London Prize Ring Rules
Zasady angielskiego boksu na gołe pięści z 1838 roku, zrewidowane w 1853. Runda kończyła się upadkiem, liczba rund była nieograniczona, a ostatnia walka o tytuł według nich była w 1889.
Podstawowe informacje
Wielka BrytaniaCharakter i pochodzenie
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
Katalogi i bazy dla London Prize Ring Rules
O sztuce walki London Prize Ring Rules
London Prize Ring Rules to zasady angielskiego boksu na gołe pięści, które według Encyclopaedia Britannica obowiązywały od 1838 roku i w 1853 zostały zrewidowane. Zastąpiły zasady z amfiteatru Broughtona z 1743 roku, które według książki Fistiana (1841) obowiązywały do 1838. Zmianę według Fistiany spowodowała śmiertelna walka Owena Swifta z Brighton Billem 13 marca 1838. Według zasad z 1838 roku ring był kwadratem o boku 24 stóp, ograniczonym ośmioma słupkami i podwójnymi linami, a pośrodku znajdowała się linia zwana scratch. Runda kończyła się, gdy jeden z zawodników leżał na ziemi, a po 30 sekundach musiał bez pomocy dojść do linii w ciągu ośmiu sekund, inaczej przegrywał. Według Greena zasady nie ograniczały ani liczby, ani długości rund. Faulami były między innymi uderzenie głową, uderzenie leżącego, uderzenie poniżej pasa, wydłubywanie oczu, gryzienie i kopanie. Według Britannica zawodowcy początkowo odrzucili zasady Queensberry z 1867 roku, a ostatnią walkę o mistrzostwo wagi ciężkiej według zasad londyńskich wygrał w 1889 roku John L. Sullivan z Jakem Kilrainem w 75 rundach.
Historia
Fistiana podaje, że według starych zasad Broughtona sekundanci mogli nosić wyczerpanych zawodników do linii, i uznaje to za przyczynę śmiertelnego końca walki z 1838 roku. Chronologia w tej samej książce odnotowuje pod 26 sierpnia 1743 siedem zasad Broughtona, które według niej spisał kapitan Godfrey, natomiast Green umieszcza zasady Broughtona w 1741. Według Greena London Prize Ring Rules wydało Pugilists Protective Association, a rewizje nastąpiły w 1853 i 1866. Miles wydrukował w Pugilistica Rules of the Ring w rewizji Pugilistic Association, które według niego walne zgromadzenie przyjęło jednomyślnie, a walkę Sayersa z Heenanem stoczono, jak pisze, według nowych zasad z 1853.
Czym się różni
Zasady Broughtona przewidywały według Pancratii z 1812 roku kwadrat o boku jednego jarda, wykreślony kredą pośrodku sceny, oraz pół minuty, w której sekundant musiał po upadku przyprowadzić zawodnika. Miles podaje, że po walce Swifta z Brighton Billem zniesiono noszenie zawodników do linii. Według Britannica zasady Queensberry wprowadziły wyściełane rękawice, trzyminutowe rundy z minutową przerwą, dziesięć sekund na wstanie bez pomocy i zakaz walki w klinczu, a Green datuje je na 1866 rok i podaje, że miały dwanaście punktów.
Technika
Zasady z 1838 wymagały według Fistiany uczciwej walki w staniu i zakazywały uderzenia głową, uderzenia leżącego, uderzenia poniżej pasa, chwytania przeciwnika poniżej talii lub za udo w klinczu, wydłubywania oczu, rozrywania ciała palcami lub paznokciami, gryzienia, kopania i opadania kolanami na leżącego. Kto umyślnie położył się bez ciosu, przegrywał, chyba że wyślizgnął się z chwytu. Poprawiony tekst u Milesa zakazywał trzymać w ręku kamień, kij lub kalafonię i przyciskać przeciwnika do lin, a kto uciekł z ringu przed atakiem, przegrywał.
Trening
Fistiana pisze, że celem treningu boksera jest zwiększenie siły, ruchliwości, oddechu i zdolności znoszenia wysiłku i ciosów, czyli tego, co nazywano bottom. Broughton ogłosił według niej w lutym 1747 w Daily Advertiser akademię na Haymarket, w której uczono boksu z pomocami zwanymi mufflers, mającymi chronić przed podbitym okiem, złamaną szczęką i krwawieniem z nosa. Green podaje, że Broughton nazywał swoje lekcje wykładami.
Zawody
Walkę według zasad z 1838 roku prowadzili dwaj umpires i sędzia, którego wybrali i którego decyzja była ostateczna. Każdy bokser miał chustkę swojego koloru, chustki przywiązywano do słupka, a zwycięzca zabierał je jako trofeum. Nikt poza sędziami i obsługą nie mógł stać bliżej niż dziesięć stóp od ringu. Poprawiony tekst u Milesa dopuszczał tylko kolce w butach zatwierdzone przez Pugilistic Association, a sekundantom za zbliżenie się w trakcie rundy wymierzał karę 5 szylingów. Według Greena kategorie wagowe wprowadzono w latach pięćdziesiątych XIX wieku, ciężką powyżej 156 funtów, średnią od 134 do 156 i lekką poniżej 134 funtów.
Dziś
Mississippi Encyclopedia podaje, że walka Sullivana z Kilrainem 8 lipca 1889 roku w Richburgu w Mississippi trwała 75 rund według London Prize Ring Rules, a rundy kończyły się powaleniem, ponieważ trzyminutowa runda nie była jeszcze wprowadzona. Britannica pisze, że zasady Queensberry przyjęli najpierw młodsi bokserzy, a walki w rękawicach spopularyzował także Jem Mace. Green uznaje zasady Queensberry za podstawę dzisiejszego boksu. Nie znaleźliśmy organizacji, która dziś rywalizowałaby według London Prize Ring Rules.
Ciekawostki
Ungar podaje przy zasadach Broughtona, że bokserzy mieli 30 sekund na powrót do linii pośrodku ringu, stąd pochodzi angielskie powiedzenie up to scratch. Zasady z 1838 roku nakazywały według Fistiany, by dostosowywały się do nich także walki sceniczne w jak największym stopniu.
Często zadawane pytania
Czym London Prize Ring Rules różniły się od zasad Queensberry?
Według Britannica zasady Queensberry wprowadziły wyściełane rękawice, trzyminutowe rundy z minutową przerwą, dziesięć sekund na wstanie i zakaz walki w klinczu. Według zasad londyńskich runda kończyła się upadkiem, a liczba rund nie była ograniczona.
Dlaczego powstały London Prize Ring Rules?
Fistiana podaje, że doprowadziła do nich śmiertelna walka Owena Swifta z Brighton Billem w marcu 1838 roku. Według starych zasad Broughtona sekundanci mogli nosić wyczerpanych zawodników do linii.
Kiedy po raz ostatni walczono według London Prize Ring Rules?
Britannica podaje ostatnią walkę o mistrzostwo wagi ciężkiej w 1889 roku, kiedy John L. Sullivan pokonał Jakea Kilraina w 75 rundach.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.