe)
Kyujutsu to zbiorcze określenie przednowoczesnego japońskiego łucznictwa bojowego, a nie nazwa jednej szkoły. Powstało jako fachowe przygotowanie warstwy wojskowej po tym, jak pod koniec okresu Heian władzę przejęli samurajowie; łuk był wtedy ich główną bronią, a wyrażenie kyuba no michi, „droga łuku i konia”, oznaczało po prostu rzemiosło wojenne. Najstarszą udokumentowaną tradycją jest Henmi-ryu przypisywana Henmi Kiyomitsu w XII wieku; z niej wywodzą się Takeda-ryu i Ogasawara-ryu, nastawione na strzelanie z konia. W XV i XVI wieku doszła Heki-ryu założona przez Heki Danjo Masatsugu, oparta na strzelaniu pieszo i na zasadzie hi-kan-chu, „lecieć, przebić, trafić”; rozpadła się później na gałęzie Chikurin, Sekka i Insai. Technicznie kyujutsu różni się od dzisiejszego kyudo przede wszystkim celem. Strzelano na szybkość, na odległość i w zbroi, często z konia albo zza osłony, a kryterium było przebicie tarczy. Asymetryczny łuk yumi pozostał ten sam, lecz postawa, tempo i praca z kołczanem podlegały sytuacji bojowej, a nie obrzędowi. Przejście do formy nowoczesnej dokonało się między 1895 a 1933 rokiem. W 1896 roku Honda Toshizane połączył strzelanie bojowe i ceremonialne w szkołę Honda-ryu, od 1919 roku w klubach przyjmowała się nazwa kyudo, a do 1933 roku termin kyujutsu zniknął z powszechnego użycia. Dziś kyujutsu utrzymuje się wewnątrz szkół koryu, najbardziej widocznie w yabusame.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.