Shindo Yoshin-ryu Jujutsu
新道楊心流柔術Szkoła jujutsu, od której Otsuka Hironori, założyciel Wado-ryu, otrzymał menkyo kaiden. Według koryu.com przekaz jej głównej linii zakończył się w 1989 roku.
Podstawowe informacje
Charakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Shindo Yoshin-ryu Jujutsu
O sztuce walki Shindo Yoshin-ryu Jujutsu
Shindo Yoshin-ryu to szkoła jujutsu, którą według koryu.com założył Matsuoka Katsunosuke (1836 do 1898). Większość źródeł podaje rok 1864, a Takamura w wywiadzie dla Aikido Journal podaje rok 1868. Według Threadgilla i Ohgamiego Matsuoka doszedł do przekonania, że jujutsu późnego okresu Edo utraciło dużą część wojskowej użyteczności, i chciał stworzyć nowy system. Szkoła jest według nich mieszanką dwóch linii jujutsu, Tenjin Shin'yo-ryu i Totsuka-ha Yoshin Ko-ryu, z wpływem szkół kenjutsu Jikishinkage-ryu i Hokushin Itto-ryu. Nihon Kobudo Kyokai podaje połączenie zalet Tenjin Shin'yo-ryu i Yoshin-ryu. Witryna gałęzi Takamura-ha i angielska Wikipedia wymieniają pięć szkół, w tym Hozoin-ryu. Po śmierci Matsuoki główną linią kierował Inose Motokichi, a od 1917 roku Matsuoka Tatsuo, wnuk założyciela. Według koryu.com zmarł w 1989 roku bez wyznaczonego następcy i przekaz głównej linii na tym się zakończył. Ohbata Shigeta oddzielił się i prowadził własną gałąź Ohbata-ha, którą Threadgill i Ohgami łączą z linią Takamury. Ślad szkoły prowadzi do Wado-ryu. Nihon Kobudo Kyokai podaje, że w 1921 roku Otsuka Hironori otrzymał od Nakayamy Tatsusaburo menkyo kaiden jako czwarty przełożony szkoły, a Green podaje rok 1920. Takamura zarzuca, że menkyo kaiden otrzymało więcej osób, a Otsuka przełożonym nie był.
Historia
Matsuoka Katsunosuke urodził się według Threadgilla i Ohgamiego w grudniu 1836 roku w rezydencji rodu Kuroda w Edo, w Kasumigaseki. Miał licencje nauczycielskie w sojutsu Hozoin-ryu, w kenjutsu Jikishinkage-ryu, w Yoshin Ko-ryu i w jujutsu Tenjin Shinyo-ryu, a krótko uczył się też u założyciela Hokushin Itto-ryu, Chiby Shusaku. Pierwsze dojo otworzył w 1858 roku w Asakusie w Edo i uczył tam Tenjin Shinyo-ryu. Curriculum Shindo Yoshin-ryu nie zostało według źródła w pełni spisane, gdy zawirowania polityczne zmusiły Matsuokę do opuszczenia treningu i obrony reżimu rodu Tokugawa.
Czytaj dalej
W 1868 roku Matsuoka został postrzelony w plecy w bitwie pod Toba-Fushimi. Wrócił do wsi Ueno i przyjął nazwisko rodziny żony, Ishijima. W 1875 roku otworzył obok dojo klinikę zajmującą się nastawianiem kości. W 1887 roku otrzymał od rządu cesarskiego amnestię, znów publicznie używał nazwiska Matsuoka i nazwał swoje dojo Matsuoka Shindokan. W latach dziewięćdziesiątych dziewiętnastego wieku miał kilku uczniów z licencją pełnego przekazu, wśród nich Inosego Motokichi i Ohbatę Shigeta. Matsuoka zmarł w 1898 roku. Inose został wybrany drugim przełożonym szkoły, a wnuk założyciela, Tatsuo, miał objąć funkcję trzeciego, gdy dorośnie. Ohbata poprosił o oddzielenie od głównej linii. Według angielskiej Wikipedii do podziału doszło w 1895 roku, a koryu.com roku nie podaje. W 1917 roku Inose zwrócił kierownictwo dojo Matsuoka Shindokan i tytuł przełożonego Matsuoce Tatsuo. Ten zmarł w 1989 roku i czwartego przełożonego już nie wyznaczono.
Czym się różni
Według Threadgilla i Ohgamiego, którzy należą do gałęzi Takamura-ha, Inose pod wpływem wzrostu znaczenia Kodokan judo dostosował curriculum głównej linii do podejścia bliższego Kano, porzucił wojskowy model założyciela i skupił się na walce bez broni. Gałąź Ohbata-ha według nich pozostała przy klasycznych korzeniach i uczyła starszego sogo bujutsu. Autorzy mówią w imieniu jednej z gałęzi i ich opis głównej linii trzeba czytać z tą świadomością. Koryu.com podaje, że Matsuoka po 1875 roku zmienił zapis nazwy szkoły, tak że zamiast znaczenia nowy niesie znaczenie boski. Angielska Wikipedia dodaje, że w głównej linii pierwotny znak zastąpiono znakiem o tym samym brzmieniu i znaczeniu święty. Nihon Kobudo Kyokai podaje w rodowodzie Wado-ryu szereg nauczycieli Shindo Yoshin-ryu aż do Otsuki Hironori.
