Negishi-ryu Shurikenjutsu

Podstawowe informacje

Założyciel

Negishi Shorei

Kraj pochodzeniaJaponia

RegionAzja

Główny naciskBroń

Poziom kontaktuBez kontaktu

System stopniCertyfikaty

Charakter i pochodzenie

Trening

Dla kogo

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

Katalogi i bazy dla Negishi-ryu Shurikenjutsu

O sztuce walki Negishi-ryu Shurikenjutsu

Negishi-ryu Shurikenjutsu to japońska szkoła rzucania shurikenem. Według Nihon Kobudo Kyokai założył ją pod koniec okresu Edo Negishi Shorei, czwarty mistrz szermierki Araki-ryu w domenie Annaka. Od nauczyciela Hokushin Itto-ryu z domeny Mito przejął shurikenjutsu szkoły Ganritsu-ryu i dodał do niego własne zmiany, dlatego szkołę zaczęto nazywać Negishi-ryu. Słownik Nihon Jinmei Daijiten podaje, że Negishi żył w latach 1833-1897. Nie udało nam się znaleźć roku powstania szkoły. Według Nihon Kobudo Kyokai shurikeny Ganritsu-ryu były tak cienkie i lekkie, że dawało się je wsunąć we włosy po obu stronach głowy. Negishi-ryu zrobiła je grubszymi i cięższymi. Z trzech sposobów rzutu, które rozróżnia Nihon Kobudo Kyokai, szkoła stosuje ten, w którym grot jest skierowany do przodu, a shuriken leci bez rotacji. Nihon Kobudo Kyokai prowadzi dziś szkołę wraz z siódmym soke, Hayasaką Yoshifumim, w Ryugasaki w prefekturze Ibaraki. Nihon Kobudo Shinkokai jako przedstawiciela podaje szóstego soke Tomabechiego Yoshimiego, wraz ze szkołą Shirai-ryu. Według angielskiej Wikipedii Hayasaka został siódmym soke po wycofaniu się Tomabechiego.

Historia

Według Nihon Kobudo Kyokai Ganritsu-ryu, szermierka obejmująca shurikenjutsu, była przekazywana w domenie Sendai i innych domenach północnych. W Sendai przez pokolenia trzymał ją jeden ród, a w latach 1764-1780 wyszedł z niej mistrz rzucania shurikenem, o którym opowiada książka z 1817 roku. Według tego samego źródła do Mito trafiła przez żonę pana Sendai i jej ojca, pana domeny Mito, a od nauczyciela Hokushin Itto-ryu przejął ją Negishi Shorei. Słownik Nihon Jinmei Daijiten podaje, że ród Negishiego przez pokolenia uczył Araki-ryu w domenie Annaka. Negishi uczył się Hokushin Itto-ryu, po powrocie do domeny przejął Araki-ryu jako czwarte pokolenie i został nauczycielem szermierki. Shurikenjutsu, którego się nauczył, dalej zmieniał i założył Negishi-ryu. Zmarł w 1897 roku w wieku 65 lat. Obecny przedstawiciel Hayasaka Yoshifumi w artykule z 2019 roku wskazuje jako korzeń szkoły sztukę zbiorczą domeny Sendai, z której jego zdaniem założyciel Ganritsu-ryu przejął shurikenjutsu. Imię założyciela Ganritsu-ryu różni się w źródłach. Według angielskiej Wikipedii piąty soke Saito Satoshi, który żył w latach 1922-2014, zaczął w 1941 roku uczyć się u Naruse Kanjiego, a w latach 1997-2014 przewodniczył Nihon Kobudo Shinkokai.

Czym się różni

Hayasaka Yoshifumi porównuje w artykule z 2020 roku Negishi-ryu z inną szkołą rzucania, kultywowaną do końca okresu Edo w kręgu rodu Tokugawa w Owari. Tam rzuca się przy kroku prawą nogą do przodu, podczas gdy Negishi-ryu rzuca z postawy z lewą nogą z przodu. Według autora to rozwiązania dwóch założycieli i nie da się powiedzieć, które jest lepsze. Szkoła z Owari obejmowała według niego shurikeny w kształcie gwoździa w trzech rozmiarach, shurikeny w kształcie sztyletu, rzut krótkim mieczem i szermierkę dwoma mieczami. Angielska Wikipedia i witryna Kamakura Renbukan uznają Negishi-ryu za ostatnią zachowaną japońską szkołę specjalizującą się w shurikenjutsu. Nihon Kobudo Kyokai ani Nihon Kobudo Shinkokai tego nie podają.

Technika

Nihon Kobudo Kyokai rozróżnia trzy sposoby rzutu shurikenem. W pierwszym grot jest skierowany do przodu, a shuriken leci bez rotacji, w drugim grot jest zwrócony ku rzucającemu, a shuriken obraca się w locie o 180 stopni, trzeci dotyczy innego kształtu shurikenu. Negishi-ryu stosuje pierwszy sposób. Cienkie i lekkie shurikeny Ganritsu-ryu szkoła według tego samego źródła zmieniła na grubsze i cięższe. Angielska Wikipedia dodaje, że shuriken Negishi-ryu ma ośmioboczną głowicę. Hayasaka Yoshifumi opisuje w artykule z 2020 roku postawę: lewa noga z przodu, shuriken w prawej ręce, lewa ręka wyciągnięta prosto przed siebie, i z tej postawy się rzuca.

Trening

Nihon Kobudo Kyokai pokazuje przy szkole formę, która obejmuje pracę z mieczem. Japońska Wikipedia podaje, że Negishi-ryu pierwotnie tworzyły naginata i shurikenjutsu, zachowało się tylko shurikenjutsu, a dziś razem z nim przekazuje się też jedną szkołę iaijutsu. Angielska Wikipedia i witryna dojo Kamakura Renbukan piszą, że w okresie Edo shurikenjutsu było zarezerwowane dla uczniów, którzy opanowali główny program szkoły. Renbukan o sobie pisze, że odrzuca podejście sportowe i że nie rywalizuje się u niego o trofea.

Dziś

Nihon Kobudo Kyokai podaje siódmego soke Hayasakę Yoshifumiego z siedzibą w Ryugasaki w prefekturze Ibaraki oraz oddziały w Tokio, w Kumamoto i w Kamakurze. Wśród uczniów są według tego samego źródła także Amerykanie, Francuzi, Chorwaci i Australijczycy. Szkoła występuje na festiwalach kobudo, a od 31. roku ery Showa współpracuje z filmem i telewizją, na przykład ucząc rzutu sztyletem do filmu. Nihon Kobudo Shinkokai prowadzi Negishi-ryu wspólnie ze Shirai-ryu, którą według Hayasaki przejął Saito Satoshi w 1944 roku w Hamamatsu. Jako przedstawiciela obu podaje Tomabechiego Yoshimiego.

Ciekawostki

Według angielskiej Wikipedii Naruse Kanji z Negishi-ryu napisał w 1943 roku pierwszą książkę o shurikenjutsu zatytułowaną Shuriken. Japońska Wikipedia opowiada, że Negishi Shorei celował w pchnięciu obiema rękami, ale pan domeny zakazał mu pchnięć, bo były zbyt silne.

Często zadawane pytania

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.