Varma kalai
Tamilska sztuka punktów witalnych, varmam. Według praktykujących łączy walkę varma adi z leczeniem, które dziś jako terapię varmam prowadzą instytuty medycyny siddha.
Podstawowe informacje
IndieCharakter i pochodzenie
Organizacja i zawody
Z czego składa się styl
Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.
O sztuce walki Varma kalai
Varma kalai, także varmakalai, to tamilska nazwa sztuki punktów witalnych, varmam. Antropolog Roman Sieler z Uniwersytetu w Heidelbergu podaje według Asia Times, że należą do niej zarówno uderzenie w punkty witalne, varma adi, jak i ich leczenie, a według praktykujących varma kalai musi łączyć jedno i drugie. Zarrilli opisuje w Martial Arts of the World i w Journal of Asian Martial Arts stronę walki tej samej tradycji pod nazwą varma ati, którą według niego od 1958 roku prowadzi się w Kerali jako południowy styl kalaripayattu. Według przekazu, który podaje Zarrilli, założycielem jest mędrzec Agastya, a historycznego założyciela ani roku powstania nie udało nam się znaleźć.
Czytaj dalej
Według Zarrilliego tradycja zna 108 punktów witalnych, dokładniej 108 nazw, a praktykujący przypisują je Agastyi. Dwanaście z nich jest śmiertelnych, padu varmam, a 96 mniejszych, thodu varmam. Mistrzowie, zwani asan, według niego tradycyjnie także masowali, leczyli i nastawiali kości w ramach drawidyjskiej medycyny siddha, a nie ajurwedy. Dawne tamilskie teksty na liściach palmowych opisują położenie punktów, skutki urazów i leczenie. Jako sztuka walki varma kalai według Asia Times z 2017 roku słabnie i utrzymuje ją tylko garstka mistrzów wokół Kanyakumari, Rameswaram i Kovipatti oraz w częściach Kerali. Terapię varmam prowadzą dziś Central Research Institute of Siddha Medicine w Chennai oraz National Institute of Siddha, który w grudniu 2024 roku zorganizował masowy zabieg i według branżowego serwisu Medical Dialogues wpisał się do rekordów Guinnessa.
Historia
Zarrilli opisuje w książce Martial Arts of the World varma ati jako system walki południowego Trawankuru i dystryktu Kanyakumari na południu Tamil Nadu, który tradycyjnie ćwiczą niektórzy Sambavarowie, a przede wszystkim Nadarowie. Według niego pochodzenie przypisuje się mędrcowi Agastyi, podczas gdy kalaripayattu Parashuramie. Mistrz Gopalakrishnan podaje według Asia Times przekaz, według którego nauka zstąpiła od bogów przez Agastyę, który ją spisał. Znajomość punktów należy według Zarrilliego w Journal of Asian Martial Arts (1992) do drawidyjskiej medycyny siddha, a nie do ajurwedy, a niektórych ćwiczących dawniej nazywano agastyars lub siddhas. Stare tamilskie teksty mistrzów są według Zarrilliego poetyckie, śpiewa się je i naucza werset po wersecie. Varma Cuttiram w bibliotece rękopisów University of Madras ma 146 wersetów, Varma ati Morivu Cara Cuttiram ponad tysiąc. Z tekstów według niego wynika, że system był wysoce ezoteryczny, ponieważ mistrzem punktów mógł być tylko ten, kto osiągnął stopień jogina siddha. Po założeniu Kerala Kalaripayattu Association w 1958 roku varma ati uważa się za południowy styl kalaripayattu, aby mogła go uznać Kerala State Sports Council.
Czym się różni
Według Zarrilliego w Journal of Asian Martial Arts varma ati jest blisko spokrewnione z kalaripayattu, ale jest odrębnym systemem. W tym samym stowarzyszeniu co kalaripayattu jego techniki, zasady, dyscypliny zawodów i miejsca treningu zostały uznane za odrębne. Zarrilli podaje też inne nazwy tej samej tradycji, ati murai, ati tata i chinna ati. W odróżnieniu od 107 punktów witalnych, które pismo medyczne Sushruty określa pod 43 nazwami, tradycja varma ati ma 108 nazw punktów. Specjalistyczna strona Medical Dialogues pisze, że varmakalai jest często rozumiane tylko jako technika walki, podczas gdy w medycynie siddha varmam jest praktyką leczniczą. Roman Sieler według Asia Times podaje, że uderzenie w punkty varma adi i ich leczenie varmamaruttuvam rozwijają umiejętności ucznia.
