Modern Army Combatives (MACP)
Program walki w zwarciu armii amerykańskiej, rozwijany od 1995 roku w 2. batalionie 75. pułku Rangers. Opiera się na walce w parterze z brazylijskiego jiu-jitsu i obejmuje zawody.
Podstawowe informacje
Stany ZjednoczoneCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Modern Army Combatives (MACP)
O sztuce walki Modern Army Combatives (MACP)
Modern Army Combatives (MACP) to program walki w zwarciu armii Stanów Zjednoczonych. Według doniesień army.mil (2008) oraz prac dyplomowych ze szkoły dowodzenia i sztabu (Blanton 2008) i Naval Postgraduate School (Lorah 2010) zaczął powstawać w 1995 roku w 2. batalionie 75. pułku Rangers. Kierował nim ówczesny dowódca drużyny, sierżant sztabowy Matt Larsen. Grupa według army.mil zdecydowała się na brazylijskie jiu-jitsu rodziny Gracie, a Green (2001) podaje, że Rangers przejęli Gracie jiu-jitsu już w 1994 roku. Program skodyfikował podręcznik polowy FM 3-25.150 Combatives z 18 stycznia 2002 roku, który zastąpił starszy podręcznik FM 21-150. Według army.mil przepisał go Larsen. Podręcznik stwierdza, że duszenie jest najlepszym sposobem zakończenia walki, a uderzenia są nieskutecznym sposobem wyeliminowania przeciwnika, choć należą do ogólnej strategii walki. Obecnie obowiązuje instrukcja szkoleniowa TC 3-25.150 z 31 marca 2017 roku, która dzieli walkę na cztery dystanse, od dystansu strzału po walkę w parterze. Szkolenie według TC 3-25.150 zaczyna się w szkoleniu podstawowym, ale większość ma odbywać się w jednostkach, także z w pełni stawiającym opór partnerem. Instruktorzy przechodzą trzy kolejne kursy. Częścią programu są zawody od jednostek po mistrzostwa armii, które według army.mil odbywają się od 2005 roku.
Historia
Poprzednikiem programu był podręcznik FM 21-150. Blanton (2008) podaje, że ukazał się po raz pierwszy w 1942 roku, przez następne pięćdziesiąt lat niewiele się zmienił, a jego techniki wywodziły się z nauczania Williama Fairbairna, Erica Sykesa i Rexa Applegate'a z czasów drugiej wojny światowej. Według niego walka w zwarciu w armii była w 1995 roku mało ćwiczonym systemem dynamicznych rzutów i dźwigni stawowych.
Czytaj dalej
W 1995 roku, według Blantona, dowódca batalionu Rangers nakazał ocenę systemu armii, a 2. batalion 75. pułku powołał komisję pod kierownictwem sierżanta sztabowego Matta Larsena. Lorah (2010), z zastrzeżeniem, że jest to opowieść przekazywana dalej, wymienia jako dowódcę, który zlecił opracowanie programu, podpułkownika Stanleya McChrystala. Według Blantona komisja badała taekwondo, judo, boks tajski i sambo. Od sambo przejęła potrzebę elementu zawodów, a ponieważ brakowało instruktorów sambo, zwróciła się ku brazylijskiemu jiu-jitsu. Według army.mil (2008) Larsen po przeniesieniu do Ranger Training Brigade w Fort Benning w 2002 roku przepisał podręcznik polowy, który ukazał się jako FM 3-25.150 Combatives. W 11. pułku piechoty stworzył w 2005 roku czterostopniowy kurs szkolenia instruktorów, z którego powstała United States Army Combatives School. Anglojęzyczna Wikipedia podaje jako rok założenia szkoły 2000. Mistrzostwa armii odbywają się według army.mil od 2005 roku, a w 2011 roku po raz pierwszy przeniesiono je z Fort Benning do Fort Hood.
