Negishi-ryu Shurikenjutsu
根岸流手裏剣術Ostatnia zachowana japońska szkoła, dla której rzucanie ostrzami jest głównym przedmiotem. Gwoździopodobny bō-shuriken rzuca się lotem prostym bez rotacji.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Negishi-ryu Shurikenjutsu
O sztuce walki Negishi-ryu Shurikenjutsu
Negishi-ryū to japońska szkoła rzucania ostrzami i według źródeł ostatnia zachowana szkoła, dla której shurikenjutsu jest głównym przedmiotem, a nie dodatkiem. Założył ją Negishi Shorei w połowie lat pięćdziesiątych dziewiętnastego wieku. Nie zaczynał od zera: ćwiczył Ganritsu-ryū, najstarszą udokumentowaną szkołę rzucania ostrzami, sięgającą około roku 1625, i dostosował jej technikę. Powiększył korpus ostrza, aby nadać mu więcej masy i siły przebicia, zachował jednak też ośmiokątną główkę. Pracuje się z tak zwanym bō-shuriken, ostrzem przypominającym gwóźdź, a nie gwiazdą, z którą popkultura kojarzy Japonię. Rzuca się metodą jiki-daho, lotem prostym bez rotacji, z odległości mniej więcej od dwóch do dwunastu metrów. W tym tkwi cała trudność tej dyscypliny: ostrze bez rotacji musi uderzyć czubkiem do przodu, a ponieważ liczby obrotów nie da się zrównoważyć, chwyt i moment puszczenia zmieniają się przy każdej odległości. Linia wiodła od założyciela przez Tonegawę Magoroku, Naruse Kanjiego, Maedę Isamu, Saitō Satoshiego i Tomabechiego Yoshimiego do Hayasaki Yoshifumiego. Naruse Kanji, trzeci w kolejności, wskrzesił ponadto Shirai-ryū i przekazywał je jako część Negishi-ryū; dlatego nie jest to dziś odrębna linia, lecz wewnętrzna tradycja tej szkoły. Rzucanie ostrzami było w okresie Edo przywilejem doświadczonych uczniów, którzy opanowali już główny program swojej własnej szkoły.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.