Yagyu Seigo-ryu Battojutsu
柳生制剛流抜刀術Szkoła dobywania miecza z rodziny Seigo-ryu, której iai włączono w okresie Edo do Shinkage-ryu rodu Owari Yagyu. Dziś prowadzi ją 14. nosiciel z rodu Yagyu.
Podstawowe informacje
Charakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Yagyu Seigo-ryu Battojutsu
Yagyu Seigo-ryu Battojutsu to szkoła dobywania miecza, którą Nihon Kobudo Shinkokai prowadzi jako Yagyu Seigo-ryu Batto. Wywodzi się z rodziny Seigo-ryu, którą encyklopedia Nipponica opisuje jako szkołę jujutsu wczesnej epoki nowożytnej, założoną przez Mizuhayę. Według Nipponiki drugi nosiciel Seigo-ryu został w 1644 roku instruktorem jujutsu księstwa Owari i w Edo nauczał jujutsu razem z iai. Studium z 2024 roku w japońskim czasopiśmie specjalistycznym o budo podaje, że Seigo-ryu była pierwotnie szkołą skoncentrowaną na jujutsu, a iai stanowiło tylko jej część. Według studium w późnym okresie Edo pomocnik rodu Owari Yagyu z rodu Nagaoka dostosował system treningowy Shinkage-ryu i włączył do niego zmodyfikowane iai Seigo-ryu. Przewodnik koryu.com wymienia jako założyciela szkoły Nagaokę Toreie Fusashigego i datuje jej powstanie na około 1690 do 1700. Innego roku powstania w źródłach nie udało nam się znaleźć. Około 1930 roku według tego samego studium 20. nosiciel Shinkage-ryu z rodu Yagyu stworzył na podstawie iai Seigo-ryu nowe iai Shinkage-ryu. Studium dodaje, że iai Seigo-ryu przekazuje się do dziś w większości grup ćwiczących Shinkage-ryu. Dziś szkołę według Nihon Kobudo Shinkokai prowadzi 14. nosiciel z rodu Yagyu, który jest zarazem 22. nosicielem Yagyu Shinkage-ryu. Przewodnik koryu.com jako przedstawiciela wymienia 13. nosiciela, Yagyu Nobuharu Toshimichiego.
Historia
Według encyklopedii Nipponica macierzysta Seigo-ryu to szkoła jujutsu wczesnej epoki nowożytnej, której założycielem był Mizuhaya. Według jednego przekazu, który Nipponica przytacza, pochodził z Kyoto, służył Toyotomi Hideyoshiemu, a po jego śmierci schronił się w prowincji Settsu, gdzie przyjął naukę jujutsu od górskiego mnicha z Koyasan. Drugi nosiciel szkoły został według Nipponiki w 1644 roku instruktorem jujutsu księstwa Owari z uposażeniem 150 koku, a jego potomkowie sprawowali ten urząd i dalej. W Edo otworzył dojo i nauczał jujutsu razem z iai. Studium z 2024 roku w japońskim czasopiśmie specjalistycznym o budo podaje, że Seigo-ryu była pierwotnie szkołą skoncentrowaną na jujutsu, a iai stanowiło tylko jej część, jak dokumentują pisma rodu Kajiwara. W późnym okresie Edo pomocnik rodu Owari Yagyu z rodu Nagaoka dostosował według studium system treningowy Shinkage-ryu i włączył do niego także zmodyfikowane iai Seigo-ryu. Przewodnik koryu.com wymienia jako założyciela Yagyu Seigo-ryu Nagaokę Toreie Fusashigego i datuje jej powstanie na lata około 1690 do 1700. Około 1930 roku według tego samego studium 20. nosiciel Shinkage-ryu z rodu Yagyu stworzył na podstawie iai Seigo-ryu nowe iai Shinkage-ryu. Dojo, które naucza szkoły w Yokohamie, podaje rodowód z czternastoma pokoleniami od Mizuhayi do obecnego nosiciela.
