Motobu Udundi (Pałacowa sztuka rodu Motobu)

Podstawowe informacje

Mistrzowie i osobistości

Motobu Choyu

Kraj pochodzeniaJaponia

RegionAzja

Główny naciskMieszane

System stopniKyu i dan bez pasów

Charakter i pochodzenie

Trening

Dla kogo

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

Katalogi i bazy dla Motobu Udundi (Pałacowa sztuka rodu Motobu)

O sztuce walki Motobu Udundi (Pałacowa sztuka rodu Motobu)

Motobu udundi to okinawska sztuka walki, która była przekazywana w rodzie szlacheckim Motobu. Przegląd linii kobudo na witrynie stowarzyszenia ODKS, opracowany na podstawie badania prefekturalnej rady oświaty, wymienia ją jako tajną sztukę walki domu królewskiego Ryukyu, a jako założyciela linii podaje szóstego syna króla Sho Shitsu. Abstrakt w japońskim czasopiśmie naukowym o budo podaje, że była przekazywana tylko najstarszemu synowi rodu. Według Greena (Martial Arts of the World, 2001) ród Motobu Udun dostarczał dworowi królewskiemu nauczycieli te, a sztukę odziedziczyło jedenaście kolejnych pokoleń. Jedenastą głową był Motobu Choyu. Jego uczeń Uehara Seikichi założył w 1970 roku stowarzyszenie Motobu Udundi Kobujutsu Kyokai i dopiero od tego czasu sztuka jest według abstraktu publicznie znana. Autor tego samego opracowania wnioskuje, że Motobu udundi, które nie wykazuje bezpośredniego wpływu chińskiego, należy zapewne do linii ti, sztuki rozwiniętej samodzielnie w Królestwie Ryukyu. Witryna Motobu-ryu wymienia dźwignie i rzuty tuiti oraz pracę z bronią, w tym z mieczem, włócznią i naginatą.

Historia

Abstrakt wykładu w japońskim czasopiśmie naukowym o budo podaje, że sztuka była dziedziczona w rodzie Motobu, którego założycielem był szósty syn dziesiątego króla Sho Shitsu z drugiej dynastii Sho. Jako tajna sztuka była przekazywana tylko najstarszemu synowi, który zaczynał ćwiczyć w wieku sześciu lat i do dorosłości opanowywał wszystkie techniki. Nawet bracia nie mogli oglądać ćwiczeń. Motobu Choki, najmłodszy brat Motobu Choyu, jedenastej głowy rodu, według abstraktu nie znał treści rodowej sztuki, dopóki Choyu nie uczył go jej później.

Czym się różni

Abstrakt w japońskim czasopiśmie naukowym o budo porównał Motobu udundi ze stylami karate i znalazł wiele różnic w metodach treningu, w stosunku technik gołych rąk do broni oraz w pojmowaniu kata. Ponieważ nie wykazuje bezpośredniego wpływu chińskiego i ma wiele cech, których japońskie kobudo z kontynentu nie zna, autor zalicza je do linii ti, sztuki, która rozwinęła się samodzielnie w Królestwie Ryukyu. Organizacyjnie Motobu udundi jest według witryny Motobu-ryu zarządzane oddzielnie od Motobu kenpo, linii karate, którą kieruje Nihon Karatedo Motobu-kai, ale obie sztuki należą do jednej organizacji zwanej Motobu-ryu.

Technika

Witryna Motobu-ryu opisuje postawę podstawową tachu-gwaa, pionową, z wyprostowanymi kolanami, lekko uniesionymi piętami i ciężarem na przedniej części stóp. Uderzenia wykonuje się przednią ręką, a kopnięcia przednią nogą, a zamiast hiki-te tylna ręka dotyka łokcia przedniej ręki (me-oto-de). Czysto obronne techniki, takie jak soto-uke, uchi-uke czy gedan-barai, według witryny nie są stosowane, atakom unika się ciałem, a odpowiedź jednocześnie atakuje i broni. Podstawą jest według witryny motode, ćwiczenie podobne do kata sanchin z Naha-te, lecz różniące się oddechem, postawą, siłą i skręcaniem ręki. Uehara przekształcił je w kata do treningu grupowego w wersji z pięściami i z otwartymi dłońmi. Uehara według witryny stworzył też trzy kata kasshin-di z technik, których uczył go Choyu, a ponieważ sztuka pierwotnie nie miała kata, trening opiera się na ćwiczeniach w parach (sotai-dosa). Abstrakt w japońskim czasopiśmie naukowym o budo wspomina kata motode jeden i dwa. Tuiti, dźwignie i rzuty, mają według witryny pokonać przeciwnika bez zranienia, a układy rąk w nich mają się rzekomo wywodzić z tańców dworskich. Do broni należą bo, jo, ueku, para tanbo, nuchiku, tonfa, sai i kama, a ponadto miecz, włócznia i naginata, których niższa warstwa wojskowa nie miała. Zaawansowana nauka obejmuje taniec bu no mai, w którym według witryny ukryte są techniki takie jak tuiti.

Stopnie i postępy

Zasady Motobu-ryu z lat 2012 i 2015 podają, że instruktorzy shihan mogą nadawać stopnie do 4. dan w Motobu udundi lub Motobu kenpo, wyższe stopnie i wszystkie tytuły nadaje tylko soke, instruktorzy jun-shihan mogą nadawać kyu, a shidoin mogą uczyć, ale nie nadają stopni. Abstrakt w japońskim czasopiśmie naukowym o budo badał siedmiu praktykujących Motobu udundi ze stopniami od 1. kyu do 8. dan i znalazł związek między oceną kata a stopniem. Według witryny Motobu-ryu Uehara Seikichi uzyskał 8 kwietnia 1964 roku najwyższy tytuł hanshi.

Dziś

Według strony stowarzyszenia z czerwca 2025 roku honorowym przewodniczącym jest Motobu Chosei. Soke i przewodniczącym jest Motobu Tomoyuki. Według witryny Motobu-ryu Motobu udundi jako pierwsza szkoła okinawska w 1984 roku zostało członkiem Nihon Kobudo Kyokai. Według tej samej witryny pierwsza szkoła Motobu-ryu poza Okinawą i Japonią znajduje się w Kanadzie, a nowo zatwierdzono szkoły na Ukrainie i w Kolumbii (stan z 2015 roku). ODKS podaje Motobu Udundi Kobujutsu Kyokai wśród okinawskich organizacji tradycyjnego kobudo.

Ciekawostki

Abstrakt w japońskim czasopiśmie naukowym o budo mierzył tętno soke Uehary Seikichi w wieku 83, 86 i 88 lat podczas pokazów kassen na Nihon Kobudo Enbu Taikai w Nippon Budokan, w których napastnik z kilkoma rodzajami broni staje naprzeciw wielu przeciwników. Pokazy trwały około ośmiu i pół minuty, a w wieku 86 i 88 lat wykonywał techniki średnio 3,4 raza szybciej niż w wieku 83 lat. Autorzy cytują jego wypowiedź, że podstawą bu jest chodzenie. Według japońskiej Wikipedii pojawiło się twierdzenie, że Hakko-ryu wpłynęło na tuiti, bo w 1962 roku Uehara był na seminarium Hakko-ryu w Naha. Szkoła obaliła je dowodami, że uczył tuiti już lata wcześniej, a badacz przeprosił.

Często zadawane pytania

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.