Huaquan (pięść rozkwitu)

Podstawowe informacje

Założyciel

Cai Mao(według tradycji)

Kraj pochodzeniaChiny

RegionAzja

Główny naciskUderzenia

Charakter i pochodzenie

Trening

Dla kogo

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

Katalogi i bazy dla Huaquan (pięść rozkwitu)

O sztuce walki Huaquan (pięść rozkwitu)

Huaquan to chiński styl, który dziennik China Times łączy z rodziną Cai z Jining w prowincji Shandong i nazywa rodową pięścią mistrza Cai Longyuna. Jest to słabo udokumentowany styl, o którym jest mało źródeł. Nie znaleźliśmy go na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa ani na liście prowincji Shandong, nie wspomina o nim też encyklopedia Greena. Szukamy wiarygodnych źródeł.

Historia

Nie znaleźliśmy huaquanu na państwowej liście niematerialnego dziedzictwa ani na liście prowincji Shandong, a encyklopedia Greena o nim nie wspomina. O jego początkach mówią tylko angielska Wikipedia i tekst na portalu Sohu. Wikipedia przytacza legendy z czasów cesarza Xuanzonga z dynastii Tang o rycerzu Cai Mao z góry Hua i pisze, że czterysta lat później potomkowie Cai, Cai Tai i Cai Gang z Jining, podobno używali huaquanu w publicznych walkach. Cai Wanzhiemu z Jining przypisuje się według niej autorstwo Tajemnic huaquanu z czasów Ming, choć nikt nie ma co do tego pewności. Sohu podaje, że styl miał stworzyć Cai Mao z góry Hua w erze Kaiyuan, a Cai Wanzhi, potomek tej rodziny, spisał tajną księgę huaquanu w erze Jiajing. Nie udało nam się udokumentować ani założyciela, ani roku powstania. Nowożytne dzieje według Wikipedii zaczynają się od Cai Guiqina, urodzonego w Shandongu w 1877 roku, który uczył się od dziadka i od Ding Yushana, od 1897 roku podróżował po Chinach, a w latach dwudziestych osiadł w Szanghaju. China Times podaje, że Cai Longyun, rodem z Jining, urodził się 27 listopada 1928 roku jako syn artysty walki Cai Guiqina i zmarł 19 grudnia 2015 roku w Szanghaju w wieku 87 lat. Władał rodowym huaquanem, pięścią shaolin, taijiquanem i xingyiquanem.

Czym się różni

Źródła podają różnie trójcę podstaw, na której według nich opiera się tajna księga huaquan. Tekst na portalu Sohu wymienia trzy podstawy, jing, qi i shen, gdzie jing oznacza esencję, a angielska Wikipedia podaje shen, czyli ducha, qi, czyli wewnętrzną energię, i jing, czyli wewnętrzną siłę. Angielska Wikipedia zwraca uwagę, że z powodu tłumaczenia i pisowni istnieje też inny styl huaquan w znaczeniu kwiatowej pięści, meihuaquan. Odmienne jest także huaquan zapisywane innym znakiem, pięść mistrza Hua Zongqi, którą państwowy opis chaquan zalicza razem z chaquan do jednej rodziny.

Technika

Źródła o technice huaquanu to tylko teksty internetowe i nawzajem się rozchodzą. Tekst na portalu Sohu podaje, że huaquan ma formy gołymi rękami i z bronią, dla jednej osoby i dla dwóch, a za główne uznaje dwanaście dróg huaquanu gołymi rękami. Angielska Wikipedia podaje tradycyjnie czterdzieści osiem form, osiemnaście podstawowych, osiemnaście drugorzędnych dla dwóch osób i dwanaście zaawansowanych zwanych drogami, a do tego chin na i formy z bronią długą i krótką. Sohu pisze dalej, że oddychanie w huaquanie wykorzystuje cztery metody, ti, tuo, ju i chen, a teorię techniczną tworzy osiem metod i dwanaście form, wśród nich stać jak sosna i być szybkim jak wiatr. Według Wikipedii kroki i praca rąk opierają się na yin i yang, a Sohu podkreśla wyraźne rozróżnienie yin i yang.

Dziś

Według dziennika China Times Cai Longyun był kierownikiem katedry wushu i docentem Szanghajskiego Uniwersytetu Sportowego, wiceprzewodniczącym Chińskiego Stowarzyszenia Wushu, krajowym sędzią wushu, posiadaczem 9. duanu i redaktorem naczelnym przepisów zawodów wushu. Na ogólnokrajowym pokazie narodowych ćwiczeń fizycznych w 1953 roku otrzymał nagrodę za występ. Napisał między innymi książkę Pięć dróg chaquan. Tekst na portalu Sohu podaje, że po 1949 roku huaquan włączono do dyscyplin chińskich pokazów i zawodów wushu oraz że Cai Longyun wydał książki o pierwszych czterech drogach huaquan. Angielska Wikipedia pisze, że dzięki niemu huaquan jest jednym z głównych elementów nowoczesnych układów changquan, których uczy się w akademiach sportowych.

Ciekawostki

Według dziennika China Times, który powołuje się na badacza z towarzystwa zajmującego się Bruce'em Lee, Bruce Lee kupił w Chinach kontynentalnych książki Cai Longyuna o podstawowym treningu wushu i o huaquan, a kopnięcie w wyskoku, które pojawia się w jego filmach, przejął z książki Cai o huaquan. Czternastoletni Cai Longyun pokonał według tego samego dziennika w 1943 roku w Szanghaju rosyjskiego boksera, a w 1946 roku amerykańskiego boksera, co przyniosło mu przydomek Boska Pięść Wielki Smok.

Często zadawane pytania

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.