Sumo
相撲Japońskie zapasy z ponad tysiącletnią tradycją; walka na okrągłym ringu, bez kategorii wagowych w zawodowym obiegu.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Sumo
O sztuce walki Sumo
Sumo to japońskie zapasy narodowe i zarazem obrzęd religijny. Korzenie tkwią w ceremoniach shintoistycznych, w których walczono o dobre zbiory, i wiele z tamtego czasu przetrwało: dach nad kołem przypomina świątynię, rozsypywana sól oczyszcza przestrzeń, a sędzia gyoji nosi strój kapłana shinto. Przepisy są najprostsze ze wszystkich sportów walki. Przegrywa ten, kto dotknie ziemi czymkolwiek poza podeszwami stóp, albo wyjdzie poza koło o średnicy 4,55 metra. Nie ma punktacji, rund ani remisu. Większość walk kończy się w dziesięć sekund i rozstrzyga ją pierwszy wybuch siły przy starcie (tachi-ai). Mimo to nazwanych technik jest około osiemdziesięciu: pchnięcia otwartą dłonią, chwyty za pas mawashi, podcięcia, rzuty przez biodro, ściągnięcia w dół. Waga jest realną przewagą, bo decyduje pęd, ale sama, bez techniki i niskiego środka ciężkości, nie wystarcza. Sumo zawodowe jest światem zamkniętym. Zawodnicy mieszkają w stajniach (heya), podlegają ścisłej hierarchii i awansują przez sześć dywizji; najwyższy tytuł yokozuna nie jest wywalczany wynikiem, lecz nadawany przez komisję i nie da się go stracić — yokozuna, który przestaje wygrywać, kończy karierę. Sześć wielkich turniejów (basho) rocznie po piętnaście dni tworzy cały kalendarz.
Style i odmiany
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.