Defendu
System walki wręcz, który w latach dwudziestych ułożył William Fairbairn dla policji w Szanghaju. To nie szkoła z formami, lecz szkolenie na kilka tygodni.
Podstawowe informacje
Wielka BrytaniaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Defendu
O sztuce walki Defendu
Defendu ułożył William Ewart Fairbairn w Szanghaju lat dwudziestych, gdzie służył w policji miejskiej jednego z najbardziej brutalnych miast ówczesnego świata. Nie była to szkoła z formami, lecz szkolenie dla człowieka, który ma kilka tygodni, żeby nauczyć się przeżyć napaść. Fairbairn miał czarny pas Kodokanu, a do jujutsu dodał boks chiński i przede wszystkim to, co widział na ulicy. System opisał w 1926 roku w książce Defendu, przerobionej później dla wojska jako Get Tough. Myślą przewodnią jest prostota pod stresem. Używa się ruchów grubych, które wytrzymują utratę motoryki precyzyjnej: cięcie krawędzią dłoni, uderzenie nasadą dłoni pod brodę, kolana, łokcie, ataki na oczy, gardło i stawy. Nie ma wymiany ciosów, tylko możliwie najszybsze zakończenie — Fairbairn wielokrotnie pisze, że rozstrzyga sekunda i że przyzwoitość nie ma tu miejsca. W czasie drugiej wojny światowej Fairbairn wraz z kolegą Erikiem Sykesem szkolił brytyjskich komandosów i agentów SOE w szkockim Achnacarry, a ich metoda stała się podstawą alianckiej walki wręcz. Obu przypisuje się także projekt noża bojowego Fairbairn-Sykes. Większość późniejszych systemów wojskowych wywodzi się z defendu; bezpośrednią linię do niego prowadzi też wiele dzisiejszych kursów samoobrony.
Style i odmiany
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.