Czym się różni
Blanton (2008) porównuje program z MCMAP piechoty morskiej. Według niego MCMAP jest bliższy tradycyjnej sztuce walki i ma pasy od jasnobrązowego do czarnego o sześciu stopniach. Program armii opisuje jako system walki w parterze o czterech poziomach, które nie są dokładnie systemem pasów. Ani podręcznik polowy z 2002 roku, ani podręcznik szkoleniowy z 2017 roku nie wymieniają Fairbairna, Sykesa ani Applegate'a. Blanton wiąże z ich nauczaniem tylko starszy podręcznik FM 21-150, który nowy program zastąpił.
Technika
Podręcznik FM 3-25.150 z 2002 roku wymienia osiem zasad: spokój umysłu, świadomość sytuacyjną, uległość, bazę, dominującą pozycję ciała, dystans, równowagę i dźwignię. Duszenie określa jako najlepszy sposób zakończenia walki, a uderzenia jako nieskuteczny sposób wyeliminowania przeciwnika. Dźwignie na nadgarstek i skrętne dźwignie na kolano mają być według niego nauczane z dużą ostrożnością i nie są dozwolone ani w sparringu, ani w zawodach. Instrukcja szkoleniowa TC 3-25.150 z 2017 roku uczy walki w ramach strategii, w której fighter kontroluje dystans, kąt i wysokość. Wyróżnia cztery fazy dystansu: strzelanie, uderzenia, klincz i walkę w parterze. Pierwszym celem żołnierza jest stworzenie odstępu i przejście do broni głównej. Gdy to niemożliwe, ma utrzymać odstęp dla broni dodatkowej albo skrócić dystans, zdobyć dominującą pozycję i zakończyć walkę. Do wniosków z informacji zwrotnej z walk instrukcja zalicza zasady, że każda walka jest walką w klinczu i w parterze, w której uderzenia stanowią tylko część, oraz że w każdej walce chodzi o broń. Rozdziały instrukcji przechodzą od podstawowych przez średnio zaawansowane po zaawansowane techniki walki w parterze i kończą się rozdziałem o broniach kontaktowych.
Trening
Podręcznik FM 3-25.150 z 2002 roku proponuje na szkolenie podstawowe dziesięć godzin w pięciu dwugodzinnych lekcjach. Zaczyna od walki w parterze, ponieważ łatwiej się jej uczyć i daje podstawę dla technik w stójce. Pierwsze ćwiczenie łączy wyjście z pozycji siedzenia na przeciwniku, przejście przez jego nogi i uzyskanie tej samej pozycji, drugie przejście na plecy przeciwnika i wyjście z tej pozycji. Jednostki mają postępować metodą crawl, walk, run, a w ostatniej fazie sparingują, przy czym w parterze zamiast uderzać tylko się odklepuje, obalenia ćwiczy się przeciwko przeciwnikowi w rękawicach bokserskich i dochodzą scenariusze z wieloma przeciwnikami. Instrukcja szkoleniowa TC 3-25.150 z 2017 roku opiera szkolenie na systematyczności, podstawach, ciągłości, zawodach, ćwiczeniach, szkoleniu na żywo, włączeniu w pozostałe szkolenie i informacji zwrotnej z walk. Szkoleniem na żywo rozumie ćwiczenie z w pełni stawiającym opór partnerem. Według instrukcji szkolenie ma zaczynać się w szkoleniu podstawowym i specjalistycznym, a trwać w kursach dla podoficerów i oficerów, większość ma się jednak odbywać w jednostkach. Instrukcja jednocześnie krytykuje dawniejsze próby, w których instruktor cywilnej sztuki walki uczył żołnierzy w ograniczonym czasie kilku technik, które szybko zapominali.
Stopnie i postępy
Blanton (2008) opisuje program w czterech stopniach. Level 1 trwał 40 godzin i odbywał się wyłącznie w parterze, Level 2 trwał dwa tygodnie i dodawał zaawansowaną walkę w parterze i obalenia. Level 3 i Level 4 trwały po cztery tygodnie. Level 3 uczył uderzeń z boksu, boksu tajskiego, kali i innych sztuk oraz ich włączenia do close quarters battle, a Level 4 służył kontroli jakości programów w brygadach lub garnizonach. Stopnie 3 i 4 certyfikowała wyłącznie United States Army Combatives School w Fort Benning. Instrukcja szkoleniowa TC 3-25.150 z 2017 roku zna trzy kolejne kursy instruktorskie. Basic Combatives Course przygotowuje trenerów dla zespołów ogniowych, drużyn i plutonów, Tactical Combatives Course dodaje dalsze techniki w parterze, rzuty i klincz, a Combatives Master Trainer Course obejmuje wszystkie dystanse, w tym uderzenia i włączenie do szkolenia w close quarters combat. Certyfikat najwyższego kursu wydaje wyłącznie United States Army Combatives Course w Fort Benning.
