Meifu Shinkage-ryū (Rzucanie ostrzami)

Podstawowe informacje

ZałożycielChikatoshi Someya

Kraj pochodzeniaJaponia

RegionAzja

Główny naciskBroń

Poziom kontaktuBez kontaktu

System stopniKyu i dan bez pasów

Charakter i pochodzenie

Trening

Dla kogo

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

O sztuce walki Meifu Shinkage-ryū (Rzucanie ostrzami)

Meifu Shinkage-ryu to japońska szkoła shurikenjutsu, którą japońska Wikipedia zalicza do nowoczesnych szkół tej sztuki, a holenderska grupa Kochokai do trzech japońskich szkół skupionych głównie na shurikenjutsu. Założył ją Chikatoshi Someya, którego Narodowa Biblioteka Japonii wskazuje jako autora książek o shurikenjutsu i podaje, że zmarł w 1999 roku. Dokładnego roku założenia nie znaleźliśmy w źródłach, strona szkoły podaje lata siedemdziesiąte XX wieku. Obok bo-shurikenjutsu szkoła według swojej strony naucza fundo kusarijutsu, hanbojutsu heiyowaza i shokenjutsu. Według strony szkoły Someya przez kilka lat uczył się Katori Shinto-ryu, potem zaczął uczyć się bo-shuriken i badał techniki oraz ostrza innych szkół. Shuriken szkoły jest według jej strony zaprojektowany na wzór bo-shuriken Katori Shinto-ryu zwanego uchi-bari, natomiast fundo kusarijutsu wywodzi się z niektórych technik Masaki-ryu, a Someya ułożył do niego 27 kata. Wikipedia podaje, że Someya zmodyfikował styl rzutu Katori Shinto-ryu tak, by był krótszy, szybszy i bardziej ukryty. Po śmierci Someyi w czerwcu 1999 roku został według strony szkoły wielkim mistrzem Yasuyuki Otsuka, jego uczeń od 1985 roku, któremu rodzina Someya w 2009 roku nadała tytuł soke. Według tego samego źródła Otsuka prowadzi około 200 uczniów w filiach i keikokai w Azji, Europie oraz Ameryce Północnej i Południowej.

Historia

Oficjalna strona szkoły podaje, że Chikatoshi Someya założył Meifu Shinkage-ryu w latach siedemdziesiątych XX wieku. Źródła różnią się w datowaniu: holenderska grupa Kochokai podaje lata pięćdziesiąte, a strona filii MSR Melbourne pisze, że Someya rozwijał tę sztukę w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Według strony szkoły Someya przez kilka lat uczył się Katori Shinto-ryu, a potem zaczął uczyć się bo-shuriken. Wikipedia, Kochokai i MSR Melbourne podają, że jego nauczycielem był Yoshio Sugino, oficjalna strona szkoły go nie wymienia. Według strony Someya sprawdzał, jak długość shuriken wpływa na stabilność lotu i zasięg, i z tego wywodzą się dzisiejsze bo-shuriken szkoły. Biblioteka Narodowa Japonii rejestruje jego książki o shurikenjutsu i ukrytej broni, wydane w wydawnictwie Airyudo od 1980 do 2003. Nippon Budokan włączył szkołę jako część 73 do swojej edycji wideo, z pokazem w wykonaniu Someyi. Według strony szkoły Someya zmarł w czerwcu 1999, a wielkim mistrzem został Yasuyuki Otsuka, jego uczeń od 1985, któremu rodzina Someya nadała w 2009 tytuł soke. Strona MSR Melbourne podaje, że Otsuka został mianowany wielkim mistrzem już w 1995.

Czym się różni

Japońska Wikipedia zalicza Meifu Shinkage-ryu do nowoczesnych szkół shurikenjutsu, a Negishi-ryu i Katori Shinto-ryu do tradycyjnych. Holenderska grupa Kochokai podaje, że to jedna z trzech japońskich szkół skupionych głównie na shurikenjutsu, obok Shirai-ryu i Negishi-ryu. Według angielskiej Wikipedii różni się od Katori Shinto-ryu stylem rzutu, który Someya zmienił tak, by był krótszy, szybszy i bardziej ukryty. Oficjalna strona szkoły tego wprost nie podaje. Według tej strony bo-shuriken jest zaprojektowany na wzór uchi-bari z Katori Shinto-ryu, ale fundo kusarijutsu wywodzi się z technik Masaki-ryu, a kata do niego ułożył Someya.

