Miecz Wudang (Wudang Jian)
武當劍Tradycja szermierki mieczem prostym jian związana z górą Wudang. Upowszechnił ją generał Li Jinglin, uczeń Song Weiyi, którego podręcznik ukazał się w Pekinie w 1923 roku.
Podstawowe informacje
ChinyCharakter i pochodzenie
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla Miecz Wudang (Wudang Jian)
O sztuce walki Miecz Wudang (Wudang Jian)
Miecz wudangski to zbiór technik miecza prostego jian, który angielska Wikipedia zalicza do wudangquan, czyli wewnętrznych sztuk walki, a blog Kung Fu Tea Bena Judkinsa opisuje jako tradycję i system szermierki. Nie ma on osobnego wpisu na państwowej liście dziedzictwa niematerialnego. Państwowy wpis dotyczący sztuk walki Wudang (pozycja VI-8, miasto Shiyan w prowincji Hubei, 2006) stwierdza, że rozwinęło się z nich wiele odrębnych metod pięści i miecza.
Czytaj dalej
Według przekazu linia wywodzi się od Zhang Sanfenga i jego ucznia Zhang Songxi, ale jest to roszczenie linii, a nie dowód historyczny. Nie udało nam się znaleźć twórcy ani roku powstania. Według agencji Chinanews Song Weiyi był dziewiątym spadkobiercą gałęzi Dan i pierwszym, który napisał podręcznik o mieczu wudangskim, wydany w Pekinie w 1923 roku. Według Chinanews przyjął na ucznia czternastoletniego Li Jinglina w jednostce młodych żołnierzy w Shenyangu, a Kung Fu Tea podaje zamiast tego Luoyang. W 1922 roku, według Chinanews, spotkali się ponownie w Beizhenie i Song przekazał Li swój podręcznik, dzięki czemu Li został dziesiątym spadkobiercą. Kung Fu Tea podaje też wersję, według której poznali się dopiero w 1922 roku. Li Jinglin (1885 do 1931) za zgodą Songa upublicznił metodę, którą dotąd przekazywano w tajemnicy. W marcu 1928 roku został zastępcą dyrektora nowo założonej Akademii guoshu, a w tym samym roku pomógł zorganizować pierwsze ogólnokrajowe egzaminy sztuk walki. Według Kung Fu Tea program Songa nie miał stałych form, a do nauczania zbiorowego Li stworzył formy Xing Jian, Dui Jian dla dwóch osób i dłuższą formę o sześciu częściach. Jego uczeń Huang Yuanxiu napisał książkę Istota wudangskiej sztuki miecza, którą Kung Fu Tea datuje na 1931 rok, a wydawca angielskiego przekładu na 1930 rok. Państwowy opis sztuk walki Wudang wymienia jako przeszkodę w przekazywaniu dawną taoistyczną zasadę tajnego przekazywania w jednej linii, podeszły wiek i rozproszenie dzisiejszych spadkobierców.
Historia
Państwowy wpis dotyczący sztuk walki Wudang (pozycja VI-8, Shiyan 2006) wskazuje jako ich kolebkę górę Wudang w Hubei, a jako twórcę taoistę Zhang Sanfenga z końca dynastii Yuan i początku Ming. Według agencji Chinanews miecz wudangski dzieli się na trzy stopnie i dziewięć gałęzi, stopień górny i średni zaginęły, przetrwał tylko dolny stopień z trzema gałęziami, a pierwszym spadkobiercą gałęzi Dan był Zhang Songxi, dziewiąty uczeń Zhang Sanfenga. Jest to przekaz linii, a nie dowód historyczny. Angielska Wikipedia pisze, że najstarsze wiarygodne wzmianki zaczynają się od Song Weiyi na przełomie dziewiętnastego i dwudziestego wieku i że miecza nauczył się od taoisty Zhang Yehe, ósmego dzierżyciela linii.
Czytaj dalej
Według Chinanews Song Weiyi był dziewiątym spadkobiercą gałęzi Dan i pierwszym, który napisał podręcznik o mieczu wudangskim. W wieku czternastu lat do jednostki młodych żołnierzy w Shenyangu wstąpił Li Jinglin, a Song uczył go potajemnie. Kung Fu Tea podaje, że Li wstąpił do korpusu młodzieżowego w Luoyangu w 1898 roku w wieku trzynastu lat i że według niektórych źródeł prowadził go Song. W 1922 roku, według Chinanews, Li dowodził w Beizhenie pierwszą dywizją trzech wschodnich prowincji, nauczyciel i uczeń spotkali się ponownie i Song przekazał mu swój podręcznik, dzięki czemu Li został dziesiątym spadkobiercą gałęzi Dan. Według innej wersji, którą podaje Kung Fu Tea, oficer przyprowadził Songa do Li w 1922 roku, a Li zaprosił go, by zamieszkał u niego jako osobisty nauczyciel szermierki. Huang Yuanxiu w swoim dodatku biograficznym, według Kung Fu Tea, wywodzi linię Li od pustelnika Chen Shijuna z Anhui i w ogóle nie wspomina o Songu. Podręcznik Songa ukazał się w Pekinie w 1923 roku i według Kung Fu Tea był, o ile wie autor, w ogóle pierwszą publikacją o mieczu wudangskim. Za zgodą Songa Li Jinglin upublicznił metodę dotąd przekazywaną w tajemnicy. W marcu 1928 roku został mianowany zastępcą dyrektora nowej Akademii guoshu, w tym samym roku pomógł zorganizować pierwsze ogólnokrajowe egzaminy sztuk walki, a w 1930 roku współzałożył szanghajski instytut guoshu. W 1931 roku zachorował, wrócił do Jinanu i zmarł w wieku 47 lat. Po jego śmierci, według Kung Fu Tea, inni uczniowie dostosowali i zestawili szereg form miecza wudangskiego.
