Hontai Yoshin-ryu Jujutsu

Podstawowe informacje

ZałożycielTakagi Oriemon Shigetoshi

Kraj pochodzeniaJaponia

RegionAzja

Główny naciskMieszane

Poziom kontaktuLekki kontakt

System stopniCertyfikaty

Charakter i pochodzenie

Trening

Dla kogo

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

Katalogi i bazy dla Hontai Yoshin-ryu Jujutsu

O sztuce walki Hontai Yoshin-ryu Jujutsu

Hontai Yoshin-ryu to japońska stara szkoła jujutsu z siedzibą w Nishinomiyi w prefekturze Hyogo. Nihon Kobudo Kyokai uznaje ją za kompleksową sztukę walki o trzech filarach, jujutsu, bojutsu i kodachijutsu, i pisze, że jej techniki są zasadniczo proste, bez ozdób, bezpośrednie i skuteczne, a na atak odpowiada się tym samym ruchem ciała bez broni i z bronią w ręku. Rdzeń tworzy sześć roppo jujutsu, które Buyens, członek szkoły piszący dla koryu.com, tłumaczy jako dźwignie, rzuty, uderzenia, duszenia, pojmanie i cucenie. Kata ćwiczy się według niego w parach, a walki swobodnej szkoła nie ma.

Historia

Nihon Kobudo Kyokai podaje, że założyciel szkoły Takagi Oriemon Shigetoshi (odczytanie według Buyensa na koryu.com, przewodnik koryu.com pisze Setsuemon) urodził się w erze Kan'ei 12 jako drugi syn rodu wasali pana zamku Shiroishi w domenie Sendai, uczył się kodachi i włóczni dwóch innych szkół i po upomnieniu ojca, że wierzba jest silna, a wysokie drzewo się łamie, nazwał się podobno Yoshin-ryu Takagi Oriemon. Był znany jako siłacz i w dawnej włości Shiroishi zachowały się o nim legendy. Buyens podaje rok urodzenia 1635 i dodaje opowieść, według której Takagi zabił mordercę swojego ojca i od tej pory kierował się ojcowską nauką o wierzbie. Yamamoto 1984 w czasopiśmie uniwersytetu Tenri pisze, że urodził się w erze Kan'ei 2 (1625), zmarł w 1711 roku w wieku 87 lat, był nauczycielem szermierki rodu Shiroishi i w 1645 roku przejął tradycję od swojego nauczyciela, do włóczni, naginaty i shurikenów dodał chwyt zapaśniczy i ustalił techniki ciała w trzech zestawach po 12, 24 i 12 punktów.

Czym się różni

Od nowoczesnego sportowego budo różni się Hontai Yoshin-ryu według Buyensa tym, że nie trenuje się walką swobodną, a kata nie ogranicza się do estetycznego zestawu ruchów, jak się to według niego dzieje w judo czy karate przed turniejem. Do programu szkół tego typu należą według niego także techniki pojmania przeciwnika bez zabijania, w tym wiązanie liną, przy którym można użyć dowolnego sznura, odpowiednie jest sageo, sznur miecza, a w niektórych szkołach także pas. Szkołą pokrewną jest Takagi-ryu z Kukishin-ryu bojutsu: Nihon Kobudo Kyokai wymienia obie jako samodzielnych członków, Hontai Yoshin-ryu liczy założyciela Takagiego Oriemona jako pierwszą głowę i kładzie nacisk na trzy filary i sześć roppo, Takagi-ryu liczy od Umanosukego jako założyciela i podkreśla założenie prawdziwego miecza oraz płynne kata o jednakowej szybkości. Yamamoto 1984 prowadzi obie linie od głowy, którą liczy jako piętnastą, przez różnych uczniów. Japońska Wikipedia dodaje, że dzisiejsze Hontai Yoshin-ryu nie jest całkiem tożsame z postacią swojej późniejszej siedemnastej głowy i obejmuje też część technik innej linii. Akiyama Yoshin-ryu jest według kotobank inną szkołą, a Yamamoto 1984 stawia Umanosukego obok Akiyama Yoshin-ryu jako dopełniciela jujutsu bez zbroi w czasie pokoju.

Technika

Nihon Kobudo Kyokai określa szkołę jako kompleksową sztukę walki o trzech filarach, jujutsu, bojutsu i kodachijutsu, a za jej cechę uważa to, że techniki są zasadniczo proste, bez ozdób, bezpośrednie i skuteczne, a na atak przeciwnika odpowiada się tym samym ruchem ciała bez broni i z bronią w ręku. Rdzeniem jest sześć roppo jujutsu, które Buyens tłumaczy jako gyaku (dźwignie), nage (rzuty), ate (uderzenia w czułe punkty), shime (duszenia), toritsuke (pojmanie i wiązanie liną) i katsu (cucenie). Katsu nie występuje według Buyensa w żadnym kata i należy tylko do tradycyjnego przekazu.

