Chidaoba

Podstawowe informacje

Kraj pochodzeniaGruzja

RegionEuropa

Główny naciskChwyty

Poziom kontaktuPełny kontakt

System stopniBez stopni

Charakter i pochodzenie

Trening

Dla kogo

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

Katalogi i bazy dla Chidaoba

O sztuce walki Chidaoba

Chidaoba to gruzińskie narodowe zapasy, które UNESCO w 2018 roku wpisało na Reprezentatywną listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości. Według dokumentacji nominacyjnej miała do późnego średniowiecza funkcję bojową i dopiero potem stała się sportem atrakcyjnym dla widzów. Bangladeski dziennik Prothom Alo pisze, że w XIII wieku była częścią szkolenia armii gruzińskiej. Jako tradycja ludowa nie ma założyciela ani roku powstania. Od olimpijskich zapasów w stylu klasycznym, które według Gruzińskiej encyklopedii pojawiły się w Gruzji dopiero na początku XX wieku jako przedstawienie cyrkowe, różni się pochodzeniem i pojęciem. Zapasy odbywają się w specjalnym stroju zwanym czocha, a UNESCO szacuje liczbę chwytów i przeciwchwytów na dwieście. Chidaoba to nie tylko pojedynek: łączy walkę, muzykę, taniec i strój oraz kieruje się rycerskim kodeksem. Turnieje otwierają zurna i bęben doli, a odbywają się na otwartej arenie przed liczną publicznością. Młodzi uczą się przez oglądanie walk i ćwiczą na zewnątrz od wczesnej wiosny do jesieni. Według UNESCO sekcje są niemal w każdej wsi i mieście Gruzji, a chidaobę uprawia duża część męskiej populacji.

Historia

Według dokumentacji nominacyjnej UNESCO chidaoba miała do późnego średniowiecza funkcję bojową i dopiero potem stopniowo stała się sportem atrakcyjnym dla widzów. Bangladeski dziennik Prothom Alo pisze w artykule o wpisaniu, że w XIII wieku była częścią szkolenia armii gruzińskiej, a później zmieniła się w uroczyste wydarzenie społeczności. W 2018 roku UNESCO wpisało chidaobę na Reprezentatywną listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości pod numerem 01371. Stało się to na 13. sesji Komitetu Międzyrządowego na Mauritiusie.

Czym się różni

Chidaoba różni się od zapasów sportowych tym, że według UNESCO łączy walkę, muzykę, taniec i specjalny strój oraz kieruje się rycerskim kodeksem zachowania. Od olimpijskich zapasów w stylu klasycznym odróżnia ją także pochodzenie, bo te według Gruzińskiej encyklopedii pojawiły się w Gruzji dopiero na początku XX wieku jako przedstawienie cyrkowe.

Technika

Według UNESCO zapaśnicy starają się pokonać przeciwnika specjalnymi chwytami, a połączenie chwytów i przeciwchwytów wyraża ich pomysłowość. UNESCO szacuje liczbę chwytów i przeciwchwytów na dwieście. Zapasy odbywają się w specjalnym stroju zwanym czocha. Według dziennika Prothom Alo zakazane są umyślne kopnięcia, uderzenia atakujące i atak na klęczącego przeciwnika, a walka trwa pięć minut. Oficjalnych przepisów federacji nie znaleźliśmy.

Trening

Według UNESCO młodzi uczą się przez oglądanie walk, a potem ćwiczą na zewnątrz od wczesnej wiosny do jesieni. Umiejętności przekazuje się według dziennika Prothom Alo w rodzinach i w specjalnych szkołach.

Stopnie i postępy

Systemu stopni ani struktury zawodów federacji nie znaleźliśmy w źródłach. Według UNESCO tradycję niosą młodzi ludzie, mieszkańcy miast, kluby sportowe, instytucje edukacyjne i organizacje amatorskie.

Dziś

Według UNESCO chidaobę uprawia duża część męskiej populacji Gruzji, a sekcje są niemal w każdej wsi i mieście. Turnieje odbywają się na otwartej arenie przed liczną publicznością.

Ciekawostki

Według UNESCO turnieje otwiera instrument dęty zurna i gruziński bęben doli, których muzyka zwiększa dynamikę walki. Zapaśnicy czasem opuszczają arenę w tańcu w gruzińskim stylu ludowym.

Często zadawane pytania

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.