Scottish Backhold
Szkockie ludowe zapasy w stójce w mocnym chwycie wokół pleców. Przegrywa ten, kto puści chwyt lub dotknie ziemi inaczej niż stopami.
Podstawowe informacje
Wielka BrytaniaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Scottish Backhold
O sztuce walki Scottish Backhold
Scottish backhold to szkockie ludowe zapasy w stójce. Przeciwnicy chwytają się wokół klatki piersiowej i ramion, jedna ręka idzie pod ręką przeciwnika, druga nad nią, broda spoczywa na jego ramieniu, a dłonie się łączą. Od tej chwili chwytu nie wolno puścić. Przegrywa ten, kto poluzuje chwyt albo dotknie ziemi czymkolwiek poza stopami. Walki w parterze nie ma. Walkę toczy się do trzech wygranych upadków z pięciu. Jeśli ziemi dotkną obaj jednocześnie, mówi się o tak zwanym dog fall i upadek się powtarza. O upadku decyduje sędzia z dwoma sędziami bocznymi. Walka opiera się więc na równowadze, wyczuciu czasu i jednym rozstrzygającym ruchu. Kilt nie jest obowiązkowy, ale większość zapaśników nosi go z tradycji. Walczy się głównie latem na Highland Games, gdzie obok miejscowych zapaśników przyjeżdżają rywale z Francji, Islandii, Ameryki i Anglii. Sportem kieruje Scottish Wrestling Bond, założony w 1992 roku, a od 1985 roku międzynarodowa federacja zapasów celtyckich łączy go z bretońskim gouren i islandzką glímą. Według historyka Trevora Hilla tuż przed pandemią związek liczył od stu do stu dwudziestu członków, a kobiety mają od 2006 roku własne mistrzostwa Szkocji. Tradycja ludowa nie zna założyciela.
Historia
Udokumentowanego założyciela ani roku powstania backhold nie ma, jest to tradycja ludowa związana z Highland Games. Według bazy danych UNESCO ICM na letnich igrzyskach tradycyjnie walczą miejscowi zapaśnicy i goście z Francji, Islandii, Ameryki i Anglii. Nowoczesna organizacja przyszła pod koniec dwudziestego wieku. W 1985 roku powstała International Federation of Celtic Wrestling, która łączy backhold, bretoński gouren i islandzką glímę. W 1992 roku William Baxter założył Scottish Wrestling Bond, związek, który kieruje zapasami w Szkocji do dziś. Historyk Trevor Hill podaje dla 1998 roku od siedmiu do ośmiu klubów i udokumentował kluby w Glasgow.
Czym się różni
Najbliższym krewnym są zapasy cumberlandzkie i westmorlandzkie. Backhold rozstrzyga do pięciu upadków, zapasy cumberlandzkie do trzech lub czasem do jednego upadku. Szkoci walczą w kilcie, mieszkańcy Kumbrii w legginsach, koszulce bez rękawów i haftowanych spodenkach. Backhold dopuszcza też walki mieszane mężczyzn i kobiet, a przepisy cumberlandzkie wyznaczają dorosłym kobietom tylko kategorie kobiet. Według Hilla o liczbę upadków i strój toczył się od 1998 do 2002 spór między obozami.
Technika
Chwyt jest dla obu taki sam: wokół klatki piersiowej i ramion, jedna ręka pod ręką przeciwnika, druga nad nią, broda na jego ramieniu i dłonie złączone. Walczy się tylko w stójce, więc o wyniku decydują rzuty i naruszenie równowagi. Według Williama Baxtera, którego cytuje Hill, niektórzy sędziowie cumberlandzcy nie uznawali rzutów salto i souplesse, dlatego Szkoci często ich unikali na zawodach w Anglii. O każdym upadku decyduje według Wikipedii sędzia z dwoma sędziami bocznymi większością głosów bez narady.
Trening
Oficjalnego regulaminu treningów nie znaleźliśmy w źródłach. Baza danych UNESCO ICM podaje, że styl przekazuje się w praktyce i nie jest formalnie skodyfikowany. Po 2014 roku młodsi zapaśnicy zaczęli zakładać własne kluby z bardziej uporządkowanym treningiem, na przykład w Hamilton. Kilt nie jest obowiązkowy, ale większość zapaśników uważa go za ważną tradycję. Młodsi noszą według Hilla cięższe i wytrzymalsze kilty z wojskowych nadwyżek.
Stopnie i postępy
Pasów ani stopni nie znaleźliśmy w źródłach. Postęp mierzą wyniki na zawodach, których Szkocja miała według Hilla w ostatnich latach około dziesięciu w sezonie. Kobiety mają od 2006 roku własne mistrzostwa Szkocji, po raz pierwszy rozegrane w Ceres, a po zamknięciach covidowych ich liczba znacznie wzrosła.
Dziś
Scottish Wrestling Bond liczył tuż przed pandemią według szacunku trenera cytowanego przez Hilla od stu do stu dwudziestu członków. Zapasy pozostają związane z letnimi Highland Games. Szkoccy zapaśnicy jeżdżą razem z Bretończykami i Islandczykami także na cumberlandzkie Grasmere Sports w północnej Anglii.
Ciekawostki
Gdy ziemi dotkną obaj zapaśnicy jednocześnie, mówi się o dog fall i upadek się powtarza. Hill odnotował też wypowiedź szkockiego sędziego o cumberlandzkim koledze, który podobno przy ocenie upadków patrzył na kilt, a nie na zapaśnika.
Często zadawane pytania
Jak wygrywa się w scottish backhold?
Przegrywa ten, kto puści chwyt albo dotknie ziemi czymkolwiek poza stopami. Walkę toczy się do trzech wygranych upadków z pięciu.
Gdzie walczy się w scottish backhold?
Głównie na letnich Highland Games w Szkocji i w klubach pod Scottish Wrestling Bond. Szkoccy zapaśnicy jeżdżą też na Grasmere Sports w północnej Anglii.
Czy w scottish backhold trzeba walczyć w kilcie?
Nie, kilt nie jest obowiązkowy. Większość zapaśników nosi go jednak jako ważną tradycję.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.