Suijutsu (Pływanie bojowe)

Podstawowe informacje

Kraj pochodzeniaJaponia

RegionAzja

Główny naciskBroń

Charakter i pochodzenie

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

O sztuce walki Suijutsu (Pływanie bojowe)

Suijutsu nie jest szkołą, lecz nazwą zbiorczą: według encyklopedii Nipponica jest jedną ze sztuk walki i zarazem dawną nazwą pływania oraz japońskiego pływania nihon eiho. Britannica definiuje je jako nazwę pływania, które od środkowego okresu Edo traktowano jako sztukę walki, i podaje także inne nazwy, wśród nich yueijutsu i shusuijutsu. Nipponica uważa, że japońska sztuka pływania nie wywodzi się z sił morskich, lecz z potrzeby walki lądowej. Encyklopedia Heibonsha przypomina, że opowieści o sławie zdobytej dzięki pływaniu i pływaniu z koniem często pojawiają się w kronikach wojennych okresu Kamakura.

Historia

Encyklopedia Heibonsha podaje, że pływanie na polu bitwy było wymagane od dawna, a opowieści o sławie zdobytej dzięki pływaniu i pływaniu z koniem często pojawiają się w kronikach wojennych okresu Kamakura. Nipponica uważa, że japońska sztuka pływania nie wywodzi się z sił morskich, lecz z potrzeby walki lądowej. Jako sztukę walki suijutsu pływanie zaczęto badać według Nipponiki i Britannica mniej więcej od początku siedemnastego wieku, gdy powstało bakufu w Edo, a Britannica w innym haśle umieszcza powstanie nihon eiho mniej więcej w czternastym wieku, z dopełnieniem od okresu Edo. We wczesnej fazie nie było według Nipponiki systematycznej nauki, stopniowo jednak wykwalifikowani nauczyciele nadali dyscyplinie ustalone zasady, formy i metodykę i powstały szkoły z iemoto na czele, których sukcesja odbywała się przez przekazanie jedynemu dziecku, najlepszemu uczniowi lub na oba sposoby.

Czym się różni

Według Nipponiki suijutsu i nihon eiho to to samo pod dawną i nową nazwą, a japońska Wikipedia dodaje, że nazwa nihon eiho przyjęła się od Meiji dla odróżnienia od stylów zachodnich. Maypedia podaje, że dyscyplina obejmuje elementy zupełnie odmienne od współczesnego pływania, jak strzelanie z łuku lub użycie miecza albo włóczni podczas pływania, a Nipponica uznaje formalne piękno za największą cechę nihon eiho. Japońska federacja pływacka podaje, że każda szkoła ma oprócz wspólnych podstawowych ruchów własne i stosowane pływanie oraz że nazwy ruchów między szkołami czasem różnią się dla tego samego ruchu, a pokrywają się dla różnych. Badanie z 2007 roku podaje, że Kano Jigoro przy reorganizacji suijutsu starał się ujednolicić wszystkie tradycyjne style, włączyć je do systemu szkolnego i wprowadzić stopnie jak w judo. Japońska Wikipedia uważa, że nihon eiho można stosować stylem dowolnym, ale pod względem szybkości nie może rywalizować z kraulem.

Technika

Według Nipponiki wymagano, aby suijutsu jako sztuka walki obejmowało także władanie bronią w wodzie i prowadzenie konia, a Britannica to powtarza. Style powstały według Nipponiki z praktycznej potrzeby: pływanie w poprzek nurtu, pływanie na długie dystanse i pływanie z przedmiotem w ręku lub podczas pracy na powierzchni wody, z czasem doszedł też wymiar pokazowy, a formalne piękno jest według Nipponiki największą cechą nihon eiho. Według Nipponiki nihon eiho dzieli się według położenia ciała na trzy grupy, a podstawowy ruch różni się zależnie od szkoły: aoriashi, fumiashi i kaeruashi. Encyklopedia Maypedia podaje, że dyscyplina obejmuje elementy zupełnie odmienne od współczesnego pływania, na przykład strzelanie z łuku lub użycie miecza albo włóczni podczas pływania. Japońska federacja pływacka podaje, że obok podstawowego pływania każdej szkoły istnieje pływanie na długie dystanse, pływanie dla ochrony ciała, pływanie do walki w wodzie i efektowne pływanie dla pokazania sprawności. U Yamanouchi-ryu wymienia jako osobliwość noszenie broni, chorągwi i parasola kwiatowego oraz strzelanie z broni i z łuku, a także zdejmowanie i zakładanie odzieży, u Iwakura-ryu własne szczególne techniki. Nipponica wymienia u Kobori-ryu pływanie przed panem i pływanie w zbroi przed panem. Słownik Nikkoku dodaje, że pływanie tachioyogi ruchem makiashi jest u Kobori-ryu korzystne w walce w wodzie.