Trening

Kata ćwiczy się według Buyensa w parach: uke zwykle zaczyna atakiem, a tori odpowiada, zaawansowani uczniowie w roli uke albo ułatwiają technikę, albo na późniejszym etapie stawiają opór lub ją przewidują, więc rola uke nie zawsze jest bierna. W koryu jest według niego kata jedynym sposobem opanowania niebezpiecznych technik, a jedyną alternatywą dla kata jest prawdziwa walka, w odróżnieniu od nowoczesnego budo z walką swobodną, jak randori w judo czy ju-kumite w karate. Ruchy wykonuje się tylko tak daleko, by uniknąć kontuzji, co według Buyensa nie jest tym samym co unikanie bólu. Strój treningowy jest po prostu biały z ciemną hakamą i poza nazwą szkoły zapisaną kanji nie ma żadnych odznak ani ozdób. Fabian na koryu.com opisuje, że uczniowie zaczynają i kończą ćwiczenie w parach formalnymi zdaniami przy powitaniu z klęku. Główne dojo stoi według Nihon Kobudo Kyokai w Nishinomiyi i ćwiczy się tam zasadniczo codziennie poza poniedziałkiem. W prefekturalnym budokanie w Himeji odbywa się według tego samego źródła, jako projekt zlecony przez Agencję do Spraw Kultury, dziecięce zajęcia z kultury tradycyjnej poświęcone kobudo domeny Himeji, organizowane przez miejscowe stowarzyszenie na rzecz zachowania kobudo. Japońska Wikipedia wymienia w czterech zestawach jujutsu po dziesięć nazw, w kolejnym pięć i w kolejnym trzynaście, przy hanbo i kiju po dziesięć, a przy kodachi pięć kata.

Stopnie i postępy

Tradycyjne stopnie przekazu to według Buyensa shoden, chuden, okuden i menkyo kaiden. Do tego systemu trafia według niego niewielu cudzoziemców, ponieważ jest dostępny dopiero po latach ćwiczenia różnych kata, mniej więcej od czwartego danu, a nadaje go wyłącznie soke w głównym dojo w Japonii. Obok tradycyjnych stopni używa się też skali dan, a czarny pas nosi się na hakamie. Uczeń nazywa się deshi, początkujący shoshinsha albo poetycko monjin, a wśród uczniów obowiązuje ścisły system sempai i kohai. Japońska Wikipedia podaje sześć zwojów szkoły, ta sama lista znajduje się też w bloku zwojów w serwisie Nihon Kobudo Kyokai.

Dziś

Według Nihon Kobudo Kyokai szkołą kieruje dwudziesta głowa z rodu Inoue z siedzibą w Nishinomiyi w prefekturze Hyogo, główne dojo mieści się w tamtejszej hali miejskiej. Działalność szkoły polega według tego samego źródła głównie na pokazach na wydarzeniach budo, szkoła zajmuje się też nauczaniem za granicą i zorganizowała międzynarodowy turniej. Nihon Kobudo Kyokai podaje krajowe oddziały w Himeji, w Yamazie w prefekturze Kumamoto i w prefekturze Oita oraz oddziały zagraniczne w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Włoszech, Estonii, Australii, Finlandii i Belgii, a Buyens w 2008 roku wymienił zamorskie dojo zatwierdzone przez główne dojo w Australii, Belgii, Kanadzie, Finlandii, Włoszech, Wielkiej Brytanii i USA. Szkoła nie jest wpisana jako dobro kultury i nie występuje na liście Nihon Kobudo Shinkokai. Niezależnych opracowań naukowych o niej nie udało nam się znaleźć, a CiNii wykazuje tylko dwie książki Nippon Budokan o szkole, z których jedna ma jako współautora jej siedemnastą głowę.

Ciekawostki

Buyens opowiada, że drugi soke Umanosuke, olbrzym wysoki na sześć stóp i osiem cali, wyzwał trzeciego soke Takenouchi-ryu, Takeuchiego Kagasukego Hisakichiego, wysokiego na cztery stopy i osiem cali, przed panem Morim Sadahisą i został dwukrotnie pokonany: za pierwszym razem rzutem ganseki otoshi i skrępowany liną, którą zerwał, za drugim przegrał pojedynek na miecze, a potem został uczniem Takeuchiego i uzyskał kaiden. Yamamoto 1984 podaje tę samą opowieść z panem o innym imieniu i dodaje, że Umanosuke na pytanie pana odpowiedział, że to mały żołnierz, którego łatwo pojmie. Muromoto na koryu.com podaje, że szkoła zachowuje do dziś zapis walki, choć szczegóły się różnią. Buyens podaje też, że trzeci soke Gennoshin pobierał w domenie Himeji niezwykle wysokie wynagrodzenie pięciuset koku jako znawca sztuk walki.

Często zadawane pytania

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.