Capoeira
CapoeiraBrazylijska sztuka walki połączona z tańcem i muzyką; ćwiczy się w kręgu zwanym rodą, przy akompaniamencie berimbau.
Podstawowe informacje
BrazyliaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Capoeira
O sztuce walki Capoeira
Capoeira powstała w Brazylii wśród zniewolonych Afrykanów, w większości z terenów dzisiejszej Angoli. Nie ma założyciela — wyrosła z warunków, w których otwarta walka była niemożliwa, i dlatego ukryła się w postaci tańca i gry z akompaniamentem muzyki. Po zniesieniu niewolnictwa była przez dziesięciolecia zakazana, a zalegalizowano ją dopiero w latach trzydziestych XX wieku, gdy mistrz Bimba otworzył pierwszą oficjalną szkołę. Dziś istnieją dwie główne gałęzie. Capoeira Angola trzyma się niskiej gry, wolniejszego tempa i wymiaru rytualnego; Capoeira Regional, stworzona przez mistrza Bimbę, jest szybsza, bardziej sportowa i systematyczniejsza. Wiele szkół ćwiczy obie pod nazwą contemporânea. Podstawą ruchu jest ginga — nieustanne wahadłowe przenoszenie ciężaru, z którego wynika wszystko inne. Techniki to głównie kopnięcia, często z obrotu albo ze stania na rękach, uzupełnione o uniki (esquiva) i akrobatykę. Uderzenia rękami są rzadkie. Ćwiczy się w kręgu (roda), gdzie dwoje grających prowadzi dialog ruchem, a reszta śpiewa i gra na berimbau, atabaque i pandeiro. Rytm instrumentu decyduje, jaka gra się toczy — wolna i niska czy szybka i zaczepna. To dla capoeiry zasadnicze: muzyka nie jest tłem, lecz regułą. Fizycznie jest to dyscyplina bardzo wymagająca, z naciskiem na siłę barków, mobilność i równowagę.
Style i odmiany
Starsza i wolniejsza gałąź brazylijskiej capoeiry. Gra się nisko przy ziemi, a tempo nadaje berimbau; jako szkołę uporządkował ją Mestre Pastinha.
Styl capoeiry stworzony przez Mestre Bimbę w Salvadorze i nauczany od 1932 roku w pierwszej oficjalnie uznanej szkole.
Sposób gry w capoeirę wprowadzony przez Mestre Suassunę w latach dziewięćdziesiątych. Gra się blisko, nisko i krótkimi, precyzyjnymi ruchami.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.