Czym się różni
Miecz wudangski nie ma osobnego wpisu na państwowej liście. Państwowy opis sztuk walki Wudang podaje jako ich rdzeń taijiquan, xingyiquan i baguazhang, z których powstało wiele osobnych metod pięści i miecza. Kung Fu Tea mówi o tradycji i systemie szermierki z trzynastoma technikami, angielska Wikipedia o zbiorze technik miecza jian w wudangquan, a szkoła Wudang Dan Pai prowadzi go jako główny element swojej linii. Green podaje, że Centralny Instytut Sztuk Walki w Nanjing, założony według niego w 1927 roku, dzielił się pierwotnie na gałąź wudangską, do której należały tylko taijiquan, baguazhang i xingyiquan, oraz gałąź shaolińską dla wszystkich pozostałych stylów. Kung Fu Tea wyraźnie jako własną hipotezę podaje, że ten podział mógł odzwierciedlać gorliwe szerzenie przez Li pojęcia Wudang.
Technika
Osnowa miecza jian Songa nie miała według Kung Fu Tea stałych form, zawierała jednak ćwiczenia uzupełniające neigong i ćwiczenia z gołymi rękami. Forma Wu Jian, taniec z mieczem, który Song przekazał, była rodzajem swobodnej gry lub walki z cieniem, w której ćwiczący płynnie i improwizując przechodził między trzynastoma technikami systemu. Aby miecz wudangski dało się uczyć zbiorowo, Li Jinglin stworzył według Kung Fu Tea formy do nauki. Najpierw Xing Jian, miecz o płynnym kroku, który przejął kroki bezpośrednio z baguazhang, potem Dui Jian, formę dla dwóch, i dłuższą formę o sześciu częściach. Szkoła Wudang Dan Pai podaje o swoim programie formę o 132 ruchach w sześciu częściach, formę walki dla dwóch, formę z mieczem i taoistyczną miotełką oraz ćwiczenia obu rąk z zasadniczymi czterema i trzynastoma technikami.
Trening
Szkoła Wudang Dan Pai podaje o swoim treningu, że sparing z mieczem ma trzy poziomy, sparing ze stałym krokiem, sparing trójkątny i sparing z wolnym krokiem, oraz że pracuje się na trzech wysokościach zwanych niebo, człowiek i ziemia, z mieczami treningowymi i sprzętem ochronnym. Według tej samej szkoły istnieją dziś dwie gałęzie Wudang Dan Pai, jedna skupiona na układzie o sześciu częściach, druga na mieczu z płynnym krokiem. Kung Fu Tea podaje, że metodę wudangskiego miecza Li studiowali krótko po jego przybyciu na południe Chen Weiming i Chen Zhijin, a Li w Hangzhou przyjął za ucznia Li Yulin, który następnie uczył miecza gałęzi Dan w Pekinie. Nie udało nam się znaleźć niezależnego opisu budowy treningu.
Dziś
Państwowy opis sztuk walki Wudang podaje jako przeszkody w przekazie dawną taoistyczną zasadę tajnego przekazu jednemu następcy, podeszły wiek i rozproszenie dzisiejszych spadkobierców oraz niedostateczne badania teoretyczne. Wśród sztuk walki z mieczem na państwowej liście własny wpis ma tylko inna tradycja miecza, Qingpingjian. Kung Fu Tea uważa, że tradycja wudangskiego miecza nie istniałaby bez pionierskich wysiłków Li w dzisiejszej postaci i że to otwarte pytanie, czy bez niego istniałby też dzisiejszy zapał do Wudang.
Ciekawostki
Li Jinglin według Kung Fu Tea zaprosił szermierzy z całych Chin, aby go odwiedzili i wypróbowali jego sztukę, a folklor wielu linii opowiada o mistrzach, którzy w tych wymianach go pokonali lub zostali przez niego pokonani. Nazywano go świętym miecza, a autor bloga zauważa, że kiedy przydomek zdobył, zapewne pozostanie niewyjaśnione. Chinanews podaje jego honorowe imiona jianxian i shenjian Li. Do święta na górze Wudang, które jest wpisane na państwową listę w 2008 roku, należy według państwowego opisu także oglądanie zawodów sztuk walki Wudang na leitai.
Często zadawane pytania
Kto założył miecz wudangski?
Nie udało nam się znaleźć udokumentowanego założyciela. Przekaz linii wywodzi go od Zhang Sanfenga i Zhang Songxi, a według angielskiej Wikipedii najstarsze wiarygodne wiadomości zaczynają się u Song Weiyi około przełomu XIX i XX wieku.
Czy miecz wudangski jest samodzielnym stylem?
Nie ma osobnego wpisu na państwowej liście, państwowy wpis sztuk walki Wudang obejmuje miecz wśród swoich metod. Kung Fu Tea opisuje go jako tradycję i system szermierki.
Kim był Li Jinglin?
Li Jinglin (1885 do 1931) był generałem i mistrzem miecza, który według Chinanews przejął tradycję od Song Weiyi i upublicznił ją. W 1928 roku został zastępcą dyrektora Akademii guoshu.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.