Lutte Parisienne
Chwytna część savate z Paryża XIX wieku, która według Greena ukrywała swoje techniki. Od 1992 roku nazywa się savate défense, według Le Monde.
Podstawowe informacje
FrancjaCharakter i pochodzenie
Trening
Dla kogo
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Lutte Parisienne
Lutte parisienne, zapasy paryskie, to chwytna część savate. Green (2001) pisze, że powstała jako odpowiedź savatistów na prawo, którym paryska policja karała walkę uliczną rękami lub nogami długą służbą wojskową, jako forma walki chwytnej, która jak najbardziej ukrywa swoje techniki. Za kodyfikację technik odpowiadali według niego najbardziej savatiści Hubert LeBroucher i Louis Vigneron, a Joseph Charlemont w książce z 1899 roku pisze Leboucher. Techniki są według Greena wywodzone z zachodnich zapasów i używają rzutów oraz dźwigni, aby zranić przeciwnika i umożliwić szybką ucieczkę. Joseph Charlemont pod koniec lat 70. XIX wieku usystematyzował nauczanie boxe française, laski i lutte parisienne w stopnie. Pod koniec lat 70. XX wieku lutte parisienne została według Greena wyłączona ze zwykłej nauki savate. Le Monde pisał w 1998 roku, że zniknęła pod koniec lat 60., w 1991 wróciła, a od 1992 nazywa się savate défense i jest skodyfikowaną dyscypliną francuskiej federacji boxe française i savate.
Historia
Według Le Monde lutte parisienne dostała się do paryskiej prefektury za prefekta Duboisa i swój rozwój zawdzięcza François Vidocqowi, sławę miała najpierw w policji, a potem w klubach boxe française. Charlemont w książce z 1899 roku zamieścił program nadzwyczajnego pojedynku z 10 maja 1868 roku w Saint-Ouen, który obejmował pointe, contre-pointe, canne, grand bâton, boxe française i lutte parisienne, oraz wycinki z prasy brukselskiej, według których w 1878 roku lutte parisienne była częścią pojedynku, a on sam nauczycielem szermierki, laski, boksu, lutte parisienne i gimnastyki. Desbonnet pisze w 1911 roku, że w 1868 roku lutte parisienne była w paryskich arenach u szczytu, a wyrażenia używa dla paryskich pokazów zapaśniczych.
Czym się różni
Le Monde pisze, że lutte parisienne w odróżnieniu od boxe française przypomina raczej sport dla łobuzów i nie wyklucza ciągnięcia za uszy, ściskania nosa ani palców w oczy, jeśli są skuteczne. Green podaje o La Lutte Française, nazywanej później zapasami grecko-rzymskimi, że dopuszczała chwyty od głowy po pas bez ataku na nogi i zakazywała uderzeń głową, duszenia i dźwigni.
Technika
Green podaje, że techniki lutte parisienne używają rzutów i dźwigni, aby zranić przeciwnika, a nie go trzymać, a wiele z nich ma wyglądać jak wypadek lub pozostać ukrytych przed świadkami. Vigneron według niego podkreślał mocne rzuty i chwyty, LeBroucher duszenia i łamanie karku. Z lutte parisienne według Greena pochodzi też laska z zagiętym końcem, którą można zahaczyć przeciwnika, ściągnąć go lub podciąć. Francuska federacja savate pisze w swoim przeglądzie historycznym, że Leboucher forsował gwałtowne wejścia, podcięcia i enfourchements, a savate défense szeroko czerpała z tych technik.
Trening
Green pisze, że w savate danse de rue techniki lutte parisienne wprowadza się serią ćwiczeń w parach według systemu broni, a dwa najwyższe stopnie srebrnej rękawicy dodają bardziej złożone sekwencje zapaśnicze. Le Monde opisuje w 1998 roku trening Pierre Chagne w klubie Élan de Montreuil, który określił technikę jako opartą na obronie. W małej sali wolno według gazety wszystko, jeśli tylko człowiek się obroni: ręce, nogi, głowa, walka z bliska, laska i tyczka.
Stopnie i postępy
Green podaje, że Joseph Charlemont podzielił nauczanie boxe française, lasek i lutte parisienne na stopnie i stworzył system rękawic do oceny uczniów z kolorowymi szarfami lub mankietami.
Zawody
Le Monde nazwał w 1998 roku lutte parisienne sportem walki bez zawodów i prawdziwych egzaminów. Desbonnet opisuje pokazy zapaśnicze w paryskich arenach w latach 1867 i 1868, gdzie przepisy zakazywały zwracać się do widzów, a o upadku decydowało jury, którego przewodniczący unosił trójkolorową chorągiewkę.
Dziś
Le Monde podaje w 1998 roku, że savate défense, dawniej lutte parisienne, jest skodyfikowaną dyscypliną związaną z francuską federacją boxe française i savate, a według Pierre Chagne ćwiczy ją od 500 do 1 000 osób. W 1992 roku według gazety do federacji zwrócił się specjalny oddział policji z Los Angeles, aby jego funkcjonariusze mogli odbyć kursy lutte parisienne. Francuska federacja savate przedstawia Pierre Chagne jako eksperta od lutte parisienne i savate boxe française.
Ciekawostki
Charlemont opowiada, że Leboucher obudził śpiące zapasy i wspierał zapaśnika Arpina, a cesarzowa Eugénie kazała zakazać publicznych walk, bo wydawały jej się szokujące. W literaturze XIX wieku, na przykład u Bloya i Verne'a, wyrażenie lutte parisienne jest często tylko przenośnym określeniem paryskiej walki o sukces.
Często zadawane pytania
Czy lutte parisienne to osobne zapasy?
Green opisuje ją jako chwytną część savate, a Le Monde jako dyscyplinę, która od 1992 roku nazywa się savate défense i należy do francuskiej federacji boxe française i savate.
Kto stworzył lutte parisienne?
Źródła się różnią. Green przypisuje kodyfikację technik savatistom Hubertowi LeBroucherowi i Louisowi Vigneronowi, Le Monde przypisuje jej rozwój François Vidocqowi.
Jaki był związek lutte parisienne z zapasami grecko-rzymskimi?
Green podaje, że La Lutte Française, nazywana później zapasami grecko-rzymskimi, zakazywała ataku na nogi, duszenia i dźwigni. O lutte parisienne pisze, że używa rzutów i dźwigni, aby zranić przeciwnika.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.