Gukgung (koreańskie łucznictwo tradycyjne)

Podstawowe informacje

Kraj pochodzeniaKorea Południowa

RegionAzja

Główny naciskBroń

System stopniTylko stopnie dan

Charakter i pochodzenie

Trening

Organizacja i zawody

Z czego składa się styl

Ocena redakcyjna w skali 0–3, według tego, ile miejsca dany obszar zajmuje w typowym treningu.

O sztuce walki Gukgung (koreańskie łucznictwo tradycyjne)

Gukgung to koreańskie tradycyjne łucznictwo. Według Encyclopedia of Korean Culture na terytorium Korei strzelano z łuku od prehistorii, a za dynastii Joseon łucznictwo było przedmiotem państwowych egzaminów wojskowych. Cultural Heritage Administration wpisała je 30 lipca 2020 roku jako narodowe niematerialne dziedzictwo kulturowe pod czysto koreańską nazwą hwalssogi. Według Asia Business Daily nie wyznaczono żadnych nosicieli, ponieważ uprawia je każdy.

Historia

Encyclopedia of Korean Culture podaje jako dowód prehistorycznego łucznictwa łupane kamienne groty strzał znalezione w całym kraju. Według kroniki Samguk sagi król Baekje Biryu kazał w 320 roku zbudować na zachód od pałacu platformę strzelniczą. W Silla urzędników do 788 roku wybierano wyłącznie na podstawie strzelania z łuku, a za Joseon łucznictwo było przedmiotem państwowych egzaminów wojskowych.

Czym się różni

Od łucznictwa olimpijskiego gukgung według Korea Times różni się odległością 145 m z łukową trajektorią strzały oraz tym, że nie ma uchwytów, celowników ani pomocy do celowania. Encyclopedia of Korean Culture podaje, że Korea Archery Association przejęła w 1962 roku także łucznictwo zachodnie, a w 1983 roku wydzieliła je do osobnego związku. Od japońskiego kyudo różni się według Martial Arts of the World między innymi ochroną kciuka. Japoński łuk trzyma się w jednej trzeciej od dołu, a kciuk chroni wzmocniona rękawica, natomiast w Korei i Chinach używano pierścienia na kciuk. Kyudo według tej samej encyklopedii uczy się jako dyscypliny duchowej i fizycznej, a sama celność nie jest w nim ceniona, natomiast w koreańskich zawodach łuczniczych według Encyclopedia of Korean Culture sumuje się trafienia.

Technika

Encyclopedia of Korean Culture opisuje strzelanie jako jeden nieprzerwany ciąg ruchów bez zatrzymywania się. Łucznik ma napiąć łuk bez pobocznych myśli, skupić umysł i wypuścić strzałę, nie myśląc o wystrzale, a ruch składa z poziomej i pionowej składowej w równowadze spokoju i ruchu. W razie niepowodzenia ma szukać błędu u siebie. Za Joseon według encyklopedii ćwiczono strzelanie pieszo, strzelanie z konia, strzelanie na stojąco i teorię. Strzała leci na 145 m po łuku, co Korea Times uznaje za cechę rozpoznawczą koreańskiego tradycyjnego łucznictwa. Badanie Choi Seokgyu i Ok Gwang (2016) podaje, że nowoczesne koreańskie łucznictwo przejęło z tradycyjnej techniki wyrównanie ramion, zwolnienie cięciwy, odprowadzenie ręki do tyłu i celowanie według kierunku wiatru.

Trening

Według Encyclopedia of Korean Culture na strzelnicy tarcza jest oddalona o 80 gan (145 m), a drewniana deska ma 12 ja wysokości i 9 ja szerokości. Pawilon na strzelnicy służy jako miejsce spotkań łuczników i prowadzenia zawodów, a za tarczą bywa gliniany wał. Łucznik Andrew White podaje w artykule w serwisie World Archery, że strzelnice na 145 m nie mają przepisów o równości terenu i w niektórych miejscach strzela się pod górę, z góry lub przez zatokę. Z siedmiu rodzajów łuków używanych za Joseon zachował się tylko łuk kompozytowy gakgung do strzelania treningowego, a z ośmiu rodzajów strzał tylko treningowy yuyeopjeon. Wykonanie jednego łuku trwa mniej więcej rok. Dziennik Korea JoongAng Daily podaje jako materiał bambus, ścięgno wołowe, klej z pęcherzy rybich i róg bawoli, dziennik Asia Business Daily morwę, róg, ścięgna wołowe i suszone pęcherze rybie. Nowi członkowie strzelnic przechodzą według dziennika Korea Times trzymiesięczny trening naciągania i strzelania, a strzelnice dbają o konfucjańską etykietę. Według Asia Business Daily na strzelnicach uczy się dziewięciu zasad łucznika i norm technicznych. Recenzowane badanie z 2020 roku podaje, że w klubach obowiązuje porządek raczej według wieku i pozycji niż według stopnia, a starsi łucznicy witają się pierwsi.