Technika
Green opisuje Shindo Yoshin-ryu jako styl, który obejmował różne uderzenia i kopnięcia oraz zwykłe rzuty i techniki w parterze. Według japońskiej Wikipedii curriculum głównej linii zawiera 71 technik niższej licencji i 20 technik mokuroku, razem 91 kata. Należą do tego dalsze grupy technik, kata z dużym i małym mieczem oraz sparingi. Liczby dotyczą głównej linii. Japońska Wikipedia podaje też techniki cucenia. Jedna grupa dotyczy cucenia po utonięciu, upadku i powieszeniu, druga po działaniu pary, dymu, zimna i uderzenia.
Trening
Japońska Wikipedia podaje, że w dojo Matsuoki Katsunosuke trenowano nocą. W sparingach opierano się głównie na technikach w parterze, duszeniach i dźwigniach, a potem następowała nauka kata. Podczas treningu co noc dochodziło do utraty przytomności, dlatego naturalnie ćwiczono też cucenie. Japońska Wikipedia opiera się na pracy z 1979 roku, której nie widzieliśmy.
Stopnie i postępy
Według Threadgilla i Ohgamiego nauczanie gałęzi Takamura-ha dzieli się na stopnie shoden, chuden i joden gokui, nad którymi stoi menkyo kaiden. Systemu kyu i dan tam nie ma. Dla głównej linii japońska Wikipedia opisuje inny przebieg. Licencji mokuroku nie wydawano, dopóki uczeń nie potrafił dorównać w sparingu silnemu posiadaczowi piątego dan Kodokanu, a silny posiadacz niższej licencji wytrzymywał starcie z trzecim dan Dainippon Butokukai lub Kodokanu. Od początku wojny chińsko-japońskiej szkoła według tej samej Wikipedii organizowała własne egzaminy pod nazwą Shindo Yoshin-ryu judo i nadawała stopnie dan. Na egzaminy Dainippon Butokukai zgłaszała tylko kandydatów, którzy zdali jej własne egzaminy.
Dziś
Według Threadgilla i Ohgamiego z 2008 roku pozostali uczniowie głównej linii wybrali doktora Fujiwarę Ryozo na przewodniczącego grupy Domonkai. Fujiwara według nich reprezentuje szkołę w Nihon Kobudo Kyokai. Jednocześnie podają, że w Japonii zapewne nikt z głównej linii aktywnie nie ćwiczy, a przekaz zakończy się ze śmiercią członków Domonkai. Japońska Wikipedia podaje, że szkoła zakończyła działalność. W wykazach szkół Nihon Kobudo Kyokai i Nihon Kobudo Shinkokai nie udało nam się znaleźć Shindo Yoshin-ryu na dzień 30 października 2026 roku. Takamura w 1999 roku podawał, że słyszał o czterech lub pięciu dojo głównej linii i że centralne dojo Wado-ryu jujutsu kenpo w Tokio nadal naucza tę szkołę. Gałąź Takamura-ha trwa poza Japonią, a według Threadgilla jej organizacja ma siedzibę w Evergreen w Kolorado.
Ciekawostki
Japońska Wikipedia podaje, że księga wstępu do dojo nosiła podpisy krwią 3000 uczniów i że licencję mokuroku lub wyższą otrzymało 786 osób. Matsuoka Tatsuo ukończył w 1917 roku Tokyo Medical College, osiągnął siódmy dan w Kodokan judo i przez cztery kadencje był burmistrzem miasta Shimodate.
Style i odmiany
Często zadawane pytania
Z ilu szkół powstało Shindo Yoshin-ryu?
Threadgill i Ohgami podają dwie linie jujutsu, Tenjin Shinyo-ryu i Totsuka-ha Yoshin Ko-ryu, z wpływem kenjutsu. Nihon Kobudo Kyokai podaje dwie szkoły, Tenjin Shin'yo-ryu i Yoshin-ryu. Pięć szkół, w tym Hozoin-ryu, podają witryna gałęzi Takamura-ha i angielska Wikipedia, a koryu.com uznaje Hozoin-ryu tylko za licencję, którą posiadał Matsuoka.
Kiedy powstało Shindo Yoshin-ryu?
Koryu.com podaje rok 1864, ten sam rok podają japońska Wikipedia i witryna gałęzi Takamura-ha. Takamura w wywiadzie dla Aikido Journal podaje rok 1868.
Czy Otsuka Hironori był przełożonym Shindo Yoshin-ryu?
Nihon Kobudo Kyokai podaje, że przejął od Nakayamy Tatsusaburo menkyo kaiden i został czwartym przełożonym, a Green pisze o roku 1920. Takamura uznaje pogląd, że Otsuka był przełożonym szkoły, za błędny, ponieważ menkyo kaiden otrzymało więcej osób.
Czy Shindo Yoshin-ryu istnieje dzisiaj?
Według Threadgilla i Ohgamiego przekaz głównej linii zakończył się w 1989 roku wraz ze śmiercią Matsuoki Tatsuo. Gałąź Takamura-ha trwa poza Japonią. W wykazach Nihon Kobudo Kyokai i Nihon Kobudo Shinkokai nie udało nam się znaleźć szkoły na dzień 30 października 2026 roku.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.