Defendu

Podstawowe informacje

Założyciel

William E. Fairbairn

Mistrzowie i osobistości

Rex Applegate

Kraj pochodzeniaWielka Brytania

RegionEuropa

Główny naciskMieszane

Charakter i pochodzenie

Trening

Dla kogo

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

Katalogi i bazy dla Defendu

O sztuce walki Defendu

Defendu to system samoobrony, który William E. Fairbairn opisał w książce Defendu (Scientific Self-Defence). Ukazała się w Szanghaju w 1926 roku jako oficjalny podręcznik policji Szanghaju, Hongkongu i Singapuru. Fairbairn był wówczas instruktorem szanghajskiej policji miejskiej. W przedmowie z 1925 roku pisze, że system jest całkowicie nowy i oryginalny i nie należy go mylić z jujutsu ani z żadną inną znaną metodą. Według niego niektóre chwyty są połączeniem kilku metod, ale większość jest oryginalna. Książka obejmuje obronę przed różnymi chwytami, rozbrajanie napastnika z pistoletem lub nożem, chwyty policyjne i skrępowanie zatrzymanego, rzuty, uderzenia krawędzią dłoni, pałkę, laskę spacerową i upadki. Przedmowa podaje, że system nie wymaga zdolności atletycznych i uczy drastycznych i nieprzyjemnych sposobów obrony i ataku przeciwko brutalnym metodom pewnej klasy ludzi. W czasie drugiej wojny światowej Fairbairn uczył walki w zwarciu jednostki brytyjskie i amerykańską służbę wywiadowczą OSS. W podręczniku wojennym Get Tough! pisze, że jego metody coś zawdzięczają judo i chińskiemu boksowi, ale opierają się głównie na jego doświadczeniu z jednej z najsurowszych dzielnic portowych świata. Wraz z Ericiem A. Sykesem opracował nóż bojowy Fairbairn-Sykes.

Historia

Książka Defendu przedrukowuje dokumenty o przygotowaniu Fairbairna. Fotografia z 1908 roku pokazuje go w Szanghaju z profesorem jujutsu Okadą. Certyfikat Kodokanu przyjmuje go z dniem 8 grudnia 1918 roku jako instruktora szanghajskiej policji miejskiej, a kolejny certyfikat nadaje mu w styczniu 1919 roku brązowy pas 3. kyu w judo. Jako członka Kodokanu z brązowym pasem 3. stopnia podaje go także strona tytułowa z 1926 roku. Green (2001) pisze, że szanghajska policja od 1909 roku otrzymywała szkolenie w chińskiej walce i że w latach dwudziestych policjanci uczyli się za namową Fairbairna połączenia japońskich rzutów, brytyjskich uderzeń, chińskich kopnięć, zapasów sikhijskich i amerykańskiego szybkiego wyciągania pistoletu.

Czym się różni

Defendu z 1926 roku to policyjny podręcznik z chwytami obezwładniającymi i kajdankami. Blanton (2008) podaje, że obejmuje samoobronę, rozbrajanie i zatrzymywanie, podczas gdy Get Tough! z 1942 roku napisano bezpośrednio dla armii brytyjskiej. Przedmowa do Get Tough! nie odwołuje się do Defendu. Rex Applegate dziękuje w przedmowie do książki Kill or Get Killed (1943) majorowi Fairbairnowi i kapitanowi Sykesowi za swoje wykształcenie w walce w zwarciu. Praca dyplomowa Loraha (2010) podaje, że Applegate zmodernizował techniki swojego nauczyciela Fairbairna dla amerykańskich żołnierzy. Blanton pisze, że korzenie starszego podręcznika armii FM 21-150 sięgają technik Fairbairna, Sykesa i Applegate'a z drugiej wojny światowej, podczas gdy Modern Army Combatives od 1995 roku opiera się na brazylijskim jiu-jitsu.

Technika

Książka Defendu z 1926 roku dzieli się na obronę przed chwytami za nadgarstek, duszeniem, objęciem, chwytami za włosy, płaszcz i pas, na rozbrajanie napastnika z pistoletem i nożem, na chwyty policyjne łącznie z chwytem do zakładania kajdanek, na rzuty, ciosy krawędzią dłoni, walkę pałką i laską spacerową, na węzeł do związania zatrzymanego i na upadki. Przedmowa podkreśla ochronę ważnych dla życia części ciała. Wojenny podręcznik Get Tough! porządkuje techniki w grupy uderzeń, do których należą cios krawędzią dłoni, uderzenie pod brodę, kopnięcie butem w bok i kolano, dalej na uwolnienie z chwytów, chwyty, rzuty, walkę nożem i smatchetem oraz rozbrojenie napastnika z pistoletem. Cios krawędzią dłoni zawiera już Defendu.

Trening

Przedmowa Defendu obiecuje, że poczucie bezpieczeństwa i pewności siebie przyjdzie już po krótkim studiowaniu systemu i że nie wymaga on wyczynu atletycznego. W Get Tough! Fairbairn radzi wybrać około dziesięciu metod według wzrostu, wagi i budowy ciała i ćwiczyć je z przyjacielem co najmniej dziesięć minut dziennie. Najpierw ćwiczy się powoli i płynnie, potem szybciej, a cios podczas ćwiczeń nigdy nie jest zadawany pełną siłą. Przedmowa ostrzega, że niemal każda z metod użyta bez hamulców doprowadzi do śmierci lub okaleczenia przeciwnika, i dodaje, że na wojnie nie można sobie pozwolić na przewrażliwienie. Według National Park Service Fairbairn szkolił agentów OSS w obozie B-2 w dzisiejszym Catoctin Mountain Park. Jego walka nazywana gutter fighting, później znana jako technika Fairbairna, łączyła jujutsu i walkę uliczną. W obozie były doły z trocinami do ćwiczenia jujutsu, zapasów i walki nożem oraz dom do strzelania z bliska.

Dziś

Amerykański podręcznik polowy FM 3-25.150 z 2002 roku i obowiązujący podręcznik szkoleniowy TC 3-25.150 z 2017 roku nie wspominają ani o Defendu, ani o Fairbairnie. Angielska Wikipedia opisuje w haśle Defendu system walki w zwarciu, który według niej Fairbairn i Sykes opracowali w latach dwudziestych i który później w rozszerzonej postaci uczono w SOE i OSS. Książka z 1926 roku podaje jednak jako jedynego autora Fairbairna i nie wymienia Sykesa. Nóż bojowy Fairbairn-Sykes został według muzeum CIA przedstawiony w 1941 roku, a jego autorzy zdobyli doświadczenie w walce w zwarciu w policji szanghajskiej.

Ciekawostki

Przedmowa Get Tough! podaje, że oddziały amerykańskiej piechoty morskiej stacjonujące w Chinach od 1927 do 1940 roku poznały metodę bezpośrednio od autora, gdy był on zastępcą komisarza szanghajskiej policji. Green (2001) pisze, że nadludzkie zdolności Jamesa Bonda w stosowaniu przemocy pochodzą zdaje się z pokazu byłych policjantów szanghajskich pod Ottawą w 1943 roku. Na stronie tytułowej Defendu z 1926 roku Kodokan jest podany jako Tokyo Jui-jitsu University. Późniejsza książka Scientific Self-Defence podaje, że Fairbairn ma czarny pas 2. stopnia Kodokanu i studiował chiński boks u Tsai Ching Tunga, byłego instruktora orszaku cesarzowej wdowy w Pekinie.

Często zadawane pytania

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.