Taiho-jutsu (Sztuka zatrzymania)
逮捕術Japońskie techniki zatrzymania dla policji, opracowane w 1947 roku. Celem jest ująć człowieka żywego i bez obrażeń, a nie wygrać walkę.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Taiho-jutsu (Sztuka zatrzymania)
Taiho-jutsu znaczy dosłownie „sztuka zatrzymywania” i oznacza japońskie techniki, którymi policja ujmuje człowieka, nie zabijając go ani poważnie nie raniąc. Tym różni się od sztuk walki nastawionych na pokonanie przeciwnika: celem nie jest wygrana, lecz opanowanie kogoś i odprowadzenie. Korzenie sięgają okresu Edo, gdy urzędnicy i pachołkowie pracowali z własnym zestawem dziedzin: toritejutsu, czyli chwytami zatrzymania, jittejutsu, użyciem żelaznej pałki jitte, oraz hojojutsu, krępowaniem sznurem. Podstawą było jujutsu, uzupełnione narzędziami pozwalającymi rozbroić uzbrojonego bez sięgania po ostrze. Dzisiejsza postać powstała po wojnie. W 1947 roku komisja techniczna tokijskiej policji, do której należeli między innymi kendysta Saimura Goro i judoka Nagaoka Shuichi, złożyła jednolity system i wydała Podstawy taiho-jutsu jako oficjalny podręcznik dla policjantów. Strona podaje więc ten rok, a nie nazwisko założyciela — była to praca komisji. Program łączy elementy judo, karate, aikido i boksu, a dużą wagę ma praca z pałką, zarówno krótkim keibo, jak i teleskopowym tokushu keibo. Od 1947 roku przeszedł kilka rewizji odpowiadających na zmianę realiów ulicznych.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.