Loita Galega (zapasy galicyjskie)
Galicyjskie ludowe zapasy z chwytem za spodnie robocze maón lub pas faixa. Wygrywa piętnaście sekund kontroli nad przeciwnikiem lub przewaga punktowa.
Podstawowe informacje
HiszpaniaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Loita Galega (zapasy galicyjskie)
O sztuce walki Loita Galega (zapasy galicyjskie)
Loita galega to galicyjskie ludowe zapasy. Nazwę pisze się też luta galega, co jest formą zahispanizowaną, a po galicyjsku poprawnie jest loita. Chwyta się za mocne spodnie robocze maón lub pas faixa, więc walka toczy się przez ubranie. Zapasy odbywają się boso w kręgu o historycznej średnicy około 3,30 metra, wyznaczonym klepiskiem ze słomianych snopów. Dziś powierzchnia walki ma cztery metry. Według przepisów klubu A Cambadela wygrywa ten, kto trzyma przeciwnika pod kontrolą piętnaście sekund, zdobędzie przewagę dziesięciu punktów lub wykona technikę za cztery punkty. Ludowa tradycja nie zna założyciela. Według Galicia Confidencial najstarszym świadectwem jest dokument z 1812 roku, który wspomina też o zapasach kobiet. Zapasy dziewcząt i kobiet opisały także Rosalía de Castro w Follas Novas z 1880 roku i Emilia Pardo Bazán w opowiadaniu El Molino z 1900 roku. Przed ujednoliceniem regiony miały własne odmiany: xogar ás abarcas, tumba lub os caiados. Badania nad tradycją zaczęły się w 1986 roku na spotkaniu w Ourense. Zapasy utrzymuje dziś głównie klub A Cambadela, który według gazet nie otrzymuje wsparcia instytucjonalnego.
Historia
Według Galicia Confidencial zapasy w Galicji, także zapasy kobiet, opisuje dokument z 1812 roku przechowywany w Biblioteca Mundial del Deporte. Dokumentu pierwotnego sami nie zweryfikowaliśmy. Rosalía de Castro w zbiorze Follas Novas z 1880 roku opisała zapasy młodych mężczyzn i kobiet, a Emilia Pardo Bazán w opowiadaniu El Molino z 1900 roku zapasy dziewcząt. Słownik Marcial Valladares z 1885 roku odnotowuje czasownik aloitar. Według materiałów klubu A Cambadela tradycja żyła do lat pięćdziesiątych lub sześćdziesiątych dwudziestego wieku, a potem tylko w niektórych rejonach, na przykład w części prowincji Lugo. Badania rozpoczęły się w 1986 roku na spotkaniu w Ourense, które prowadził między innymi Severino Gómez, dyrektor techniczny klubu.
Czym się różni
Inaczej niż w zapasach olimpijskich loita galega pozwala przy rzutach chwytać spodnie i faixa, a po upadku walka może toczyć się dalej na ziemi. Zakazane są uderzenia, szczypanie, chwytanie palców i twarzy oraz kładzenie rąk na głowie. Od leónskiej lucha leonesa różni się tym, że chwyt nie ogranicza się tylko do pasa.
Technika
Maón to mocne niebieskie lub czarne spodnie robocze. Marynarze podwijali je około cztery palce nad kolanem, rolnicy cztery palce pod kolanem. Faixa chroniła brzuch i służyła także do noszenia ładunków. Przy rzutach wolno chwytać spodnie oraz pas faixa. W stylu abarcas każdy przeciwnik trzyma jednym ramieniem przez bark, a drugim pod nim, i nie wolno puścić rąk. Klub A Cambadela dzieli techniki na cztery grupy: perna, cadril, ombro i rolo.
Trening
Zapasy odbywają się boso, ze spodniami podwiniętymi do kolan. Według klubu A Cambadela kolor faixa wskazuje poziom techniczny zapaśnika. Klub ma siedzibę w A Estrada, a jego celem jest promocja zapasów, analiza rzutów i ujednolicenie przepisów. Nie udało nam się znaleźć w źródłach regularnego planu treningowego.
Stopnie i postępy
Według przepisów klubu częściowe dotknięcie plecami to jeden punkt, pełne dwa punkty. Kolejny punkt daje pozostanie na stojąco, następny wypchnięcie przeciwnika z kręgu. Walkę kończy piętnaście sekund kontroli nad przeciwnikiem, przewaga dziesięciu punktów, trzy rzuty za dwa punkty lub technika za cztery punkty. Powierzchnia walki, tak zwane círculo vivo, ma średnicę czterech metrów i strefę ochronną siedmiu metrów. Historycznie walczono w kręgu ze słomianych snopów o średnicy około 3,30 metra.
Dziś
Zapasy utrzymuje dziś głównie klub A Cambadela, który według Galicia Confidencial nie otrzymuje żadnego finansowania instytucjonalnego, a promocję opłaca z własnych środków. Klub współpracuje z Federación Galega de Loita przy ujednolicaniu przepisów zawodów, a regulamin zawodów opublikował w 2014 roku. Nie znaleźliśmy uznania za zabytek kultury ani zapisu UNESCO.
Ciekawostki
Zapasy odbywały się nie tylko na klepiskach podczas żniw, ale także na stodołach, rzecznych barkach, plażach i w portach rybackich. Lokalne nazwy zapasów obejmują xogar ás abarcas, a tumba, os caiados, chimpa lub tombadela. Odmiana caiados często zaczynała się na kolanach lub na ziemi.
Często zadawane pytania
Za co chwyta się w loita galega?
Za mocne spodnie robocze zwane maón lub za pas zwany faixa. Przy rzutach dozwolone jest jedno i drugie.
Jak wygrywa się w loita galega?
Według przepisów klubu A Cambadela piętnastoma sekundami kontroli nad przeciwnikiem, przewagą dziesięciu punktów, trzema rzutami za dwa punkty lub techniką za cztery punkty.
Czy w loita galega zapasowały także kobiety?
Tak. Zapasy kobiet wspomina dokument z 1812 roku i opisały je także Rosalía de Castro i Emilia Pardo Bazán.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.