Pankration
ΠαγκράτιονStarożytny sport olimpijski łączący zapasy i boks w jedną dyscyplinę. Wszedł do igrzysk w 648 roku p.n.e.; dziś istnieje jako odtworzona dyscyplina nowoczesna.
Podstawowe informacje
GrecjaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Pankration
O sztuce walki Pankration
Pankration był starogreckim sportem walki łączącym zapasy i pięściarstwo w jedną dyscyplinę. Do igrzysk olimpijskich wszedł w 648 roku p.n.e. i uchodził za najtrudniejszą konkurencję programu. Nazwa znaczy "cała siła" — pan (wszystko) i kratos (siła). Przepisy były wyjątkowo luźne: dozwolone były uderzenia, kopnięcia, rzuty, duszenia i dźwignie. Zakazane były jedynie gryzienie i wydłubywanie oczu, a i to, według źródeł antycznych, bywało łamane. Nie było kategorii wagowych, rund ani limitu czasu. Walka kończyła się, gdy jeden podniósł rękę na znak poddania albo nie mógł dalej walczyć. Istniały dwie formy. Ano pankration toczono w stójce i służył głównie jako trening; kato pankration trwał także w parterze i był formą zawodniczą. Walczono nago, natartym oliwą i posypanym piaskiem, co całkowicie zmieniało możliwości chwytu. Pankration zanikł wraz z igrzyskami antycznymi pod koniec IV wieku. To, co dziś ćwiczy się pod tą nazwą, jest rekonstrukcją nowoczesną albo etykietą dla MMA w antycznym sztafażu — bezpośrednia linia przekazu nie istnieje. Źródła o technice są pośrednie: malarstwo wazowe, rzeźba i wzmianki literackie. Wartość historyczna jest znaczna, ale uczciwie trzeba przyznać, że o konkretnym wykonaniu wiemy niewiele.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.