Technika

Bo-shuriken szkoły jest według jej strony wykonany z prostej, czworokątnej twardej stali, ma 14 do 17 cm długości, średnicę 6 do 7 mm i masę około 38 do 42 g, z czubkiem około 25 mm. Zaprojektowano go na wzór bo-shuriken Katori Shinto-ryu zwanego uchi-bari. Kochokai podaje metalowe groty długości 16 cm. Wikipedia wymienia techniki rzutu shomen uchi, gyaku uchi, dosoku uchi, shitate uchi, za uchi, aruki uchi, hashiri uchi i ne uchi. Fundo kusari to według strony szkoły stalowy łańcuch z obciążnikiem i kółkiem, długi na 72 do 76 cm i ważący 180 do 200 g, w innych szkołach zwany manrikigusari. Fundo kusarijutsu wywodzi się z niektórych technik Masaki-ryu, a Someya ułożył do niego 27 kata, jedną długą formę i 3 tajne techniki. Wikipedia wymienia wśród jego technik fuko, hikitori, metsubushi, yokomen uchi i kesa uchi. Shoken opisuje strona szkoły jako parzyste ostrze ręczne do dźgania, drapania i cięcia, które zaprojektował Someya.

Trening

Strona szkoły podaje cztery obszary nauczania: bo-shurikenjutsu, fundo kusarijutsu, hanbojutsu heiyowaza i shokenjutsu. Składka członkowska wynosi 6 000 jenów za sześć miesięcy i płaci się ją nauczycielowi dojo, możliwa jest też nauka na odległość. Szkoła zaleca osobistą naukę u autoryzowanego instruktora w honbu dojo w Japonii, na seminariach międzynarodowych, w filii lub keikokai, a nowe keikokai można założyć tylko za zgodą. Według strony szkoły uczniowie zaczynają od fundo kusari z pianki do pracy w parach i gumowego do kata, a stalowy łańcuch przejmują dopiero po opanowaniu, metalowa wersja jest przeznaczona tylko dla Japonii. W krajach, w których metalowy łańcuch jest zakazany, ćwiczy się z łańcuchem plastikowym i obciążnikiem z pianki lub gumy. Trening shoken zaczyna się od 3. kyu z zaokrąglonymi ostrzami bezpieczeństwa, ewentualnie jako shoken używa się dwóch bo-shuriken.

Dziś

Strona szkoły podaje, że Yasuyuki Otsuka prowadzi około 200 uczniów na całym świecie, których liczba od siedmiu lat stale rośnie, w oficjalnych oddziałach i keikokai w Azji, Europie oraz Ameryce Północnej i Południowej. Wikipedia podaje około 30 uczniów w Tokio oraz dojo i oddziały w Japonii, USA, Europie, Meksyku, Chile, Australii i Kanadzie. Według strony szkoły tokijskie honbu od kwietnia 2026 przenosi się do YUYA Dojo przy stacji JR Motoyawata. Według strony szkoły Otsuka wydał szkoleniowe DVD i książkę oraz organizuje międzynarodowe seminaria, w których zazwyczaj trzeba uczestniczyć przed założeniem keikokai. Shudokan Martial Arts Association wymienia go jako członka swojej rady doradczej z siedzibą w Ichikawie w prefekturze Chiba. Holenderskie Kochokai podaje, że od 2012 roku jest oficjalnym keikokai szkoły, z cotygodniowymi zajęciami pod kierunkiem Arjana F. Tervoorta.

Ciekawostki

Podtytuł filmu o szkole wydanego przez Nippon Budokan określa ją jako sztukę ukrytego miecza, a Someya wydał w 1983 roku w wydawnictwie Airyudo także książkę o ukrytej broni. Według strony szkoły nazwę stworzył pierwszy soke Someya jako przesłanie dla obecnych i przyszłych uczniów, a jej znaczenia strona nie podaje. Strona szkoły ostrzega przed bo-shuriken marnej jakości z miękkiej stali, sprzedawanymi pod oznaczeniem MSR. Według Wikipedii Otsuka wydał w 2011 roku książkę o szkole, także po niemiecku, a strona szkoły wspomina o wydaniach po angielsku, hiszpańsku i niemiecku. Biblioteka Narodowa Japonii rejestruje jego japońską książkę o szkole z 2004 roku.

Często zadawane pytania

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.