LINE (system walki w zwarciu piechoty morskiej)
System walki w zwarciu stosowany przez piechotę morską USA od 1989 do 1998 roku. Sześć stałych sekwencji technik kończyło się śmiertelnym finałem, zastąpiły je Close Combat i MCMAP.
Podstawowe informacje
Stany ZjednoczoneCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki LINE (system walki w zwarciu piechoty morskiej)
LINE (Linear In-Fighting Neural-override Engagement) to system walki w zwarciu, który piechota morska USA przyjęła w marcu 1989 roku jako swoje pierwsze znormalizowane szkolenie z walki w zwarciu i stosowała do 1998 roku. Rozwinięcie skrótu w źródłach nieco się różni. Jego twórcą jest Ronald S. Donvito. Artykuł w Marine Corps History (2026) z odwołaniem do Tanka Todda podaje, że system opracował w latach siedemdziesiątych jeszcze jako cywil, a do piechoty morskiej wstąpił później. Praca dyplomowa Jamesa F. Blantona (2008) umieszcza jego powstanie w roku 1977 lub 1978.
Czytaj dalej
Według pracy majora Richarda D. Halla (2002) system miał być łatwy do nauczenia i zapamiętania oraz możliwy do użycia w zmęczeniu, w pełnym oporządzeniu i przy złej widoczności. Podręcznik FMFM 0-7 z 1993 roku nazywa go sercem szkolenia z walki w zwarciu. Dzieli go na sześć części, od podstawowych technik walki w chwytach przez uderzenia i kopnięcia, obronę przed nożem i walkę nożem po unieszkodliwienie nieprzyjacielskich osób i obronę przed bagnetem. Według podręcznika techniki mają wyrządzić takie uszkodzenie, aby układ nerwowy przeciwnika zagłuszył świadome myślenie, a sekwencje wielokrotnie kończą się nadepnięciem piętą na głowę przeciwnika. Według pracy Singletona (2012) słabością systemu była ograniczona zdolność reagowania na pełne spektrum walki i stopniowanie siły, ponieważ wszystkie techniki kończyły się śmiertelnym nadepnięciem. Według Blantona komunikat ALMAR 142-98 podaje jako jeden z głównych powodów zmiany potrzebę większej liczby technik nieśmiercionośnych. W 1998 roku komendant korpusu, generał Krulak, zakończył szkolenie LINE. Między LINE a programem MCMAP od 1997 do 1999 roku działał Marine Corps Close Combat Training Program.
Historia
Twórcą systemu jest Ronald S. Donvito, którego prace majora Richarda D. Halla (2002) i majora Jamesa F. Blantona (2008) podają w stopniu gunnery sergeant. Artykuł w czasopiśmie Marine Corps History (2026) z odwołaniem do Tanka Todda pisze, że system opracował w latach siedemdziesiątych jako cywil, a do korpusu wstąpił później. Blanton umieszcza jego powstanie w roku 1978, a w innym miejscu swojej pracy w roku 1977. Donvito w wywiadzie dla Fight Times (2007) podaje, że system stworzył przed wstąpieniem do piechoty morskiej w 1978 roku.
Czytaj dalej
Według Halla LINE miał przynieść bardziej jednolitą naukę walki w zwarciu, był wprowadzany najpierw na wschodnim wybrzeżu, a później uczono go wszystkich członków korpusu. Artykuł w Marine Corps History podaje, że korpus przyjął system w marcu 1989 roku i stosował go do 1998 roku. Podręcznik FMFM 0-7 Close Combat z 9 lipca 1993 roku opisuje LINE jako część Marine Corps System of Close Combat. Donvito przedstawił system w artykule Close Combat: The LINE System w Marine Corps Gazette w 1995 roku. Wiosną 1996 roku komendant korpusu, generał Krulak, zwołał Close Combat Review Board, w której skład wchodzili między innymi Jack Hoban i master gunnery sergeant Cardo Urso. Według Halla rada zaprosiła około dziesięciu ekspertów od karate, judo, jujitsu i aikido. Powstały Marine Corps Close Combat Training Program działał od 1997 do 1999 roku, a podręcznik MCRP 3-02B z 18 lutego 1999 roku zastąpił FMFM 0-7. W 1998 roku Krulak zakończył szkolenie LINE. Źródła różnią się w datach. Podręcznik MCRP 3-02B z 2011 roku umieszcza powstanie LINE ogólnie w latach osiemdziesiątych, a prezentacja szkoleniowa kursu instruktorów MCMAP z 2015 roku podaje początek lat osiemdziesiątych i powstanie programu Close Combat w 1998 roku.
Czym się różni
Od programu MCMAP, który zastąpił LINE po programie przejściowym, system według Singletona (2012) różnił się dwiema słabościami. Nie umiał odpowiadać na całe spektrum walki i stopniowanie siły, ponieważ wszystkie techniki kończyły się śmiertelnym nadepnięciem na głowę, a brakowało mu powiązania z wychowaniem do wartości i dowodzeniem. MCMAP łączy trening fizyczny ze składnikiem mentalnym i charakteru. Blanton (2008) pisze, że Korpus doszedł do wniosku, iż nie można polegać na zagłuszeniu układu nerwowego. LINE wykonuje się jako sztywną sekwencję, więc gdy napastnik zareaguje inaczej lub zablokuje atak, sekwencja się przerywa. MCMAP natomiast uczy pojedynczych technik, które pozwalają żołnierzowi dostosować się do zmieniającej się sytuacji. Blanton pisze też, że sześć ćwiczeń podręcznika FMFM 0-7 stanowi rozwinięcie technik Applegate'a i Fairbairna w łatwy do nauczenia system ze stosunkowo niewielką liczbą technik. To jego interpretacja, sam podręcznik tych autorów nie wymienia.