Zawody
Podręcznik FM 3-25.150 z 2002 r. miał trzy zestawy zasad. W podstawowym zaczynano na kolanach i zapasowano do poddania lub upływu czasu. W standardowym zapasowano sześć do dziesięciu minut w mundurze polowym, punkty przyznawano za obalenia, przejście przez nogi przeciwnika, przewrócenie przeciwnika, kolano na piersi oraz pozycje w siadzie na przeciwniku i na jego plecach, a wszystkie uderzenia były zabronione. Podręcznik szkoleniowy TC 3-25.150 z 2017 r. zna pięć poziomów zawodów: Basic, Standard, Intermediate, Advanced i drużynowy Scenario. Uderzenia pojawiają się dopiero w Intermediate, gdzie dozwolone są uderzenia otwartą dłonią w twarz, ciosy pięścią w tułów oraz kopnięcia i uderzenia kolanem od pasa w dół. Advanced dopuszcza ciosy pięścią, kopnięcia i uderzenia kolanami poniżej głowy, a Scenario dodaje łokcie i uderzenia głową w pełnym ekwipunku taktycznym i z bronią. Mistrzostwa rozgrywa się dla małych i dużych jednostek, garnizonów i całej armii.
Dziś
Obowiązującym podręcznikiem jest TC 3-25.150 z 31 marca 2017 roku, który zastąpił wydanie z 1 kwietnia 2009 roku. Odpowiada za niego dowództwo ds. szkolenia i doktryny TRADOC, a przygotował go U.S. Army Maneuver Center of Excellence w Fort Benning. Regulamin armii AR 350-1 z 1 czerwca 2025 roku wspomina o walce w zwarciu tylko jako o części sprawności fizycznej w systemie Army Holistic Health and Fitness. Według pracy magisterskiej Loraha (2010) lotnictwo przy tworzeniu własnego programu wybrało model armii z pomocą Matta Larsena, a we wrześniu 2009 roku powstał United States Air Force Combatives Program.
Ciekawostki
Według army.mil (2008) grupa Rangers ćwiczyła także według podręcznika Marine Corps Martial Arts Program. Lorah (2010) podaje, że Larsen i jego zespół podróżowali po świecie, badali różne style i stwierdzili, że kraje wybierają wojskowy styl walki w zwarciu zgodnie ze swoją kulturą. Źródła różnią się pisownią nazwiska założyciela. Blanton (2008) pisze Matt Larson, army.mil i Lorah (2010) Matt Larsen.
Często zadawane pytania
Kto stworzył Modern Army Combatives?
Sierżant sztabowy Matt Larsen kierował programem od 1995 roku w 2. batalionie 75. pułku Rangers. Według army.mil w 2002 roku przepisał podręcznik polowy FM 3-25.150, a w 2005 roku stworzył kurs dla instruktorów, z którego powstała armijna szkoła walki w zwarciu.
Dlaczego program zaczyna się od walki w parterze?
Podręcznik polowy FM 3-25.150 z 2002 roku podaje, że walkę w parterze łatwiej się uczyć i jest podstawą technik w stójce. Według niego duszenie najlepiej kończy walkę, a uderzenia są nieskutecznym sposobem obezwładnienia przeciwnika.
Czy Modern Army Combatives ma pasy?
Blanton (2008) opisuje cztery poziomy, które według niego nie są dokładnie systemem pasów, a podręcznik szkoleniowy z 2017 roku zna trzy następujące po sobie kursy instruktorskie. Pasy ma program MCMAP piechoty morskiej.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.