Zapasy kornwalijskie

Podstawowe informacje

Kraj pochodzeniaWielka Brytania

RegionEuropa

Główny naciskChwyty

Poziom kontaktuPełny kontakt

System stopniBez stopni

Charakter i pochodzenie

Trening

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

Katalogi i bazy dla Zapasy kornwalijskie

O sztuce walki Zapasy kornwalijskie

Zapasy kornwalijskie to ludowe zapasy najbardziej wysuniętego na zachód angielskiego hrabstwa, które w Kornwalii uważa się za sport narodowy. Zapaśnicy noszą luźne, mocne kurtki i wolno im chwytać tylko za nie. Przepisy nie dopuszczają chwytów za ciało, nadgarstek czy palce ani chwytów poniżej pasa. Wszystko odbywa się w stójce, a walki w parterze nie ma. Natychmiast wygrywa tak zwany back, czyli upadek, przy którym ziemi dotykają jednocześnie trzy lub wszystkie cztery punkty pleców: oba ramiona i oba biodra. Słabszy upadek liczy się na punkty, a gdy nie padnie back, decyduje ich suma. Po każdym upadku kończy się jeden hitch, zapaśnicy podają sobie ręce i zaczynają od nowa. Dlatego o wyniku decyduje praca nóg, podcięcia i wyczucie czasu, a nie surowa siła. Walki oceniają sędziowie, których tradycyjnie nazywa się sticklers, a o backu decyduje ich większość. Przed walką zapaśnicy składają przysięgę, której sens brzmi: dobra gra jest uczciwą grą. Zawody nadzoruje Cornish Wrestling Association. Seniorów dzieli się na pięć kategorii wagowych, a nowicjusze pozostają w kategorii początkujących, dopóki w sezonie nie zdobędą szesnastu punktów. Tradycja ludowa nie zna ani założyciela, ani roku powstania.

Historia

Według artykułu autora Robertsa w serwisie EJMAS Kornwalijczycy zmagali się ze swoimi bretońskimi sąsiadami już od 1402 roku. Poeta Michael Drayton napisał w 1627 roku, że Kornwalijczycy nieśli pod Agincourt sztandar z dwoma zapaśnikami. Jest to jednak wers napisany dwa wieki po bitwie, a nie współczesny jej dowód. Zorganizowany związek powstał w latach dwudziestych dwudziestego wieku jako Cornwall County Wrestling Association. Wikipedia podaje wrzesień 1923 roku, a studium historyka Mike'a Trippa opisuje go w maju 1925 roku jako świeżo założony. Później przyjął nazwę Cornish Wrestling Association, którą nosi do dziś. Od 1928 roku kornwalijskie drużyny mierzyły się z Bretończykami w turniejach międzykeltyckich, cztery razy w Bretanii i trzy razy w Kornwalii. Górnicy i emigranci przenieśli w dziewiętnastym wieku według Wikipedii zapasy na złotonośne tereny australijskiego Bendigo i do kalifornijskiego Grass Valley.

Czym się różni

Najbliższym krewnym są zapasy z Devonu. Według przepisów Devonshire Wrestling, które wywodzą się z pierwotnych przepisów kornwalijskiego związku, wolno w nich kopać, jeśli kopnięcie jest odmierzone, celowe i skierowane poniżej kolana. Przepisy kornwalijskie karzą kopanie poza kontekstem zapaśniczym jako faul. Bretoński gouren wymaga, by zapaśnik prowadził przeciwnika w upadku i chronił go w ten sposób przed kontuzją. Przepisy kornwalijskie nie mają według historyka Mike'a Trippa takiego obowiązku. Od zapasów cumberlandzkich kornwalijskie różnią się głównie kurtką: w Kumbrii zapaśnicy trzymają się wokół ciała.

Technika

Hitch zaczyna się od podania rąk i chwytu za kurtkę, według Robertsa zwykle na lewym ramieniu i pod prawą ręką przeciwnika. Chwytać wolno tylko za kurtkę. Duszenie skrzyżowanymi kołnierzami i nacisk na gardło są według przepisów związku faulem, podobnie jak użycie nóg powyżej kolana przeciwnika. Back powstaje, gdy ziemi dotykają jednocześnie trzy lub cztery z czterech punktów pleców, czyli obu ramion i obu bioder. Decyduje o nim większość sędziów i oznacza natychmiastowe zwycięstwo. Dotknięcie jednego punktu daje jeden punkt, dotknięcie dwóch punktów dwa punkty. Wszystkie chwyty wykonuje się w stójce, a gdy zapaśnik upadnie, hitch się kończy i po podaniu rąk zaczyna się nowy.

Trening

Zawody seniorów dzieli związek na pięć wag: piórkową, lekką, średnią, półciężką i ciężką bez limitu. Granice podaje się w brytyjskich kamieniach, od dziesięciu kamieni i pięciu funtów w piórkowej do trzynastu kamieni w półciężkiej. Młodzież walczy w kategoriach do dziesięciu, dwunastu, czternastu, szesnastu i osiemnastu lat, a do mistrzostw seniorów wolno przystąpić od szesnastu lat. Nowicjusze mają kategorię początkujących. Zapaśnik zostaje w niej, dopóki w sezonie nie zdobędzie szesnastu punktów. Judocy z brązowym pasem i wyższym nie mogą w niej startować.

Stopnie i postępy

Postęp mierzą przepisy związku punktami sezonowymi. Za miejsca od pierwszego do czwartego w turnieju liczy się sześć, pięć, cztery i trzy punkty, pozostali uczestnicy dostają jeden punkt. Szesnaście punktów w sezonie oznacza koniec kategorii początkujących. Doświadczeni zapaśnicy mogą przejść do sędziowania. Sticklers muszą być zarejestrowani w związku i nikt nie może sędziować kategorii, w której sam startuje.

Dziś

Cornish Wrestling Association wydało pierwsze wydanie swoich przepisów na walnym zgromadzeniu w 1994 roku. Co roku w styczniu zgłasza się do British Wrestling Association, ale walczy według własnych przepisów, ponieważ styl uznano za unikalny. Walka seniorów w rundzie wstępnej trwa dziesięć minut, finał to dwie rundy po dziesięć minut, a dzieci do dziesięciu lat walczą trzy minuty.

Ciekawostki

Wikipedia przyznaje, że angielskie słowo stickler, czyli pedant, wiąże się z kornwalijskimi sędziami. Słownik etymologiczny dokumentuje je jednak już od trzydziestych lat szesnastego wieku w ogólnym znaczeniu sędziego w sporze i nie łączy go z zapasami. Dnia 23 października 1826 roku pod Devonportem zmierzyli się Kornwalijczyk James Polkinghorne i Devończyk Abram Cann przy około dziesięciu tysiącach widzów, a walka zakończyła się remisem. Kornwalijski zapaśnik Francis St Clair Gregory przeszedł do zawodowców, a jego walka z listopada 1955 roku należała do pierwszego brytyjskiego programu wrestlingu transmitowanego na żywo.

Często zadawane pytania

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.