Buza
System walki związany z twerską grupą G. N. Bazłowa i ruchem Rosyjski Styl z lat dziewięćdziesiątych, który odwołuje się do rosyjskiej tradycji ludowej.
Podstawowe informacje
RosjaCharakter i pochodzenie
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Buza
Buza to system walki związany z twerską grupą G. N. Bazłowa i ruchem Rosyjski Styl z lat dziewięćdziesiątych, który odwołuje się do tradycji ludowej. Junghanns (2006) zalicza grupę Buza do tego ruchu odnowy tradycyjnych wschodniosłowiańskich praktyk walki, a Łapszyn (2014) umieszcza Russkij rukopasznyj boj Buza Bazłowa wśród systemów neotradycjonalistycznych obok systemów Golicyna i Kadocznikowa, w których według niego doświadczenia różnych tradycji mieszają się i uzupełniają. Niezależnego dowodu etnograficznego buzy jako tradycji ludowej nie znaleźliśmy w źródłach.
Czytaj dalej
Według angielskiej Wikipedii, która czerpie ze strony szkoły, jest to rosyjska ludowa walka bez broni w postaci męskiego tanecznego pojedynku z kopnięciami obrotowymi i podcięciami, podobna do tropaka i hopaka, związana ze Słowianami nowogrodzkimi i rozpowszechniona w obwodach twerskim, nowogrodzkim, wołogodzkim i pskowskim. Czistiakow (2016) cytuje tylko internetowe teksty Bazłowa i podaje łomanie, inaczej także buzę, jako obowiązkowy element balu bojowego z technikami kułacznyj boj. Junghanns ocenia rekonstrukcje dawnych praktyk walki w tym ruchu jako spekulatywne i pisze, że ich autorzy zazwyczaj nie dokonują krytyki źródeł. Radio Svoboda (2004) przedstawiło Bazłowa, kandydata nauk historycznych z Tweru, jako mistrza buzy, a angielska Wikipedia podaje, że odnowił on buzę w latach dziewięćdziesiątych. Roku powstania nie znaleźliśmy w źródłach. Według Łapszyna organizacje tego typu działają od początku lat dziewięćdziesiątych głównie w Moskwie, w obwodzie moskiewskim i twerskim. Zasad zawodów ani federacji buzy nie znaleźliśmy.
Historia
Junghanns (2006) zalicza twerską grupę Buza z G. N. Bazłowem do ruchu Styl Rosyjski, który powstał w Rosji w latach dziewięćdziesiątych jako ruch na rzecz odnowy tradycyjnych wschodniosłowiańskich praktyk walki. Łapszin (2014) zalicza Russkij rukopasznyj boj Buza Bazłowa, wydany książkowo w Moskwie w 2006 roku, do systemów neotradycjonalistycznych obok systemów Golicyna i Kadocznikowa i pisze, że doświadczenia różnych tradycji mieszają się w nich i uzupełniają. Według niego niektóre elementy, na przykład kij bojowy, są w systemie dostosowywane do współczesności. Radio Svoboda (2004) przedstawiło Bazłowa, kandydata nauk historycznych z Twerza, jako mistrza buzy, który bada walkę wręcz jako przedmiot naukowy. Studium etnograficzne Aleksandrowa (2010) cytuje go jako źródło o artelach wojowników w północno-zachodniej Rosji. Według Bazłowa w Radiu Svoboda złotym wiekiem rosyjskiej walki wręcz było XVIII stulecie, a najgorszym czasem okres po 1945 roku, kiedy w jego ocenie duża część mężczyzn zginęła i nie mogła przekazać tradycji.
Dziś
Borczenko (2009) zalicza twerską Buzę bez dalszej analizy do tradycyjnych sztuk walki, które do dziś są uprawiane w niektórych regionach. Według Łapszyna (2014) wojskowo-etnograficzne organizacje, do których zalicza się Buzę, działają od początku lat dziewięćdziesiątych głównie w Moskwie, w obwodzie moskiewskim i w obwodzie twerskim. Radio Svoboda (2004) podaje, że na dziesiątym festiwalu tradycyjnej kultury męskiej, Dzień Dmitrijewa, w Jekaterynburgu większość wojowników poważnie zajmowała się Buzą, a Bazłow czuwał tam nad przestrzeganiem zasad. Strona UNESCO ICM (2020), która korzysta z Crudellego (2008) i nie jest wpisem UNESCO, opisuje Buzę jako rosyjski system walki, w którym widzowie stoją w kręgu, a pojedynek toczy się pośrodku przy tradycyjnej muzyce. Jako jedyną organizację wymienia The Center of Russian Traditional Martial Art (BUZA). Federacji ani związku dla Buzy w źródłach nie znaleźliśmy.
Ciekawostki
Junghanns (2006) interpretuje ruch Rosyjski Styl za pomocą pojęcia wynalezionych tradycji Hobsbawma i Rangera i pisze, że rosyjscy stylizatorzy wymyślili swoje szczególne misteria właśnie w postaci kultury walki tego ruchu. Bibliografia artykułu w czasopiśmie Gramota (2014) podaje tekst Bazłowa Trostka o kiju bojowym w czasopiśmie Russkaja Prowincija z 1997 roku, a Łapszyn (2014) wspomina jego tekst internetowy Bojewaja trost z 2014 roku. Według portalu muzycznego NEWSmuz (2015) w klipie petersburskiej grupy Otava Yo z czastuszkami występują członkowie artelu rosyjskiej walki na pięści Buza z Czerepowca, a zdjęcia trwały trzy dni w obwodzie leningradzkim. Bazłow twierdzi w Radio Svoboda (2004), że Potiomkin stracił oko w pojedynku kułacznyj boj z Aleksiejem Orłowem.
Często zadawane pytania
Kto odnowił buzę?
Junghanns (2006) i Łapszyn (2014) wiążą buzę z twerską grupą G. N. Bazłowa, a według angielskiej Wikipedii Bazłow odnowił ją w latach dziewięćdziesiątych.
Czy buza jest udokumentowaną tradycją ludową?
Niezależnego dowodu etnograficznego buzy jako tradycji ludowej nie znaleźliśmy w źródłach. Junghanns (2006) ocenia rekonstrukcje dawnych praktyk walki w ruchu Rosyjski Styl jako spekulatywne.
Czy buza ma charakter taneczny?
Według angielskiej Wikipedii, która czerpie ze strony szkoły, buza przejawia się jako męski taneczny pojedynek z kopnięciami obrotowymi i podcięciami i przypomina tropak i hopak.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.