Armijska walka wręcz (ARB)
Армейский рукопашный бойRosyjski sport wojskowo-użytkowy: uderzenia, kopnięcia, rzuty i dźwignie, w kimonie i hełmie z kratą. Jako sport powstał w 1979 r. na pierwszych mistrzostwach wojsk powietrznodesantowych.
Podstawowe informacje
RosjaCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Armijska walka wręcz (ARB)
Armiejskij rukopasznyj boj, w skrócie ARB, to rosyjski sport wojskowo-użytkowy, którego przepisy zatwierdza ministerstwo sportu Federacji Rosyjskiej, ostatnio rozporządzeniem nr 1154 z 2015 roku. Riabczuk i Poddubnaja (2024) opisują go jako system łączący wiele funkcjonalnych elementów światowych sportów walki, który zyskał popularność dzięki walkom pełnokontaktowym. Zgodnie z przepisami punktowane są uderzenia rękami i nogami, rzuty i dźwignie, zawodnicy występują w białym kimonie i hełmie z metalową kratą, a u dorosłych dozwolone są także uderzenia w parterze, natomiast duszenie jest zabronione.
Czytaj dalej
Irchin i in. (2023) umieszczają powstanie ARB jako sportu w 1979 roku, kiedy odbyły się pierwsze mistrzostwa wojsk powietrznodesantowych. Według rosyjskiej Wikipedii odbyły się one w Kaunas na bazie sportowej 7. Gwardyjskiej Dywizji Powietrznodesantowej, natomiast recenzowane badania nie podają ani miejsca, ani dywizji. Nie udało nam się potwierdzić w recenzowanych źródłach żadnego pojedynczego założyciela, a rosyjska Wikipedia pisze, że ARB stworzyli specjaliści i entuzjaści przygotowania fizycznego wojsk powietrznodesantowych i innych wojsk. Według Irchina i in. (2022) wyniki wyraża się sportowymi klasami wyników zgodnie z Jednolitą Ogólnorosyjską Klasyfikacją Sportową, z których pierwszą można zdobyć dopiero od 15. roku życia. Rosyjska Wikipedia natomiast podaje, że klasy i tytuły mogą zdobywać tylko żołnierze od 17. roku życia. Okres od 2016 roku Irchin i in. (2023) opisują jako sprzeczny: rośnie znaczenie ARB dla patriotycznego wychowania młodzieży, ale nasila się konkurencja innych sportów walki i ubywa dzieci.
Historia
Irchin i in. (2023) dzielą rozwój ARB na cztery etapy. Od lat dwudziestych do siedemdziesiątych XX wieku chodziło ich zdaniem o przesłanki i ukryty rozwój głównie w ramach sambo, od 1979 do 1995 roku o powstanie i ugruntowanie w armii, od 1995 do 2016 roku o stopniowy rozwój także w policji i organizacjach sportowych, a od 2016 roku o rozwój sprzeczny. Wśród poprzedników, na których dorobku ARB opiera się metodycznie, autorzy wymieniają między innymi W. A. Spiridonowa, A. A. Charłampijewą i W. S. Oszczepkowa. Według Irchina i in. (2022) ARB został w 1985 roku wpisany do Jednolitej Klasyfikacji Sportowej jako samodzielny sport, w 1989 roku wprowadzony w Siłach Zbrojnych jako sport użytkowy wojskowy, a w 1991 roku w Leningradzie odbyły się 1. mistrzostwa Sił Zbrojnych ZSRR. Do 1994 roku według tych samych autorów uprawiano go tylko w jednostkach armii. Po ustawie nr 53-FZ z 1998 roku rozwijał się także wśród młodzieży cywilnej jako element dobrowolnego przygotowania do służby w armii, jednak ustawa nr 329-FZ z 2007 roku nadała mu według autorów status resortowy, co utrudniło jego rozwój wśród cywilów.
