Suntukan

Podstawowe informacje

Kraj pochodzeniaFilipiny

RegionAzja

Główny naciskUderzenia

Charakter i pochodzenie

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

O sztuce walki Suntukan

Suntukan to bezbronna komponenta uderzeniowa filipińskich sztuk walki, obejmująca ciosy pięścią, łokciem, głową i barkiem, do których sikaran dodaje niskie kopnięcia i uderzenia kolanem. Występuje pod wieloma innymi nazwami — pangamot, mano-mano, tumbukan i panantukan; ta ostatnia rozpowszechniła się na Zachodzie za sprawą linii Dana Inosanto, choć nie jest to pierwotny filipiński termin. Suntukan stanowi integralną część arnis i powszechnie uważa się, że się z niego wywodzi: powstał jako ostateczne rozwiązanie na chwilę, gdy przeciwnik znajduje się zbyt blisko albo walczący traci broń. Właśnie stąd bierze się jego szczególny charakter. Praca nóg jest trójkątna, taka sama jak w walce nożem, a dłoń kreśli tory zaczerpnięte z eskrimy. Lucky Lucaylucay ujął to zdaniem, że filipiński boks jest dokładnie taki jak walka nożem, tylko zamiast ciąć ostrzem, uderza się zamkniętą pięścią. Charakterystyczną techniką jest gunting, dosłownie nożyce, czyli zatrzymanie kończyny przeciwnika jednocześnie z własnym atakiem, a także tak zwane niszczenie kończyn, gdzie cios celuje w kości atakującego ramienia. Do tego dochodzi dumog, filipińska zapaśnicza odmiana pracująca z punktami kontroli i duszenia. Suntukan zyskał przydomek dirty boxing, ponieważ jego techniki nigdy nie zostały złagodzone ze względów bezpieczeństwa ani dostosowane do zasad sportowych. Dzięki temu pozostaje stylem nastawionym wyłącznie na realną skuteczność, bez żadnych ustępstw na rzecz widowiskowości.

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.