Technika
Ćwiczący varma ati zazwyczaj zgadzają się według Zarrilliego, że punktów, które jako pierwszy określił mędrzec Agastya, jest 108. Chodzi jednak o liczbę nazw, a ponieważ niektóre nazwy są podwójne, punktów może być ponad dwieście. Tekst Varma Oti Murivu Cara Cuttiram podaje według Zarrilliego 46 punktów jako pojedyncze i 62 jako podwójne. Ze 108 jest 96 mniejszych punktów thodu varmam i dwanaście głównych punktów śmiertelnych padu varmam. Główna technika ożywiania wykorzystuje według Zarrilliego jedną z dwunastu do szesnastu metod adangal, masaż i stymulację punktów ożywiających. Według Zarrilliego teksty nie odnotowują konkretnych technik ataku na punkty i ich obrony, ale techniki obejmują ataki rękami, palcami i łokciami. Mistrz Sadasivan Asan z Trivandrum, którego cytuje Zarrilli, mówi, że tam, gdzie nie ma oddechu, nie ma varmam, a varmam to miejsca, w których oddech gromadzi się podczas medytacji. W terapii według artykułu w Journal of Ayurveda and Integrative Medicine punkty stymuluje się palcami i rękami, wyjątkowo palcami stóp i podeszwą stopy.
Trening
W odróżnieniu od kalaripayattu varma ati nie ma według Zarrilliego ćwiczeń przygotowawczych ciała, a uczniowie od początku uczą się ataków i obron. Ćwiczy się na wolnym powietrzu lub w nieprzykrytych zagrodach z liści palmowych. Według mistrza Gopalakrishnana, którego cytuje Asia Times, varma adi, strona walki varma kalai, jest zaawansowanym etapem szkolenia i otrzymują ją tylko uczniowie z samokontrolą. Znajomość punktów pozostaje według Zarrilliego wśród praktykujących varma ati i kalaripayattu bardzo tajna i sporna.
Stopnie i postępy
Trening varma ati według Zarrilliego zaczyna się od kroków powitalnych vandana cuvatu. Następują otta cuvatu, kroki na jednej nodze, w których jedna noga, zwykle lewa, stoi, a druga porusza się we wszystkich czterech kierunkach, a większość mistrzów uczy dwunastu podstawowych sekwencji otta cuvatu jako przygotowawczego treningu ciała. Kolejne zestawy to vatta cuvatu, które pozwalają przejść od razu do kontrataku, oraz kutta cuvatu, kombinacje kroków obu nóg z obronami i atakami na punkty. Niektórzy mistrzowie rysują na ziemi figurę kalam z pięciu kręgów, w których ćwiczy się kroki.
Dziś
Według Asia Times z 2017 roku tradycję varma kalai utrzymuje tylko garstka mistrzów na południowym krańcu Tamil Nadu wokół Kanyakumari, Rameswaram i Kovipatti oraz w częściach Kerali, a wiedza przekazywana jest głównie w rodzinie. Jako sztuka walki słabnie, upadła wraz z pojawieniem się broni palnej, ale nadal służy do leczenia paraliżu, skręceń, złamań i zaburzeń nerwowych. Terapią varmam jako nieinwazyjnym leczeniem bólu bez leków kieruje według artykułu w Journal of Ayurveda and Integrative Medicine oddział varmam, thokkanam i tradycyjnego nastawiania kości w Centralnym Instytucie Badawczym medycyny siddha w Chennai. National Institute of Siddha w Chennai według dziennika DT Next w grudniu 2024 roku ogłosił masowe leczenie, a według Medical Dialogues 567 terapeutów jednocześnie leczyło 567 osób i instytut wpisał rekord Guinnessa.
Ciekawostki
Zarrilli według Menona z 1967 roku podaje przekaz o Chattambi Swamigal (1853 do 1924), uczonym i świętym z południowej Kerali, który podobno opanował zapasy, leczenie, jogę i sztukę punktów i który rzekomo dotknięciem kija pokonał grupę pijanych młodzieńców przy kościele w Edappalli. Punkty terapii varmam mają według artykułu w Journal of Ayurveda and Integrative Medicine z 2025 roku kody w standardowej terminologii Światowej Organizacji Zdrowia.
Często zadawane pytania
Ile punktów witalnych zna varma kalai?
Według Zarrilliego tradycja podaje 108 nazw punktów, które przypisuje mędrcowi Agastyi. Dwanaście z nich jest śmiertelnych, a 96 mniejszych, a ponieważ niektóre nazwy są podwójne, punktów może być ponad dwieście.
Czy varma kalai to sztuka walki, czy leczenie?
Jedno i drugie. Według antropologa Romana Sielera, którego cytuje Asia Times, do varma kalai należy uderzenie w punkty, varma adi, i ich leczenie, a praktykujący upierają się, że musi łączyć jedno i drugie.
Jak varma kalai wiąże się z adimurai?
Zarrilli i Green podają adi murai, varma ati, ati tata i chinna adi jako nazwy jednego tamilskiego systemu walki, który od 1958 roku prowadzi się w Kerali jako południowy styl kalaripayattu.
Podobne style
Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.