ImpakuImpaku

Balintawak

Filipiński styl z jednym kijem z 1952 roku. Nie ma form: od pierwszej lekcji ćwiczy się w parze, by powstał odruch, a nie wyuczona odpowiedź.

Podstawowe informacje

Kraj pochodzeniaFilipiny
Rok powstania1952
RegionAzja
Główny naciskBroń
Poziom kontaktuPełny kontakt
System stopni5 stopni

Charakter i pochodzenie

StatusŻywa, zorganizowana
Typ liniiTradycyjna
Epoka powstaniaXX wiek

Trening

StrójStrój tradycyjny
SparingPółkontakt
Rola broniBroń opcjonalnie
Rola formFormy w centrum

Dla kogo

Programy dla dzieciGrupy dziecięce powszechnie
Odpowiednie dla seniorówOdpowiednie z modyfikacjami
Wymagania fizyczne3/5
Ryzyko kontuzji2/5
Krzywa nauki4/5
Wartość dla samoobrony3/5
Wartość dla kondycji4/5

Organizacja i zawody

System stopniSzarfy
Format zawodówFormy
Kategorie wagoweNie
Status olimpijskiNieolimpijska
Szacowana liczba ćwiczących10–100 tys.

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

Uderzenia rękamiKluczowe
KopnięciaZnaczące
Rzuty i obaleniaZnaczące
Walka w parterzeNie występuje
Dźwignie i unieruchomieniaZnaczące
BrońZnaczące

Katalogi i bazy dla Balintawak

📖 Słownik pojęć5 pozycji
👥 Osobistości i mistrzowie1 pozycji

O sztuce walki Balintawak

Balintawak arnis to filipiński system walki kijem, założony w 1952 roku na Cebu przez Venancia Bacona, zwanego Anciong, który żył w latach 1912-1981. Bacon uczył się u Lorenza Saavedry i należał do klubu Doce Pares, od którego później się odłączył i otworzył własną szkołę przy ulicy Balintawak w Cebu City. Stąd nazwa: styl nie nosi imienia założyciela ani techniki, lecz adresu. Balintawak przeczy zwykłej budowie filipińskich systemów. Nie ma form, nie ma długich ciągów ćwiczeń z dwoma kijami i nie ma podziału według broni. Ćwiczy się jeden kij, trzymany krótko, a od pierwszej lekcji pracuje się w parze: nauczyciel podaje ataki, uczeń na nie odpowiada, przy czym tempo i kolejność się zmieniają, żeby uczeń nie mógł nauczyć się odpowiedzi na pamięć. Celem jest wyrobienie odruchu i wyczucia dystansu, a nie zapamiętanie kształtu. Odpowiada temu nacisk na wolną rękę, zwaną żywą ręką: gdy kij atakuje, druga dłoń kontroluje ramię przeciwnika, blokuje i przygotowuje rozbrojenie. Podstawowe ataki zgrupowane są w ciąg zwany palakaw. Typowym rozwiązaniem jest trafienie w rękę trzymającą broń, tak zwane wyrywanie kłów wężowi, po którym dopiero przychodzi trafienie w ciało. Bacona opisuje się jako człowieka, który sprawdzał sztukę także poza salą, a styl do dziś ma opinię surowego i szybkiego. Po jego śmierci działa obok siebie kilka grup.

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.

Modern ArnisKombatan (Presas Arnis)Sayoc KaliKabaroan EskrimaInayan EskrimaKuntao (kuntau)