Technika
Podręcznik FMFM 0-7 (1993) dzieli podstawowy system LINE na sześć części, z których każda opiera się na poprzedniej. LINE I zawiera podstawowe techniki ataku i obrony oraz obalenia dla fazy walki w chwytach i jest podstawą LINE II do IV. LINE II dotyczy średniego dystansu, czyli uderzeń i kopnięć. LINE III to obrona bez broni przed atakiem nożem, LINE IV walka nożem przeciwko przeciwnikowi z nożem, LINE V unieszkodliwienie nieprzyjacielskich osób jak najszybciej i jak najciszej, a LINE VI obrona bez broni przed atakiem bagnetem.
Czytaj dalej
Według podręcznika techniki mają uszkodzić ciało przeciwnika tak, aby jego centralny układ nerwowy zagłuszył świadome myślenie. Przeciwnik zostaje unieruchomiony i opanowany, a po uzyskaniu kontroli unieszkodliwiony. Sekwencje technik wielokrotnie kończą się poleceniem szybkiego i gwałtownego nadepnięcia piętą na głowę przeciwnika. Blanton (2008) opisuje LINE jako system bardzo sztywno uporządkowany, w którym każda technika dzieli się na szereg ruchów zwanych ditties. Według niego opiera się na motoryce dużej ćwiczonej wielokrotnie, aby obrońca miał prosty zestaw technik. Nie koncentruje się na walce w parterze, ale się z nią liczy. Podręcznik FMFM 0-7 podaje w części o umiejętnościach ataku, że kopnięcia w zwarciu muszą być proste i wykonalne w wyposażeniu bojowym, w zmęczeniu i w ciemności, a kopnięcia powyżej pasa odsłaniają pachwinę i pogarszają równowagę.
Trening
Podręcznik FMFM 0-7 nakazuje ciągle powtarzać techniki LINE, aby stały się instynktownymi odruchami warunkowymi wykonywanymi szybko i gwałtownie. Dla bezpiecznego treningu z twardym kontaktem podręcznik zaleca inne obszary celu i drobne modyfikacje technik. Według Halla (2002) system miał nadawać się do użycia także w zmęczeniu, w pełnym oporządzeniu i przy złej widoczności. Major Hall pisze w przedmowie do swojej pracy, że ukończył kurs instruktorów LINE krótko po jego wprowadzeniu. Donvito mówi w wywiadzie z 2007 roku, że podstawowy kurs instruktorów trwał dwa tygodnie, około pięćdziesięciu godzin, a techniki ocenił z medycznego punktu widzenia wojskowy lekarz sądowy i grupa patologów sądowych. W szkoleniu jednostek LINE nigdy się według Singletona (2012) nie przyjął. Singleton cytuje podpułkownika Bristola, dyrektora ośrodka sztuk walki Korpusu: system pozostał na uboczu głównego nurtu, z entuzjazmem ćwiczono go na szkoleniu podstawowym i u nielicznych wiernych, ale Korpus jako całość go lekceważył.
Dziś
W Korpusie Piechoty Morskiej LINE nie jest szkolony od 1998 roku. Blanton (2008) podaje, że szef sztabu sił powietrznych generał T. Michael Moseley zareagował na artykuł w Air Force Times o tym, że lotnicy uczą się LINE. Jego zapytanie skłoniło dowództwo szkolenia sił powietrznych do poszukiwania najlepszego systemu walki w zwarciu, a powstały w ten sposób Air Force Combatives Program opierał się bezpośrednio na pierwszym poziomie Modern Army Combatives. Według angielskiej Wikipedii i według wypowiedzi Donvita z 2007 roku kurs kwalifikacyjny sił specjalnych armii przejął LINE od 1998 roku. Wikipedia podaje, że w październiku 2007 zastąpił go tam Modern Army Combatives Program. Artykuł z 2007 roku podaje kontakt do LINE Combatives.
Ciekawostki
Donvito mówi w wywiadzie dla Fight Times (2007), że nazwa wzięła się od przemieszczania się zespołu ogniowego w szyku rzędowym. Gdy Korpus chciał przemianować system na MCSOCC i zapytał, co oznacza LINE, zaproponował według własnych słów Linear Infighting Neural-override Engagement, a słowa dobrał później do liter. Podręcznik FMFM 0-7 z 1993 roku rzeczywiście używa nazwy Marine Corps System of Close Combat (MCSOCC). Rozwinięcie skrótu różni się w źródłach. Major Hall pisze w przedmowie do swojej pracy z 2002 roku Linear Integrated Neural-Override Engagement.
Często zadawane pytania
Kto stworzył system LINE i kiedy?
Twórcą jest Ronald S. Donvito. Artykuł w Marine Corps History (2026), odwołujący się do Tanka Todda, podaje, że opracował system w latach siedemdziesiątych jako cywil, natomiast Blanton (2008) pisze o roku 1977 lub 1978. Korpus Piechoty Morskiej przyjął system w marcu 1989.
Dlaczego Korpus Piechoty Morskiej porzucił system LINE?
Komunikat ALMAR 142-98 wymienia według Blantona (2008) jako jeden z głównych powodów potrzebę większej liczby technik niezabójczych. Singleton (2012) dodaje, że wszystkie techniki kończyły się śmiertelnym nadepnięciem na głowę, a systemowi brakowało wychowania do wartości. Generał Krulak zakończył szkolenie LINE w 1998 roku.
Z jakich części składał się system LINE?
Podręcznik FMFM 0-7 (1993) dzieli go na sześć części. Należą do nich walka w chwytach, uderzenia i kopnięcia, obrona przed nożem, nóż przeciw nożowi, eliminowanie wrogich osób i obrona przed bagnetem.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.