Trening

Badanie z 1981 roku opisuje nauczanie w szkołach domen han: suijutsu ćwiczono typowo od maja do końca października, od trzydziestu do sześćdziesięciu dni w największym upale i mniej więcej od południa do czwartej, na placu ćwiczebnym w 24 domenach han, w rzece w 13, w morzu w 5 i w jeziorze lub zbiorniku w 4. Wiek rozpoczęcia wynosił dziesięć lat i więcej w 33 domenach han i mniej niż dziesięć lat w 19. Heibonsha podaje, że szkoły suijutsu przekazywały tak jak inne sztuki walki iemoto, techniki i godność szkoły oraz że nauka łączyła technikę ze składnikiem duchowym. Japońska federacja pływacka podaje, że drugi iemoto Kankai-ryu został w 1912 roku wyznaczony do nauczania pływania w akademii morskiej, a marynarka przyjęła jeden ruch jego szkoły, a badanie z 2007 roku podaje, że wszyscy uczniowie pierwszego roku Tokijskiej Wyższej Szkoły Normalnej musieli odbyć dwa tygodnie praktyki pływackiej. Według japońskiej Wikipedii nihon eiho ćwiczy się dziś w większości w zwykłych basenach w zwykłych strojach kąpielowych, a niektóre szkoły uczą go na letnich obozach nad morzem.

Stopnie i postępy

Stopnie i spisy technik prowadzone przez poszczególne szkoły obowiązują według Nipponiki w obrębie szkoły absolutnie i nie można ich porównywać z innymi szkołami. Japońska federacja pływacka przyznaje siedem kwalifikacji nihon eiho: hanshi, kyoshi, renshi, yushi i od 2014 roku trzy kolejne. Według federacji przez pierwsze dwadzieścia lat po 1956 roku istniała tylko jedna kwalifikacja, a od 22. edycji podzielono ją wzorem kendo na hanshi, kyoshi i renshi. Hanshi wymaga dziesięciu lat po kyoshi i wieku 45 lat, kyoshi pięciu lat po renshi i wieku 30 lat, a yushi jest od 1995 roku kwalifikacją wstępną dla osób od 25 lat.

Zawody

Japońska federacja pływacka organizuje od 1956 roku coroczne zawody nihon eiho, pierwsze odbyły się 19 sierpnia 1956 w Tenri w prefekturze Nara, a siedemdziesiąte w sierpniu 2025 w prefekturze Chiba. Według federacji zawody mają sześć rodzajów: zawody główne w stylach dla pływaków w wieku od 15 do 24 lat, oceniane przez siedmiu sędziów w skali dziesięciopunktowej, klasę juniorską, zawody drużynowe po pięciu pływaków tej samej szkoły, klasę seniorską drużyn, wyścig na sto metrów pływania na boku oraz zawody w podnoszeniu ciężarka w pionie w wodzie. Nipponica podaje, że podczas zawodów odbywają się także egzaminy kwalifikacyjne poszczególnych szkół.

Dziś

Japońska federacja pływacka podaje, że nihon eiho przekazuje się dziś w trzynastu szkołach, w większości powstałych w okresie Edo i jednej na początku Meiji. Nipponica i Britannica podają dwanaście szkół, a Heibonsha wymienia je razem z domenami han, które je chroniły: Suifu-ryu z Mito, Mukai-ryu z Edo, Kankai-ryu z Tsu, Nojima-ryu, Iwakura-ryu i Koike-ryu z Kii, Shinden-ryu, Yamanouchi-ryu z Usuki, Kobori-ryu z domeny han Hosokawa i szkołę ze Satsumy. Federacja podaje, że gałąź Shinden-ryu z Ozu została w 1957 roku wpisana tylko jako gałąź, a w 2013 roku uznana za samodzielną szkołę. Według federacji kilka szkół jest wpisanych jako niematerialne dziedzictwo kulturowe: Iwakura-ryu prefektury Wakayama od 1965 roku, Kankai-ryu miasta Tsu od 1957 roku, Mukai-ryu miasta Otaru od 1991 roku i Suifu-ryu miasta Mito. Żadna szkoła pływania nie jest członkiem Nihon Kobudo Kyokai ani Nihon Kobudo Shinkokai. Według japońskiej Wikipedii tokijska straż pożarna trenuje techniki nihon eiho jako techniki ratownictwa wodnego.

Ciekawostki

Japońska federacja pływacka podaje, że członek szkoły Kobori-ryu wydał w 1756 roku książkę, która jest według federacji najstarszą wydaną książką o pływaniu w Japonii. Japońska Wikipedia przypomina, że według kroniki o Nobunadze Oda Nobunaga pływał od marca do września w rzece i został zdolnym pływakiem. Encyklopedia Heibonsha podaje, że liczba osiemnastu sztuk walki, do których zalicza się suijutsu, nie jest ustalona i że sama nazwa przyszła z Chin dopiero od środkowego okresu Edo.

Często zadawane pytania

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.