Jittejutsu (Walka jitte)
十手術Japońska sztuka walki krótkim żelaznym prętem jitte, którym strażnicy okresu Edo chwytali klingę miecza i obezwładniali uzbrojonego człowieka, nie zabijając go.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Jittejutsu (Walka jitte)
Jittejutsu to japońska sztuka walki krótkim żelaznym prętem zwanym jitte. Powstała na potrzeby urzędników i strażników administracji miejskiej okresu Edo, którzy musieli obezwładnić uzbrojoną osobę, nie zabijając jej. Broń nie ma ostrza; boczny hak przy rękojeści pozwala pochwycić klingę miecza, zakleszczyć ją i rozbroić przeciwnika, podczas gdy trzon pręta służy do uderzeń w nadgarstek, przedramię i głowę. Techniki nie opierają się więc na sile trafienia, lecz na wyczuciu momentu wejścia i na kontroli stawu po pochwyceniu broni. Najlepiej udokumentowaną linią jest Ikkaku-ryū juttejutsu. Według źródeł stworzył ją Matsuzaki Kinu'emon Tsunekatsu pod koniec siedemnastego wieku; był trzecią głową szkoły Shintō Musō-ryū, a jego system jest w niej przekazywany od tego czasu, dziś w postaci, w jakiej po reformie Meiji połączono i zjednoczono dwie największe ocalałe gałęzie. Zawiera dwadzieścia cztery formy podzielone na dwie serie zwane omote i ura, obie noszące te same nazwy. Miejscowe jitte mierzy około czterdziestu pięciu centymetrów i waży około pięciuset pięćdziesięciu gramów; w części form używa się obok niego żelaznego wachlarza tessen o długości około trzydziestu centymetrów. Poza tą linią jittejutsu przetrwało bardziej jako uzupełnienie w innych szkołach niż jako samodzielna sztuka, co pokazuje, jak ściśle było związane z konkretnym zadaniem służbowym, a nie z szeroką praktyką.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.