Czym się różni
Irchin i inni (2023) podają, że ARB jako sport wywodził się z różnych form walki w zwarciu w ZSRR, przede wszystkim z sambo, i sam dał impuls do powstania kolejnych szkół i sportów walki w zwarciu. Kotko (2008) pisze, że od lat dziewięćdziesiątych w rosyjskich resortach siłowych różne wschodnie sporty uderzeniowe zastąpiły zawody w sambo, a później ich połączenie z zapasami sportowymi w wersji armijnej i milicyjnej. Od walki armijnej odróżnia sportową walkę wręcz, która według niego powstała w wyniku transformacji tradycyjnego karate. Davidenko i Bolotin (2022) zaliczają ARB obok pojedynku służbowego i kompleksowego do wojskowo-użytkowych i służbowo-użytkowych sportów walki i podają, że stosunek akcji uderzeniowych i zapaśniczych jest w nim podobny jak w mieszanym pojedynku bojowym i pankrationie. Według zasad z 2015 roku ARB łączy kimono z hełmem z metalową kratką, uderzenia w parterze u dorosłych i zwycięstwo przez dźwignię, zakazując przy tym duszenia.
Technika
Zasady ministerstwa sportu z 2015 roku uznają za akcje techniczne uderzenia rękami i nogami, rzuty i dźwignie. Uderzenia wolno kierować na głowę, tułów i nogi z wyjątkiem wewnętrznej strony uda. Dawidienko i Bołotin (2022) piszą, że mimo dużej różnorodności uderzeń w ARB duże znaczenie ma technika zapaśnicza. Garanin, Jakowlew i Wołodin (2015) naliczyli w 84 walkach mistrzostw szkoły wojskowej 309 uderzeń rękami, 238 rzutów i 205 kopnięć i podają, że eksperci dzielą zawodników na uderzaczy, zapaśników i zawodników stylu mieszanego. Suworow i in. (2022) definiują walkę w parterze jako starcie, w którym obaj zawodnicy leżą lub klęczą i nie wracają do postawy wyjściowej. W 65 walkach zawodników pierwszej klasy sportowej, kandydatów na mistrza sportu i mistrzów sportu stwierdzili 297 przejść do parteru, a spośród udanych ataków w parterze 33 zakończyło się dźwignią, 28 knockdownem i 12 punktowanymi uderzeniami.
Trening
Według Suworowa i in. (2022) trening ARB przebiega od ćwiczenia pojedynczych uderzeń, chwytów i rzutów ze stopniowanym oporem partnera, przez walki warunkowe z jedną do trzech zadanych technik, aż po 10 do 12 minut walk swobodnych na końcu części głównej. Garanin i in. (2015) zalecają kłaść nacisk na uderzenia ręką, kontry, uniki i obronę, a także techniki zapaśnicze i dźwignie, a kopnięcia stosować jako środek uzupełniający. Irchin i in. (2022) podają, że pierwsze sportowe klasy wyników można według Jednolitej Wszechrosyjskiej Klasyfikacji Sportowej uzyskać dopiero od 15 lat, i uważają to za jedną z przyczyn odejść dzieci w wieku 7 do 13 lat w drugim i trzecim roku treningu. Rosyjska Wikipedia pisze natomiast, że klasy i tytuły mogą uzyskać tylko żołnierze od 17 lat. Kotko (2008) skrytykował stosowanie ARB w patriotycznym wychowaniu dzieci bez zmiany niebezpiecznych przepisów i zaproponował dla uczniów trzeciego i czwartego roku przepisy zakazujące kopnięć w leżącego przeciwnika i w głowę stojącego.
Stopnie i postępy
Irchin i in. (2022) podają, że przy rejestracji ogólnorosyjskiej federacji w 2001 roku przystąpili do niej przedstawiciele około 52 regionów Rosji, podczas gdy w czasie pisania badania istniały 63 federacje regionalne we wszystkich okręgach federalnych. Liczba sportowców według nich rosła do 2010 roku aż do szczytu 500 000 osób, a w czasie pisania pozostawało ich co najwyżej 100 000, przy czym dane te przejmują od Aszkinaziego i in. Lata 2007 do 2016 wymieniają jako okres rozwoju organizacyjnego ARB dzieci i młodzieży. Wykres w pracy Irchina i in. (2023) pokazuje liczby uczestników mistrzostw Rosji w latach 1994 do 2020 w przedziale od około 150 do 288. Irchin i in. (2022) wspominają też o stałym udoskonalaniu sprzętu ochronnego od początku lat osiemdziesiątych, ponieważ zaliczają ARB do najtwardszych sportów walki.
