Walka kijem quarterstaff
Angielska tradycja walki kijem quarterstaff. Jest poświadczona w pismach z lat 1599, 1617 i 1711 oraz w wiktoriańskich podręcznikach z lat 1883 i 1890.
Podstawowe informacje
Wielka BrytaniaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Walka kijem quarterstaff
O sztuce walki Walka kijem quarterstaff
Szermierka angielskim kijem nie jest szkołą z nazwą i linią, ale poświadczoną tradycją walki kijami w angielskich pismach o szermierce. Nie jest znany ani założyciel, ani rok powstania. George Silver w Paradoxes of Defence (1599) pisze o krótkim i długim kiju i krótki kij uznaje zwykle za najlepszy ze wszystkich broni. Joseph Swetnam w dziele wydrukowanym w 1617 roku według Acta Periodica Duellatorum podaje, że kij ma wielką przewagę nad przeciwnikiem z rapierem i sztyletem. Zach. Wylde w 1711 roku nazwał quarter-staff prawdziwą brytyjską bronią o wielkiej starożytności. Według Greena w publicznych egzaminach angielskich mistrzów obrony zwykle walczono także kijem. W XIX wieku ukazały się podręczniki napisane przez Thomasa A. McCarthy'ego (1883) oraz duet Allanson-Winn i C. Phillipps-Wolley (1890). Zalecały kije z jesionu lub bambusa i sprzęt zapożyczony z szermierki, boksu i krykieta. Dziś według angielskiej Wikipedii kija naucza się w szermierce scenicznej, a Green podaje, że kilka grup go zachowuje lub odtwarza.
Historia
Tzouriadis i Deacon (Acta Periodica Duellatorum, 2020) zwracają uwagę na angielski tekst z XV wieku o mieczu dwuręcznym i kiju, zachowany w rękopisie Cotton MS Titus A XXV w British Library. Ich zdaniem Silver w wykazie prawdziwych broni podaje wyraźnie więcej broni na drzewcu, a to świadczy o tym, jak je cenił. Osiemnaście lat po Silverze Joseph Swetnam napisał, że kij ma wielką przewagę nad przeciwnikiem z rapierem i sztyletem. Książka Swetnama The Schoole of the Noble and Worthy Science of Defence ukazała się w 1617 roku w Londynie (drukarz Okes).
Czytaj dalej
Zach. Wylde wydał w 1711 roku w Yorku książkę English Master of Defence, której tytuł obiecuje wszystkie pozycje obronne w szermierce broad-swordem i quarter-staffem. Quarter-staff nazywa w niej prawdziwą brytyjską bronią o wielkiej starożytności, którą dawniej wielu ćwiczyło i podziwiało, i dziwi się, że w jego czasach nie cieszy się większą popularnością. Green pisze, że quarterstaff stał się ulubioną bronią wolnych chłopów i rolników, i podaje opowieść o brytyjskim marynarzu, który pod koniec XVII wieku przed hiszpańskim dworem pokonał trzech przeciwników z rapierami. Angielska Wikipedia podaje, że nazwa quarterstaff jest poświadczona od połowy XVI wieku, i cytuje zapis z 1590 roku. Thomas A. McCarthy napisał w przedmowie do swojego podręcznika Quarter-staff: A Practical Manual (Londyn, 1883), że o niegdyś popularnej sztuce nie istnieje żadne osobne omówienie, a we wstępie, że quarter-staff prawie wyszedł z użycia. McCarthy był według strony tytułowej przez szesnaście lat instruktorem, a wcześniej sierżantem instruktorem w pułkach. W 1890 roku ukazała się książka Broad-sword and Single-stick, with chapters on Quarter-staff, Bayonet, Cudgel, Shillalah, Walking-stick, Umbrella and other weapons of self-defence, której autorami są Allanson-Winn i C. Phillipps-Wolley. Angielska Wikipedia podaje, że zmodyfikowany kij z bambusa lub jesionu z ochraniaczami zapożyczonymi z szermierki, boksu i krykieta wrócił jako sport do londyńskich szkół szermierczych w późnym XIX wieku.
Technika
Silver nie używa słowa quarterstaff i pisze o krótkim kiju (short staffe) i długim kiju. Właściwą długość krótkiego kija lub półpiki określa tak, że człowiek stoi wyprostowany, trzyma kij pionowo przy ciele, prawą ręką sięga możliwie najwyżej i dodaje miejsce na obie ręce. Taka długość zwykle wynosi osiem lub dziewięć stóp. Według niego dzięki sile i wąskiej przestrzeni swoich czterech gard obronnych krótki kij ma przewagę nad długim kijem o dwunastu do osiemnastu stóp i o jakiejkolwiek innej długości. Jest zwykle najlepszą ze wszystkich broni, zwłaszcza przeciw kilku brońom naraz, ponieważ jest zwinny i szybki, i tylko nieznacznie ustępuje broni forrest bill.
