Kasagake

Podstawowe informacje

Kraj pochodzeniaJaponia

RegionAzja

Główny naciskBroń

Charakter i pochodzenie

Trening

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

O sztuce walki Kasagake

Kasagake to japońskie łucznictwo konne i w tym katalogu stoi obok yabusame jako jego techniczny odpowiednik. Różnica między nimi nie polega na tym, co jeździec robi, lecz po co: yabusame jest obrzędem sintoistycznym o ustalonym przebiegu i ustalonych tarczach, natomiast kasagake rozwinęło się jako gra i ćwiczenie, czyli szkolenie umiejętności. Stąd wynika cała reszta. Tarcze nie są jednolite, a ich rodzaje się zmieniają; strzelać wolno w sposób ciągły podczas jazdy, a nie tylko w wyznaczonych punktach toru. Różni się także strój: łucznik nosi hitatare, formalny ubiór samuraja z owiniętymi nogawicami, lecz mankietów się nie wiąże, a opaski naramienne pomija — praktyczna zmiana pasująca do ćwiczenia, a nie do ceremonii. Ani założyciela, ani roku powstania tu nie podajemy. Słowo pojawia się już w źródłach z XI wieku, a choć tradycja przypisuje kasagake Minamoto no Yoritomo (1147–1199), brak na to dowodu. W okresie Kamakura kasagake należało do „trzech sztuk łucznictwa konnego", które składały się na wyszkolenie samuraja. Po upadku siogunatu Kamakura praktyka niemal zanikła i utrzymały ją tylko rody Ogasawara i Takeda. Przywrócono ją w okresie Edo pod patronatem sioguna Tokugawy Yoshimune. Obie szkoły zachowują ją do dziś i pokazują podczas świąt, między innymi przy świątyni Kamigamo w Kioto.

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.