Jūjutsu (Klasyczna japońska walka wręcz)
柔術Zbiorcze określenie klasycznych japońskich szkół walki głównie bez broni: rzuty, dźwignie, duszenia i uderzenia w czułe miejsca. Z jego szkół wyszło judo Kano.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Jūjutsu (Klasyczna japońska walka wręcz)
O sztuce walki Jūjutsu (Klasyczna japońska walka wręcz)
Jujutsu (柔術) to zbiorcze określenie japońskich szkół walki głównie bez broni, należących do koryu bujutsu. Słowo składa się z ju, miękki lub ustępliwy, i jutsu, sztuka, oznacza więc sztukę ustępliwości. Przed XVII wiekiem dla tej dziedziny używano też nazw kogusoku, kumiuchi, taijutsu, yawara i wajutsu, a słowo judo jest poświadczone już z 1724 roku. Nazwa jujutsu przyjęła się powszechnie dopiero w okresie Edo.
Czytaj dalej
Technicznie jujutsu opiera się na rzutach (nage waza), dźwigniach na stawy i przytrzymaniach, uzupełnionych uderzeniami w miejsca żywotne (atemi waza), takie jak oczy, gardło czy kark. Uderzenia służyły przede wszystkim do tego, by rozproszyć przeciwnika lub wytrącić go z równowagi przed dźwignią, duszeniem lub rzutem. Chodziło o walkę bez broni lub z krótką bronią, a celem było unieszkodliwienie przeciwnika, nie jego zabicie. Za najstarszą w sposób weryfikowalny udokumentowaną szkołę uważa się Takenouchi-ryu, którą w 1532 roku założył Takenouchi Hisamori na zamku Ichinose w prowincji Sakushu. Starsze są tylko datowania tradycyjne, w przypadku Shinden Fudo-ryu około 1130 roku, a w przypadku Katori Shinto-ryu około 1447 roku. Około 1600 roku istniało ponad 2 000 szkół tradycyjnych. Z dwóch z nich wywodzi się nowoczesne judo. Kano Jigoro od 1877 roku uczył się Tenjin Shin’yo-ryu u Fukudy Hachinosuke, po jego śmierci w 1880 roku u Isa Masatomo, a od 1881 roku Kito-ryu u Iikubo Tsunetoshiego, założenie Kodokanu w lutym 1882 roku uważa się za połączenie obu tradycji. Edward William Barton-Wright przywiózł jujutsu w 1898 roku do Europy i stworzył z niego bartitsu.
Style i odmiany
Gałąź japońskiego jujutsu rozwijana w Stanach Zjednoczonych. Założyciel świadomie trzymał ją jako małą zamkniętą grupę bez sieci dojo.
Japońska stara szkoła jujutsu z XVII wieku, zachowana bez przerwy. Ćwiczy też z klęku i z siadu — z pozycji zwykłych w japońskim domu.
Jedna z najstarszych szkół jujutsu epoki Edo; założycielowi przypisuje się wprowadzenie systematycznej nauki padów ukemi.
Szkoła, która używała słowa judo mniej więcej sto siedemdziesiąt lat przed Kano. Jej czwarty przedstawiciel zmienił jej nazwę i sens w 1724 roku.
Jūjutsu z połowy szesnastego wieku, znane z uderzeń w wrażliwe miejsca i technik cucenia. Odcisnęło ślad zarówno w judo, jak i w bartitsu.
Szkoła jujutsu Shibukawy Bangoro, ucznia drugiego przedstawiciela szkoły Sekiguchi. Linia główna wygasła w erze Taisho; nazwę nosi dziś hiroszimskie Shibukawa Ichiryu.
Jujutsu stworzone w 1864 roku z pięciu szkół, w tym dwóch szermierczych. Za sprawą nauczyciela Tatsusaburo Nakayamy wywodzi się z niego założyciel karate Wado-ryu.
Szkoła jujutsu z linii Akiyama Yoshin-ryu. Założyciel zawęził zestaw do sześćdziesięciu ośmiu technik; jedna z dwóch szkół, z których powstało Tenjin Shin'yo-ryu.
Japońska szkoła jujutsu z połowy XVII wieku, trzymająca razem walkę bez broni i mieczem. Pierwotnie nazywała się Futagami-ryū.
Najstarsza udokumentowana japońska szkoła jujutsu, założona w 1532 roku; źródło kogusoku koshi no mawari i torite.
Jedna z dwóch szkół jujutsu, z których Jigoro Kano złożył judo. Jej znakiem jest atemi — uderzenie, które ma nie zranić, lecz złamać równowagę.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.