Czytaj dalej
W Bref Instructions Silver poświęca osobne rozdziały walce krótkiego kija z krótkim kijem, krótkiego kija z dłuższym kijem i broni forrest bill z kijem. Gdy wojownik z krótkim kijem odbije długi kij z linii prostej, może według Silvera bezpiecznie wejść, ponieważ przeciwnik musi przesunąć swój kij w rękach do tyłu, aby się pozbierać. Wylde (1711) podaje zwykłą długość quarter-staffu siedem stóp i dzieli go na trzy części: rękojeść, czyli gruby koniec, środek i resztę. Podstawy walki wywodzą się według niego z broad-sworda, z którego biorą uderzenia, cięcia, ześlizgnięcia i przesunięcia, a ze small-sworda pożyczają tylko pchnięcie. Wymienia cztery gardy: Inside, Outside, Medium i Pendent. Swetnam według transkrypcji opublikowanej przez ARMA podaje niską gardę dla quarter-staffu o siedmiu lub ośmiu stopach, dla długiego kija o dwunastu stopach i dla piki o osiemnastu stopach. W wysokiej gardzie kij według niego nie powinien przekraczać ośmiu stóp, bo inaczej przy odbijaniu pchnięcia uderzyłby o ziemię. Allanson-Winn cytuje Chambers's Encyclopaedia, według której quarter-staff był mocnym drągiem z ciężkiego drewna o długości około sześciu i pół stopy, okutym żelazem na obu końcach, i dodaje, że nowoczesny kij powinien być nieco dłuższy. Green opisuje kij jako sześciostopowy o średnicy około jednego i jednej czwartej do jednego i pół cala i podaje, że wraz z singlestickiem najwyraźniej dominował wśród brytyjskich systemów walki kijami w XIX wieku.
Trening
McCarthy (1883) zalecał kij o długości około ośmiu stóp i obwodzie czterech lub pięciu cali, z jesionu lub bambusa, oraz wyposażenie z hełmu, kaftana, ochraniaczy nóg, rękawic z mankietem i watowanych rękawic, takie samo jak do kijów i broad-sworda. Dziewięć i pół stopy uważał za zbyt wiele, a młodsi gracze mogli grać kijem sześciostopowym. Allanson-Winn (1890) radził w przyjacielskiej walce zakazać pchnięć końcem kija, ponieważ ośmiostopowy kij, nawet bambusowy, może złamać obojczyk lub żebro. Jako ochronę wymienia maskę do broad-sworda, gruby skórzany kaftan z wysokim kołnierzem, rękawice bokserskie, watowanie od pasa do kolan i krykietowe ochraniacze na obu nogach.
Dziś
Green podaje, że armia brytyjska grała w quarterstaff jako sport jeszcze w XX wieku, że skauci w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych uczyli się go do końca lat sześćdziesiątych XX wieku, a techniki kija uczono policję w Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych i Indiach do pracy z pałkami przeciw zamieszkom. Dziś według Greena kilka grup go zachowuje lub odtwarza. Angielska Wikipedia podaje quarterstaff jako jedną z głównych dyscyplin walki scenicznej, której uczą Society of American Fight Directors, British Academy of Stage and Screen Combat i British Academy of Dramatic Combat.
Ciekawostki
Wylde twierdził, że długa pika, półpika lub widły są wobec quarter-staffu tylko głupotą, a kto go właściwie rozumie, może się śmiać z każdej innej broni. Allanson-Winn sądził, że nazwa quarter-staff pochodzi z chwytu jedną ręką w jednej czwartej długości od środka, a drugą pośrodku, sam jednak wolał ręce oddalone o około trzy stopy. Quarter-staff według niego przenosi czytelnika do czasów postaci takich jak Friar Tuck, Robin Hood i Little John. Green przedrukowuje rycinę, którą wykonał William Hogarth. Jest to wizytówka, na której James Figg uczy samoobrony backswordem i kijem.
Często zadawane pytania
Jak długi był angielski kij?
Źródła się różnią. Silver określał długość krótkiego kija według postury i podaje, że zwykle wynosi osiem lub dziewięć stóp. Wylde (1711) podaje siedem stóp, a McCarthy (1883) około ośmiu stóp.
Czy George Silver używał quarterstaffu?
Silver nie używa słowa quarterstaff. Pisze o krótkim i długim kiju, a krótki kij nazywa zwykle najlepszą ze wszystkich broni, zwłaszcza przeciw kilku brońom naraz.
Gdzie dziś ćwiczy się angielski kij?
Angielska Wikipedia podaje go jako jedną z głównych dyscyplin walki scenicznej, której uczy na przykład Society of American Fight Directors. Green podaje, że kilka grup go zachowuje lub odtwarza.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.