Hojojutsu (Sztuka wiązania)
捕縄術Japońska sztuka krępowania więźnia sznurem, część szkolenia urzędników i policji w okresie Edo. Nie ma zawodów ani walki sparingowej.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Hojojutsu (Sztuka wiązania)
Hojojutsu to japońska sztuka krępowania sznurem pojmanej osoby. Nie jest szkołą założoną samodzielnie, lecz dziedziną techniczną nauczaną wewnątrz kilku tradycji koryu, a przede wszystkim w szkoleniu urzędników i pachołków miejskich w okresie Edo — w czasach bez kajdanek i bez cel w dzisiejszym rozumieniu, gdy zatrzymanego trzeba było przewieźć i pokazać wyłącznie za pomocą liny. Dziedzina dzieli się na dwie wyraźnie różne części. Hayanawa, „szybki sznur”, to cienki sznurek o średnicy trzech do czterech milimetrów, który pachołek nosił przy sobie i którym w chwili zatrzymania wiązał podejrzanego sam, zachowując wolny koniec w dłoni. Honnawa, „sznur główny”, to grubsza konopna lina od sześciu milimetrów wzwyż, długa nawet na dwadzieścia pięć metrów, zakładana przez czterech ludzi lub więcej i służąca do transportu, dłuższego przetrzymywania oraz publicznego pokazu. Osobliwością tej dziedziny jest splecenie techniki z regułą społeczną. Osobę jeszcze nieskazaną wiązano bez węzłów, aby nie okryć jej publiczną hańbą; sposób wiązania zależał od stanu i pozycji wiązanego oraz od charakteru zarzutu. Same techniki pracują przy tym z anatomią: odbierają dźwignię, uciskają nerwy i naczynia i ustawiają ciało w położeniu, w którym opór się nie opłaca. Hojojutsu nie ma zawodów ani sparingu, a nowoczesne środki przymusu wyparły je z praktyki. Utrzymuje się w szkołach koryu i w części szkolenia policyjnego; obszerne zbiory wiązań udokumentowali w XX wieku Nawa Yumio i Fujita Seiko.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.