Pancrase (walka hybrydowa)
パンクラスJapońska organizacja z 1993 roku, jeden z pierwszych prawdziwych formatów MMA. Zaciśniętą pięścią wolno było tylko w korpus, w głowę otwartą dłonią.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Pancrase (walka hybrydowa)
Pancrase to japońska organizacja i zestaw przepisów, założone w 1993 roku przez zawodowych zapaśników Masakatsu Funakiego, Minoru Suzukiego i Kena Shamrocka po odejściu z grupy Fujiwara Gumi. Ich zamiar był prosty, a na japońskie ówczesne warunki radykalny: uprawiać czysty shoot-style bez ustalonych z góry wyników i bez wrestlerskich sztuczek. Nazwa jest ukłonem wobec starożytności, wywiedzionym od pankrationu, dyscypliny antycznych igrzysk olimpijskich. Bezpośrednią inspiracją była jednak walka Muhammada Alego z Antonio Inokim z 1976 roku — bokser przeciw zapaśnikowi, pytanie o to, kto kogo, postawione publicznie. Pierwotne przepisy nosiły ślad zapaśniczego rodowodu. Zaciśniętą pięścią wolno było uderzać tylko w korpus, w głowę wyłącznie otwartą dłonią. Ucieczka w liny była dozwolona, ale kosztowała punkt, a zawodnik miał ich na walkę ograniczoną liczbę, zwykle od trzech do pięciu; wyczerpanie ich groziło dyskwalifikacją. Format pchał więc do kończenia w parterze zamiast do ostrożnego czekania przy krawędzi. Pierwszym Królem Pancrase w wadze otwartej został Ken Shamrock. Przewinęli się tędy również Bas Rutten, Frank Shamrock i Guy Mezger — nazwiska pierwszego pokolenia międzynarodowego MMA. Pancrase stoi zatem, obok wczesnych turniejów UFC, u początku nowoczesnych mieszanych sztuk walki.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.