Shojitsu Kenri Kataichi-ryu

Podstawowe informacje

ZałożycielImaeda Sachu

Kraj pochodzeniaJaponia

RegionAzja

Główny naciskBroń

Poziom kontaktuLekki kontakt

System stopniCertyfikaty

Charakter i pochodzenie

Trening

Dla kogo

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

O sztuce walki Shojitsu Kenri Kataichi-ryu

Shojitsu Kenri Kataichi-ryu to japońska szkoła szermierki, którą Nihon Kobudo Kyokai opisuje jako szermierkę przekazywaną w domenie Tsuyama. Założycielem był według tego samego źródła Imaeda Sachu, urodzony w 3. roku ery Shoho w Kurayoshi w prowincji Hoki. Od ojca uczył się rodowej szermierki Imaeda-ryu, doskonalił się u stryja w Edo, potem jako ronin wędrował i poznawał inne szkoły, aż w końcu uporządkował rodową Imaeda-ryu w nową szkołę. Koryu.com umieszcza jej powstanie we wczesnym okresie Tokugawa, około 1680 roku. Według Nihon Kobudo Kyokai pod koniec okresu Edo ćwiczono w Tsuyamie pięć szkół szermierki. Pan domeny ustanowił oficjalną szermierką tylko tę szkołę, a pozostałe cztery zniósł, więc jako szermierka domeny zachowała się jedna. Podstawą jest dobywanie miecza. Ćwiczy się drewnianym mieczem w pochwie, a szkoła pielęgnuje własne prowadzenie cięcia, które japońska Wikipedia czyta jako hanekiri. Nihon Kobudo Kyokai prowadzi dwie pozycje, szermierkę z 17. soke w prefekturze Okayama oraz gałąź katchu battojutsu, czyli dobywanie miecza w zbroi, również w Okayamie. Koryu.com podaje, że przedstawicielem jest Uetsuki Motomu, a w programie jednej szkoły wymienia yoroi kumitachi, katchu iaijutsu, suhada kenjutsu i jojutsu.

Historia

Według Nihon Kobudo Kyokai Imaeda Sachu urodził się w 3. roku ery Shoho w Kurayoshi w prowincji Hoki. Rodowej szermierki Imaeda-ryu uczył się od ojca, a w Edo u stryja. Najpierw służył panu w Takatsuki w prowincji Settsu, ale porzucił urząd, bo jego zdaniem nie czynił postępów w ćwiczeniach. Jako ronin wędrował po kraju i badał różne szkoły. Strona gałęzi dobywania miecza w zbroi dodaje, że w Edo prowadził dojo, zaliczano go do trzech ronin z Edo i zmarł w 4. roku ery Shotoku w wieku 68 lat. Słownik Kokugo daijiten podaje, że Imaeda-ryu założyli w okresie Edo ojciec i syn z rodu Imaeda w Miyazu w prowincji Tango, że łączyła różne umiejętności, używała dwóch mieczy, kija i tajnych leków, a wnuk założyciela rozpowszechnił ją około ery Genroku w Edo. Słownik Daijisen Plus pisze, że Rikata Ichi-ryu to inna nazwa Imaeda-ryu, która się przyjęła, gdy wnuk założyciela pogłębił jej teorię. Według Nihon Kobudo Kyokai do Tsuyamy szkołę przyniósł główny uczeń założyciela, człowiek, który jako 7. w kolejności przejął linię od 4. do 6. pokolenia rodu Imaeda.

Czym się różni

Nihon Kobudo Kyokai prowadzi szkołę w dwóch pozycjach. Rodowody obu gałęzi zgadzają się aż po tego samego przedstawiciela, różnią się jednak o jedną liczbę, bo rodowód gałęzi w zbroi podaje dodatkowo jednego członka rodu Imaeda. Szermierka biegnie dalej przez 17. soke, gałąź w zbroi przez jego ucznia i jego następcę. Według japońskiej Wikipedii ta gałąź używa podczas pokazów zbroi i wykonuje także tameshigiri. Japońska Wikipedia dodaje, że w Tsuyamie obok szkoły przekazywano także osobną linię Imaeda-ryu od innego ucznia założyciela, która w okresie Meiji połączyła się ze szkołą.

Technika

Nihon Kobudo Kyokai opisuje szkołę jako szermierkę opartą na dobywaniu miecza. Ćwiczy się drewnianym mieczem w pochwie, uczy się szczególnego prowadzenia cięcia, oddech skupia się w tanden i trenuje się natychmiastową wybuchowość techniki. Japońska Wikipedia czyta to prowadzenie jako hanekiri i opisuje je jako cięcie, przy którym szermierz zniża się w biodrach, dobywa i tnie od dołu do góry. Według tego samego źródła podstawą i szczytem szkoły jest pierwsza forma Shojitsuken. Strona gałęzi dobywania w zbroi podaje, że zachowało się w niej wiele technik dobywania z Imaeda-ryu. Po pojedynku pokonanego dobija się pchnięciem, a przy strząsaniu krwi ostrze przeciera się między kciukiem a palcem wskazującym, zanim wróci do pochwy. Osobliwością jest też sposób siadania.

Trening

Według Nihon Kobudo Kyokai szermierkę szkoły ćwiczy się dwa razy w tygodniu po dwie do trzech godzin w gminnym dojo w prefekturze Okayama. Japońska Wikipedia podaje, że nie ćwiczy się japońskim mieczem ani mieczem treningowym do iai, lecz drewnianym mieczem w pochwie, że przekazuje się także jojutsu, a ustne podanie obejmuje też naukę walki w zbroi. Jojutsu wymienia w programie również koryu.com.

Stopnie i postępy

W gałęzi dobywania miecza w zbroi przedstawiciel, u którego kończy się wspólna część rodowodu obu gałęzi, przekazał według Nihon Kobudo Kyokai swojemu głównemu uczniowi tajne techniki w zbroi i nadał mu inka. Od tego ucznia otrzymał w lutym 1. roku ery Heisei licencję menkyo kaiden dzisiejszy przedstawiciel gałęzi. Wśród zachowanych dokumentów gałęzi Nihon Kobudo Kyokai wymienia także zwój wielkiego mokuroku 16. przedstawiciela.

Dziś

Nihon Kobudo Kyokai podaje przy szermierce 17. soke w prefekturze Okayama, a koryu.com wymienia go jako Uetsuki Motomu. Gałąź dobywania miecza w zbroi ma według Nihon Kobudo Kyokai dojo w mieście Okayama i filię w Kurashiki, występuje na festiwalu kobudo prefektury Okayama oraz na pokazach ofiarnych w świątyni Achi w Kurashiki. Dane Nihon Kobudo Kyokai pochodzą z lat 2007 i 2008.

Ciekawostki

Nihon Kobudo Kyokai podaje, że kto doprowadzi technikę do doskonałości, ma według tradycji szkoły taką siłę, że drewnianym mieczem w pochwie przetnie stojące drzewo. Japońska Wikipedia wspomina o rękopisie z 1687 roku, przypisywanym założycielowi, przechowywanym na uniwersytecie w Okayamie.

Często zadawane pytania

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.