Chausson
Prowansalska gra nogami, którą J. Charlemont opisał w 1899 roku jako starą grę zwaną potocznie savate lub chausson. Przeciwnicy dotykali się czubkiem stopy, a rękami tylko klepali.
Podstawowe informacje
FrancjaCharakter i pochodzenie
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Chausson
O sztuce walki Chausson
Chausson marseillais to stara prowansalska gra nogami. J. Charlemont opisuje ją w książce L'art de la boxe française et de la canne (1899) jako walkę, w którą od dawna grano w Marseille, Aubagne, Toulon i kilku mniejszych miejscowościach i która polegała na tym, że przeciwnicy dotykali się czubkiem stopy. Według niego niewiele wiadomo o jej pochodzeniu, musi być bardzo stara. Green (Martial Arts of the World, 2001) podaje, że wyrażenie chausson, od obuwia noszonego na statkach, w połowie XVIII wieku było używane na określenie technik walki francuskich, hiszpańskich i portugalskich marynarzy. Według niego bardziej północny styl walki nogami zaczęto nazywać savate, a południowy chausson, przy czym chausson był raczej grą lub sportem, a savate bardziej bojowe. Charlemont podaje, że około dwudziestu lat przed wydaniem jego książki mistrzem Prowansji został niejaki Isnard. Uderzenia pięścią dały według niego boxe française poważną przewagę nad starą metodą, zwaną potocznie savate lub chausson. Francuska Wikipedia podaje, że od 2019 roku chausson we Francji opiekuje się Comité national de Chausson marseillais, a jego najbardziej znanym spadkobiercą jest chauss'fight, skodyfikowany w Marseille w 2007 roku.
Historia
Green podaje, że wyrażenie chausson w połowie XVIII wieku było używane na określenie technik walki francuskich, hiszpańskich i portugalskich marynarzy, a nazwę wzięło od obuwia noszonego na statkach. Charlemont pisze w 1899 roku, że o pochodzeniu chausson marseillais wiadomo niewiele i że musi być bardzo stary. Według niego pewien malarz scen morskich opowiadał, że w angielskiej niewoli na okrętach więziennych często oglądał pojedynki w chausson między francuskimi jeńcami a Anglikami, którzy walczyli tylko pięściami.
Czytaj dalej
Według Charlemonta chausson został później udoskonalony przez angielski boks, który do Marseille przynieśli jeńcy wracający z okrętów więziennych. Około dwudziestu lat przed wydaniem jego książki mistrzem Prowansji został niejaki Isnard, który porzucił efektowne zwody i starał się naprawdę trafić przeciwnika. Przeciwnicy według Charlemonta oskarżali go, że chce zabić chausson. Uderzenia pięścią przypisuje się według Charlemonta Charlesowi Lecourowi, który uczył się angielskiego boksu w Paryżu u angielskiego boksera Adamsa. Green natomiast podaje dwa lata w Anglii u boksera, którym był Owen Swift. Francuska Wikipedia podaje, że w 1896 roku Michel Ginoux, którego określa jako ostatniego wielkiego specjalistę chausson XIX wieku, przegrał pojedynek, który wygrał Charles Charlemont, i że to nadwerężyło reputację chausson. Federacja FFSbf&DA pisze na swojej witrynie, że pułkownik Amoros w 1834 roku zdefiniował savate jako ludową walkę, w której, aby zapobiec urazom, nosi się savates lub chaussons bez podeszew i gwoździ.
Czym się różni
Green opisuje chausson i savate jako style równoległe, północne savate i południowy chausson. Charlemont mówi o dawnej metodzie o ludowych nazwach savate lub chausson, nad którą boxe française ma poważną przewagę dzięki uderzeniom pięścią. Francuska Wikipedia podaje, że kopnięcia z ręką opartą o ziemię należą do technik savate jako dziedzictwo chausson marseillais oraz że w latach trzydziestych i czterdziestych XIX wieku savate w Paryżu przez kilka lat nazywano chausson, aby pozbyć się reputacji sportu chuliganów.
Technika
Według Charlemonta w chausson liczyły się trafienia tylko od pasa do ramion i od brody do czoła, trafień w szyję i ręce nie liczono. Przeciwnicy atakowali na zmianę i każdy musiał czekać, aż drugi dokończy atak. Szukali raczej efektownej pracy nóg niż trafień. Walka zawsze zaczynała się serią kopnięć obrotowych (coups de pied en tournant), które wykonywali na zmianę, a im więcej ich było, tym większe były oklaski. Uderzenia ręką były według Charlemonta tylko klepnięciami wierzchem lub wnętrzem dłoni, w pierś i tylko bardzo rzadko w twarz. Green pisze o wysokich kopnięciach łukowych w chausson i o kopnięciach z jedną ręką opartą o ziemię dla równowagi. Francuska Wikipedia wymienia także uderzenia w piszczele, chwyty, kopnięcia z rękami na ziemi i kopnięcia tyłem do przeciwnika, a jako tradycyjny strój spodnie poniżej kolan i niebieską lub czerwoną koszulę marynarską.
Dziś
Green podaje, że chausson jest dziś zaliczany do stylu savate o nazwie Savate Danse de Rue. Według francuskiej Wikipedii od 2019 roku opiekuje się nim we Francji Comité national de Chausson marseillais z siedzibą w 4. dzielnicy Marseille. Jego najbardziej znanym spadkobiercą jest według niej chauss'fight, uznany i skodyfikowany w Marseille w 2007 roku, który podlega nie federacji savate, lecz FFKMDA.
Ciekawostki
Green cytuje osobisty przekaz z 1996 roku, w którym mistrz capoeiry Bira Almeida (Mestre Acordeon) nazwał chausson jednym z dziadków capoeiry. Według Greena przypuszcza się, że wysokie kopnięcia łukowe i kopnięcia z ręką na ziemi trafiły do brazylijskiej capoeiry. Charlemont nazwał wszystkie pozdrowienia wywodzące się z teorii chausson marseillais śmiesznymi. Federacja FFSbf&DA pisze, że określenie boxe française wprowadził w 1840 roku Théophile Gautier w dziele Le maître de chausson, a francuska Wikipedia datuje dzieło na 1842 rok.
Często zadawane pytania
Jak grano w chausson marseillais?
Według Charlemonta (1899) przeciwnicy stykali się czubkiem stopy i atakowali na zmianę. Trafienia liczyły się tylko od pasa do ramion i od brody do czoła, a ręce służyły tylko do klepnięć, najczęściej w pierś.
Czy chausson był poprzednikiem savate?
Źródła nie mówią tego jednoznacznie. Green opisuje chausson i savate jako style równoległe, południowy i północny. Charlemont mówi o dawnej metodzie o ludowych nazwach savate lub chausson, którą boxe française przewyższyła dzięki uderzeniom pięścią.
Czy dziś ćwiczy się chausson?
Według francuskiej Wikipedii od 2019 roku zajmuje się nim Comité national de Chausson marseillais, a jego najbardziej znanym spadkobiercą jest chauss'fight, skodyfikowany w Marseille w 2007 roku.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.