Tameshigiri
試し斬りJapońskie próbne cięcie mieczem: pierwotnie test jakości klingi, dziś miara techniki, na macie tatami omote.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Tameshigiri
Tameshigiri to japońska sztuka próbnego cięcia w cel. Pierwotnie nie była to próba zdawana przez szermierza, lecz przez broń: praktyka rozpowszechniła się w okresie Edo, czyli w siedemnastym wieku, i służyła do sprawdzania jakości japońskich mieczy. Dopiero stopniowo punkt ciężkości się przesunął i dziś tameshigiri pokazuje przede wszystkim umiejętności osoby trzymającej miecz. Jej historyczna forma była surowa. Cięto ciała zmarłych, wyjątkowo także skazanych przestępców, stosując przy tym cały szereg nazwanych cięć, między innymi tabi-gata i o-kesa. Wynik próby zapisywano bezpośrednio na trzpieniu klingi jako napis zwany tameshi-mei lub saidan-mei; miecz nosił więc trwały dowód tego, co zdołał przeciąć, a napis ten do dziś należy do danych, według których ocenia się klingi. Współczesna praktyka trzyma się materiałów jedynie naśladujących ludzkie ciało. Najczęstszym celem jest mata tatami omote, zwinięta i namoczona, podczas gdy zielony bambus stosuje się tam, gdzie cięcie ma odpowiadać kości. Ćwiczy się zestaw dokładnie określonych cięć: kesa-giri, prowadzone po przekątnej z góry; kiri-age, zwane też gyaku-kesa, prowadzone po przekątnej z dołu; poziome cięcia yoko i tsuihei; oraz pionowe cięcia z góry, do których należą jodan-giri, happonme, makko-giri, shinchoku-giri i dotan-giri. Celem nie jest przecięcie celu za wszelką cenę, lecz prowadzenie klingi tak, aby cięcie przebiegło czysto i we właściwej płaszczyźnie. Dlatego przy ocenie liczy się równie mocno postawa i ruch ciała, co sam tor prowadzenia klingi.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.