Zawody
Zasady sportu wojskowo-użytkowego ARB zatwierdziło ministerstwo sportu Federacji Rosyjskiej rozporządzeniem nr 1154 z 14 grudnia 2015 roku, które zastąpiło zasady z 2014 roku. Walka ma jedną rundę, dla mężczyzn i juniorów trwa 3 minuty, dla młodzieńców 2 minuty, a w finale odpowiednio 4 i 3 minuty. Zawody odbywają się na tatami 12 na 12 metrów ze strefą roboczą 8 na 8 metrów, mężczyźni w kategoriach wagowych od 60 do 85 i więcej kilogramów. Obowiązkowe są hełm-maska z metalową kratką, kamizelka ochronna, suspensorium, rękawice, ochraniacze goleni i stóp oraz białe kimono z czerwonym lub niebieskim pasem. Uderzenie ręką w tułów daje według zasad 1 punkt, a w głowę 2, kopnięcie w nogi 1, w tułów 2, a w głowę 3 punkty, rzuty od 1 do 3 punktów, a nokdaun dodaje 3 punkty. Wyraźną przewagę daje nokaut, dwa nokdauny, przeprowadzona dźwignia lub dyskwalifikacja przeciwnika. Zabronione są między innymi uderzenia palcami w oczy, duszenie, uderzenia w krocze, szyję i kark oraz skoki nogami na leżącego, kopnięcia w leżącego przeciwnika tylko u młodzieńców. Riabczuk i Poddubnaja (2024) w latach 2022 i 2023 testowali elektroniczne punktowanie z tabletami i nagraniem wideo.
Dziś
Irchin i in. (2023) opisują okres od 2016 roku jako sprzeczny. Ich zdaniem rośnie znaczenie ARB dla patriotycznego wychowania młodzieży i przygotowania młodych mężczyzn do służby wojskowej, jednocześnie jednak rośnie konkurencja innych sportów walki i ubywa dzieci. Walentyna Kosaczuk (Moskovskij komsomolec, 2011) pisała, że ARB rozwija się w wielu regionach Rosji, ale prawie nie wychodzi poza granice kraju, nie ma mistrzów świata i nie dąży do igrzysk olimpijskich. Riabczuk i Poddubnaja (2024) wymieniają wśród współczesnych zawodów mistrzostwa Petersburga, mistrzostwa Akademii Wojskowej MTO oraz Puchar Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej. Suworow i in. (2022) podają jako swoje miejsca pracy sztab trenerski regionalnej federacji ARB w Moskwie oraz klub Kaskad w Petersburgu.
Ciekawostki
Irchin i in. (2023) podają, że w 1923 roku W. A. Spirydonow prowadził w towarzystwie sportowym Dinamo sekcję samoobrony, i zaliczają ją do przesłanek powstania ARB. Rosyjska Wikipedia przypisuje powstanie ARB pasjonatom sztuk walki i instruktorom sportowym wojsk powietrznodesantowych przy udziale Wasilija Margiełowa, dowódcy wojsk powietrznodesantowych, lecz recenzowane źródła tego nie dokumentują. Rosyjska Wikipedia, powołując się na federację, podaje, że pierwsze mistrzostwa wojsk powietrznodesantowych w 1979 roku odbyły się w osadzie Gaižiūnai koło Kowna w 242. ośrodku szkoleniowym wojsk powietrznodesantowych. Garanin i in. (2015) wymieniają wśród zawodów w ARB Puchar Sił Zbrojnych imienia Ju. Isłamowa.
Często zadawane pytania
Kiedy powstał armiejskij rukopasznyj boj?
Irchin i in. (2023) umieszczają powstanie ARB jako sportu w 1979 roku, kiedy odbyły się pierwsze mistrzostwa wojsk powietrznodesantowych. Rosyjska Wikipedia podaje jako miejsce Kaunas.
Czy w ARB dozwolone są uderzenia w leżącego przeciwnika?
Według przepisów ministerstwa sportu z 2015 roku kopnięcia w leżącego przeciwnika są zabronione tylko u młodzieży, a u dorosłych uderzenia w parterze są dozwolone. Skoki nogami na leżącego są zabronione.
Jak punktuje się w ARB?
Według przepisów z 2015 roku uderzenie ręką w tułów daje 1 punkt, a w głowę 2, kopnięcie w nogi 1, w tułów 2, a w głowę 3 punkty, a knockdown dodaje 3 punkty.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.