Capoeira Angola
Starsza i wolniejsza gałąź brazylijskiej capoeiry. Gra się nisko przy ziemi, a tempo nadaje berimbau; jako szkołę uporządkował ją Mestre Pastinha.
Podstawowe informacje
BrazyliaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Capoeira Angola
O sztuce walki Capoeira Angola
Capoeira angola to starsza i wolniejsza z dwóch głównych gałęzi brazylijskiej capoeiry. Nazwa ustaliła się dopiero w dwudziestym wieku, i to jako przeciwieństwo capoeiry regional, którą w 1932 roku otworzył w Salvadorze Mestre Bimba. Angolę jako szkołę uporządkował Vicente Ferreira Pastinha, znany jako Mestre Pastinha, który w 1941 roku przejął Centro Esportivo de Capoeira Angola i nadał starszej praktyce trwały kształt, reguły oraz spisane zasady. Grę prowadzi się nisko i blisko ziemi. Podstawowy ruch ginga jest wolniejszy i szerszy, częste są przemieszczenia po ziemi, obroty pod nogą przeciwnika i pozornie niewygodne położenia, z których przychodzi odpowiedź. Szybkość nie jest celem; celem są zmyłka, dokładny dystans i zdolność odpowiedzi w chwili, gdy rywal spodziewa się czegoś innego. Capoeira ma na tę cechę własne słowo, malícia. Muzyka nie jest akompaniamentem, lecz elementem kierującym. Orkiestra zwana bateria ma trzy berimbau w rolach gunga, médio i viola, a do tego pandeiro, atabaque, agogô i reco-reco. Tempo nadawane przez berimbau przesądza o tym, jak potoczy się gra; grający czekają u stóp instrumentu i wchodzą w krąg dopiero na znak. Częścią gry są też elementy rytualne, na przykład chamada, przerwa, w której jeden gracz wzywa drugiego i obaj przechodzą w krótki wspólny ruch. Angolę ćwiczy się do dziś głównie w Bahii i w liniach odwołujących się do Pastinhy.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.