Zapasy inuickie
Zbiór inuickich gier siłowych i chwytnych, od Grenlandii po Alaskę. Przygotowywały myśliwych, a dziś rozgrywa się je na Arctic Winter Games.
Podstawowe informacje
GrenlandiaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Zapasy inuickie
O sztuce walki Zapasy inuickie
Zapasy inuickie nie są jedną dyscypliną z regulaminem, lecz zbiorem tradycyjnych gier siłowych i chwytnych rozpowszechnionych w całej Arktyce, od Grenlandii przez kanadyjską północ po Alaskę. Nie mają założyciela ani daty powstania; podawane niekiedy konkretne lata nie opierają się na żadnym źródle, bo jest to zwyczaj przekazywany ustnie i w rodzinie. Cel był praktyczny. Polowanie w Arktyce wymagało siły górnej części ciała, odporności na ból i zdolności do wielogodzinnego wysiłku na mrozie, a gry ćwiczyły dokładnie te cechy. Do grupy siłowej należą arsaraq, akratcheak, pchanie zwane musk-ox push oraz przeciąganie ramion lub głów; do wytrzymałościowej na przykład knuckle hop, skoki na kostkach dłoni. Osobną kategorię tworzą gry na celność i giętkość, jak rzut harpunem czy wysokie kopnięcie w podwieszony cel. Zmagano się na zgromadzeniach w qaggiqu, wielkim obrzędowym domu ze śniegu, oraz przy okazjach, które społeczność świętowała: powrót pory roku, udane łowy, narodziny i śmierć. Zwycięstwo nie dawało trofeum ani tytułu, bo chodziło o zmierzenie się i utrzymanie formy, a nie o tworzenie rankingu. Dziś gry rozgrywa się w zorganizowanej formie. Arctic Winter Games odbywają się od 1970 roku, a World Eskimo Indian Olympics pozwalają rywalizować i zarazem podtrzymywać tradycję.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.