Stopnie i postępy

Korea Archery Association według Encyclopedia of Korean Culture organizuje raz w roku egzaminy na dan w łucznictwie tradycyjnym, a na zawodach ma osobną kategorię posiadaczy dan. Międzynarodowa federacja World Archery podaje, że na egzaminach łucznik musi trafić w tarczę określoną liczbę razy. Na pierwszy do trzeciego dan egzaminuje się z nowoczesnym łukiem laminowanym, od czwartego dan wzwyż tylko z tradycyjnym gakgung. W klubach przetrwały według recenzowanego badania z 2020 roku tradycyjne tytuły. Przewodniczący nazywa się sabaek lub sadu, zarządca yusa, a członek jeopjang.

Zawody

Według Encyclopedia of Korean Culture w zawodach można używać tylko łuków gakgung i łuków laminowanych zatwierdzonych przez Korea Archery Association, a w zawodach prowincji i mistrzostwach generalnych tylko gakgung. Celowniki ani inne pomoce mechaniczne nie są dozwolone. Drużyna prowincji liczy siedmiu łuczników i liczy się suma pięciu najlepszych, w zawodach strzelnic przeciwko sobie występuje pięciu łuczników jednej strzelnicy, a zawodnicy indywidualni rywalizują w kategoriach posiadaczy dan i bez dan. Główne zawody to według encyklopedii mistrzostwa w kategoriach mężczyzn i kobiet, mistrzostwa generalne i zawody prowincji z okazji rocznicy urodzin admirała I Sun-sin. Tradycyjne walki drużynowe łuczników nazywano pyeonsa i rywalizowały w nich strzelnice, dzielnice lub Seul z przedmieściami. Pierwsze zawody uniwersyteckie odbyły się według Korea Times 15 sierpnia 2024 roku na Induk University, a drugie według World Archery 17 listopada 2024 roku w Seulu. Kluby uniwersyteckie strzelają według Korea Times w halach na 30 m.

Dziś

Cultural Heritage Administration wpisała łucznictwo 30 lipca 2020 roku jako narodowe niematerialne dziedzictwo kulturowe. Według Korea Herald wybrała nazwę hwalssogi, ponieważ jest to czysto koreańskie określenie łucznictwa, często pojawiające się w dokumentach z okresu Korjo i Joseon. Asia Business Daily podaje, że podobnie jak w przypadku zapasów ssireum czy przygotowywania kimchi nie wyznaczono żadnych nosicieli, ponieważ łucznictwo uprawia każdy. Korea Times opisuje trzy szczeble: członkowskie strzelnice na wolnym powietrzu ze stałą odległością 145 m, publiczne kryte strzelnice z tarczami na 30 m oraz kluby uniwersyteckie, które z nich korzystają. Z historycznych strzelnic według Encyclopedia of Korean Culture nadal działają między innymi Hwanghakjeong i Seokhojeong w Seulu. Badanie w International Journal of the History of Sport (2016) podaje, że instruktorzy gukgung uczyli kilku koreańskich łuczników olimpijskich na wczesnych etapach ich sukcesu.

Ciekawostki

Strzelnicę Hwanghakjeong według Korea JoongAng Daily zbudował król Gojong pierwotnie wewnątrz pałacu Gyeongbokgung, a później przeniesiono ją do parku Sajik. Ta sama gazeta podaje, że książka Bowmanship of Joseon, wydana w 1929 roku przez językoznawcę Lee Jung-ha, jako pierwsza szczegółowo opisała tradycyjną produkcję łuków. Przy strzelnicach według Encyclopedia of Korean Culture ścieżka do zbierania strzał nazywa się yeonjeon-gil, a chorągiewka, która sygnalizuje trafienie i kierunek upadku, gojeongi.

Często zadawane pytania

Podobne style

Wybrane według zgodności profilu stylu, nie pokrewieństwa historycznego.