Sumo amatorskie
アマチュア相撲Sportowa postać sumo poza japońskim obiegiem zawodowym. Ma kategorie wagowe, rywalizację kobiet i mistrzostwa świata od 1992 roku.
Podstawowe informacje
JaponiaCharakter i pochodzenie
Trening
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Sumo amatorskie
Sumo amatorskie to sportowa postać sumo uprawiana poza japońskim obiegiem zawodowym. Zasada podstawowa jest ta sama – przegrywa ten, kto dotknie podłoża czymkolwiek poza podeszwami stóp albo opuści krąg – ale ramy organizacyjne są zupełnie inne. Sumo zawodowe prowadzi Japońskie Stowarzyszenie Sumo: jest zamknięte, dożywotnie i nie zna kategorii wagowych; sumo amatorskie jest otwarte, klubowe i rozgrywane w rocznym kalendarzu turniejowym. Międzynarodową Federację Sumo (IFS) założyło 10 grudnia 1992 roku dwadzieścia siedem krajów, a w tym samym roku odbyły się pierwsze mistrzostwa świata z udziałem 73 zawodników z 25 państw. Federacja skupia dziś około dziewięćdziesięciu związków narodowych w sześciu federacjach kontynentalnych i jest jedyną organizacją sumo uznaną przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski; uznanie uzyskała w 1998 roku. Mimo to sumo nigdy nie znalazło się w programie olimpijskim. Główne różnice wobec formy zawodowej to kategorie wagowe – lekka, średnia, ciężka i otwarta – oraz pełnoprawna rywalizacja kobiet, której japońskie sumo zawodowe w ogóle nie zna. Walczy się w mawashi na dohyo o średnicy 4,55 metra, a pojedynki trwają od sekund do kilkudziesięciu sekund. Sumo amatorskie bywa też drogą do kariery zawodowej: wielu zawodników z klubów europejskich i mongolskich przeszło do japońskich stajni.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.