Collar and elbow (zapasy irlandzkie)
Irlandzkie zapasy ze stałym chwytem za kołnierz i łokieć, którego nie wolno puścić. Ograniczenie odbiera przewagę cięższemu; decydują nogi i wyczucie czasu.
Podstawowe informacje
IrlandiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Collar and elbow (zapasy irlandzkie)
O sztuce walki Collar and elbow (zapasy irlandzkie)
Irlandzkie zapasy za kołnierz i łokieć wzięły nazwę od chwytu, którym się zaczynają i którego przez cały czas nie wolno puścić: jedna ręka trzyma kołnierz przeciwnika, druga jego łokieć. To ograniczenie nie jest formalnością, lecz samym sensem przepisów. Stały chwyt odbiera przewagę cięższemu i silniejszemu, bo nikt nie może obejść, chwycić niżej ani podnieść za nogi. Zostaje praca nóg, wyczucie czasu i umiejętność łamania równowagi — dlatego w tym stylu często zdarzało się, że mniejszy zawodnik pokonywał większego. Walczy się w stójce; celem jest położyć przeciwnika na obie łopatki albo osiągnąć wyraźny upadek, a walki w parterze nie ma. Styl był w XIX wieku szeroko rozpowszechniony w Irlandii i wraz z emigracją trafił do Stanów Zjednoczonych, gdzie zadomowił się zwłaszcza w Nowej Anglii, przede wszystkim w Vermoncie, i był zwykłą rozrywką na jarmarkach oraz w obozach wojskowych w czasie wojny secesyjnej. W dziewiętnastowiecznych Stanach Zjednoczonych odbywały się także walki zawodowe o pieniądze, a najbardziej znanym zapaśnikiem tamtych czasów był John McMahon z Vermontu, który występował w tym stylu w całym kraju.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.