Czym się różni
Studium z 2024 roku podaje, że iai Seigo-ryu przekazuje się do dziś w większości grup ćwiczących Shinkage-ryu, i uznaje to za sukces próby połączenia szermierki i dobywania. Nihon Kobudo Shinkokai prowadzi Yagyu Seigo-ryu Batto i Yagyu Shinkage-ryu jako dwie osobne pozycje z tym samym przedstawicielem. Nihon Kobudo Kyokai nie ma Seigo-ryu wśród swoich członków, prowadzi tylko Yagyu Shinkage-ryu. Macierzysta Seigo-ryu według japońskiej Wikipedii przekazuje oprócz dobywania także jujutsu, techniki pojmania i wiązania liną.
Technika
Studium z 2025 roku w japońskim czasopiśmie specjalistycznym o budo porównuje cztery generacje pism iai Seigo-ryu, od rodu Kajiwara po modyfikację 20. nosiciela Shinkage-ryu. W najstarszej wersji w pierwszym zestawie siedmiu form tylny czubek stopy obraca się o 90 stopni w bok, w późniejszych wersjach to całkiem znika, a cięcie często kończy się w pozycji siedzącej. Tę pozycję studium opisuje tak, że z seiza stawia się oba duże palce stóp, unosi prawą nogę i siedzi się przy tym na pięcie, czym różni się od klęku na jednym kolanie. Autor wysuwa hipotezę, że zmiana siadu miała umożliwić natychmiastowe przejście między staniem a siedzeniem.
Trening
Według studium z 2025 roku w iai wiele technik zaczyna się z pozycji siedzącej, a ta używana w Seigo-ryu jest przy wstawaniu szybsza niż seiza i inne sposoby siedzenia. Dojo w Yokohamie podaje, że ćwiczy dobywanie w siadzie i w staniu, powtarzając formy, i nie organizuje walk.
Dziś
Nihon Kobudo Shinkokai podaje jako przedstawiciela 14. nosiciela z rodu Yagyu z adresem kontaktowym w Gifu. Przewodnik koryu.com podaje 13. nosiciela, Yagyu Nobuharu Toshimichiego, oraz nauczanie w Nagoi, Tokio i Osace. Nie udało nam się znaleźć ujęcia szkoły wśród dóbr kultury prefektury Gifu.
Ciekawostki
Nazwa Seigo-ryu wywodzi się według encyklopedii Nipponica ze zdania Laozi, że to, co najbardziej miękkie, potrafi opanować to, co najtwardsze. Nipponica podaje też przekaz o pochodzeniu nazwy od mnicha, od którego założyciel przyjął jujutsu. Według tego samego źródła szkoła była najsilniejsza w walce dobytym mieczem, nukimi.
Często zadawane pytania
Kto założył Yagyu Seigo-ryu Battojutsu?
Źródła się rozchodzą. Przewodnik koryu.com wymienia Nagaokę Toreie Fusashigego i lata około 1690 do 1700. Macierzystą szkołę jujutsu Seigo-ryu założył według encyklopedii Nipponica Mizuhaya.
Jaki jest związek między Yagyu Seigo-ryu a Yagyu Shinkage-ryu?
Studium w japońskim czasopiśmie specjalistycznym o budo podaje, że w późnym okresie Edo iai Seigo-ryu zostało po modyfikacjach włączone do systemu Shinkage-ryu rodu Owari Yagyu. Nihon Kobudo Shinkokai prowadzi obie szkoły z tym samym przedstawicielem.
Czy Yagyu Seigo-ryu ćwiczy się w siadzie?
Według studium z 2025 roku wiele technik zaczyna się z pozycji siedzącej, na pięcie z uniesioną prawą nogą. Dojo w Yokohamie podaje, że ćwiczy dobywanie w siadzie i w staniu.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.